W styczniu br. minęła 110. rocznica jego urodzin. Przyszedł na świat w Zduńskiej Woli, w skromnej, ale bardzo bogobojnej rodzinie Juliusza i Marianny z Dąbrowskich. Na chrzcie św. otrzymał imię Rajmund. W roku 1907 wstąpił do Małego Seminarium Franciszkańskiego we Lwowie, a trzy lata potem rozpoczął tam nowicjat. Wówczas otrzymał imię zakonne Maksymilian. We Lwowie ukończył studia średnie, w Rzymie zaś studiował filozofię i teologię. Tam też uzyskał tytuł doktora. Wtedy też złożył uroczystą profesję i przybrał imię Maria. W 1918 r. przyjął święcenia kapłańskie. Na krótko przedtem, przejęty gorliwością i kultem Niepokalanej, założył dzieło swojego życia - Milicję Niepokalanej, stowarzyszenie ludzi oddanych bez reszty apostolstwu pod patronatem Marii. Od 1922 r. rozpoczął wydawanie Rycerza Niepokalanej. W Teresinie pod Warszawą stworzył miejsce dla licznie napływających powołań zakonnych i zainicjował Małe Seminarium Misyjne. Klasztorowi zaś nadał nazwę - Niepokalanów. 19 września 1939 r. został aresztowany przez Niemców i 8 grudnia zwolniony. Drugie aresztowanie miało miejsce w lutym 1941 r. W lipcu tegoż roku w oświęcimskim obozie zagłady ofiarował się na śmierć głodową za ojca rodziny. Dobity zastrzykiem trucizny 14 sierpnia o. Maksymilian dopełnił swej heroicznej ofiary. Papież Paweł VI 17 października 1971 r. dokonał jego beatyfikacji, a Jan Paweł II 11 lat później kanonizował o. Maksymiliana.