Korzystając ze wskazówek w poprzednich dwóch odcinkach „Komputera”, założyliśmy konto e-mailowe na Wirtualnej Polsce. Od razu możemy z niego korzystać. I jest to bardzo proste. Niepotrzebny jest nawet program pocztowy. W przeglądarce internetowej wpisujemy odpowiedni adres poczta.wp.pl, wpisujemy nasz login (np. „komputerabc”), hasło i klikamy „Zaloguj”. Pojawi się strona startowa konta e-mailowego. Używając symboli i ikonek, możemy teraz zarządzać skrzynką swojej poczty elektronicznej.
Zaczniemy od napisania pierwszego w życiu listu. U góry odszukujemy przycisk ze słowem „Napisz”. W odpowiednich rubrykach w oknie, które się otworzy, wpisujemy adres e-mailowy osoby lub instytucji, temat korespondencji i, oczywiście, sam tekst listu. Można jeszcze dodać tzw. załączniki. Mogą to być zdjęcia, filmiki, dźwięki w formacie mp3 itd. Klikamy „Dodaj załącznik” i szukamy pliku, który chcemy wysłać na swoim komputerze (klikamy na ten plik dwa razy). Na ogół załączniki powinny mieć maksymalnie kilka MB (megabajtów). Teraz klikamy „Wyślij” i nasz e-mail przez łącza internetowe już wędruje do odbiorcy, co trwa od kilku sekund do kilku minut.
Oczywiście, skrzynka e-mailowa służy także do odbierania listów. Wcześniej jednak wszystkim znajomym możemy rozesłać swój adres (wysyłając e-maila, możemy to uczynić od razu do wielu znajomych; ich adresy w rubryce „Do” powinny być oddzielone znakiem „;” i przerwą. Po pewnym czasie będą do nas przychodzić e-maile. Aby je odebrać, wystarczy użyć przycisku „Odbierz”. Odebrane wiadomości zostają zapisane w folderze „Nowe”, a niechciane wiadomości reklamowe w folderze „Spam”. Jest jeszcze folder „Robocze”. To tam możemy umieścić napisane, ale jeszcze niewysłane wiadomości. „Kosz” zawiera natomiast usunięte przez nas e-maile. Kliknięcie odpowiedniego folderu po lewej stronie wyświetla jego zawartość. Można je czytać, przenosić do innego folderu, zgłaszać odebrany list jako spam. Aby e-mail przeczytać, klikamy na niego szybko dwa razy. Jest to więc bardzo proste.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
„Dzisiaj nad ranem dostałem od arcybiskupa kijowsko-halickiego Światosława Szewczuka następującą wiadomość: „Przeżyliśmy kolejną piekielną noc. W Kijowie jest -10. Najbardziej ucierpiał nasz Lewy Brzeg... Walka o życie, ciepło i światło trwa”. (….) Nie możemy pozostać obojętni” - w liście do wiernych napisał kard. Grzegorz Ryś. Decyzją metropolity krakowskiego w Archidiecezji Krakowskiej cała składka z niedzieli, 1 lutego zostanie przeznaczona na pomoc dla Kijowa.
– Jak rozumiany jest symbol nicejski w różnych wyznaniach chrześcijańskich i jakie ma znaczenie w budowaniu jedności wyznawców Chrystusa – na to pytanie odpowiedzieli uczestnicy panelu ekumenicznego nt. „Prawdziwa wiara łączy, nie dzieli”, który odbył się wieczorem 23 stycznia w Wyższym Międzydiecezjalnym Seminarium Duchownym w Częstochowie.
Na początku spotkania ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor seminarium, wyraził nadzieję, że panel przyczyni się do przybliżenia problematyki dotyczącej dialogu ekumenicznego. „Musimy wspólnie kroczyć ku jedności i pojednaniu między wszystkimi chrześcijanami. Credo nicejskie może być podstawą i punktem odniesienia tej wędrówki” – zacytował słowa Leona XIV z listu apostolskiego „In unitate fidei” z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego. „To, co nas łączy, jest naprawdę czymś znacznie większym niż to, co nas dzieli!” – kontynuował ks. Selejdak za Leonem XIV i wskazał, że prawdziwy ekumenizm powinien być skierowany ku przyszłości, pojednaniu na drodze dialogu, wymianie darów i dziedzictwa duchowego”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
