Ostatnia niedziela Roku Liturgicznego jest dniem poświęconym Jezusowi Chrystusowi czczonemu jak Król Wszechświata. To także patronalny dzień niektórych ruchów i stowarzyszeń działających na terenie naszej diecezji. Wszyscy zaproszeni są do udziału we wspólnej modlitwie dziękczynnej wraz z biskupem diecezjalnym w naszej katedrze.
Uroczystość tę wprowadził do liturgii papież Pius XI encykliką Quas Primas z 11 grudnia 1925 r. na zakończenie roku jubileuszowego. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu. Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października, a późniejsza reforma soborowa, przeniosła jej termin na ostatnią niedzielę roku liturgicznego.
Niedziela Chrystusa Króla Wszechświata jest patronalnym świętem Eucharystycznego Ruchu Młodych, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Apostolstwa Modlitwy oraz Akcji Katolickiej.
Te katolickie ruchy i stowarzyszenia, które obejmują zarówno dzieci, młodzież jak i dorosłych, w formacji członków stawiają sobie za cel ukazanie Jezusa Eucharystycznego jako Przyjaciela, uczenie czynnego udziału we Mszy św. oraz innych form kultu Eucharystii. W oparciu o bliski kontakt z Jezusem, szczególnie przez modlitwę, zachęcają do systematycznej pracy nad sobą, kształtują postawę apostolstwa i dojrzałych chrześcijan. Wychowują i kształcą, dbając tym samym o podnoszenie ich poziomu intelektualnego, pomagają w wypracowaniu odpowiednich postaw moralnych, które są pomocą w angażowaniu się w życie lokalnych i diecezjalnej wspólnoty.
W dniu swego Patrona do grona ERM jak i KSM przyjmowani są nowi członkowie, gdzie dzieci jako znak przynależności otrzymują żółtą chustę, a młodzież składa swe uroczyste przyrzeczenie.
Ta uroczystość przypomina, że Chrystus jest Królem całego stworzenia - wszechświata. On jest Królem, bo jest Bogiem-Człowiekiem, Stworzycielem i Odkupicielem. Z tego właśnie tytułu ma absolutną władzę. Bóg nie tylko stworzył świat, ale ciągle go stwarza i nim włada.
Nasze królestwa ludzkie w ciągu wieków powstawały, osiągały szczyt swego rozwoju i upadały. Królestwo Boże trwa wiecznie, bo jest czymś zupełnie innym od wszystkich królestw ziemskich. Dotyczy ono wszystkich narodów, wszystkich miejsc i wszystkich czasów. Ono już istnieje w Kościele, choć jeszcze nie zostało do końca wypełnione. Dlatego właśnie w codziennej modlitwie, którą zostawił nam sam Chrystus, wołamy z nadzieją: Przyjdź królestwo Twoje!