By uratować dusze

Od zamierzchłej starożytności serce jest postrzegane jako symbol duchowego wnętrza człowieka. Zupełnie nowej perspektywy nabrał termin „serce” od chwili, gdy Bóg zechciał posłać swojego Syna na świat dla naszego zbawienia.
Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa - taki, jakim go dziś znamy - sięga swoimi korzeniami XVII w. Nie znaczy to jednak, że we wcześniejszych stuleciach nie oddawano Mu czci. W gronie wiernych wielbiących Serce naszego Pana i Ranę boku Jego odnajdziemy na przestrzeni wieków m.in. znakomite postacie świętych Kościoła, z których wymieńmy np.: św. Gertrudę, św. Anzelma, św. Bernarda z Clairvaux, św. Franciszka z Asyżu czy św. Antoniego z Padwy.
Punkt zwrotny w dziejach kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa, stanowią objawienia, jakie stały się udziałem św. Małgorzaty Marii Alacoque. Ta żyjąca w latach 1647-90 Francuzka, gdy była jeszcze dzieckiem, poświęciła swoje serce Najświętszemu Sercu Jezusowemu. W kilku objawieniach Pan Jezus przekazał jej orędzie zawierające: przesłanie miłości płynące z Bożego Serca, zasady, na jakich ma być oddawana Mu cześć, potrzebę wprowadzenia oddzielnego święta, jak również złożył wspaniałe obietnice wszystkim czcicielom. Św. Małgorzata usłyszała m.in.: „Moje Boskie Serce tak płonie miłością ku ludziom, że nie może dłużej utrzymać tych płomieni gorejących, zamkniętych w moim łonie”.

Na polskiej ziemi

Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa i Rany boku Jego w naszej ojczyźnie odnajdujemy już w pierwszych stuleciach państwowości polskiej, a jego pierwsze ślady pojawiają się w modlitewniku siostry Kazimierza Odnowiciela - Gertrudy (XI/XII w.). W kolejnych wiekach wśród propagatorów kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa odnajdujemy: bł. Dorotę z Mątowów, bp. Hipacego Pocieja czy ks. Piotra Skargę. Znaczącym ośrodkiem czcicieli Bożego Serca wraz z końcem XVII w. został warszawski klasztor sióstr wizytek, gdzie powstało pierwsze Bractwo Najświętszego Serca. Na prośbę biskupów święto ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa ogłosił dla Polski w 1765 r. Klemens XIII. Pius IX ustanowił je dla całego Kościoła w 1856 r.
Jak mówi kard. Ratzinger: „To Serce przyzywa nasze serca. Zaprasza nas do zrezygnowania z daremnych usiłowań samoocalenia i do współmiłowania, do ofiarowania Jemu naszego ja i znalezienia w Nim pełni miłości, która sama jedna jest wiecznością i sama jedna podtrzymuje świat”.