Obserwujemy dziś wielkie rozchwianie w służbie zdrowia, są niedoinwestowania, nie ma pieniędzy na pomoce medyczne, nowoczesną aparaturę, leki, odpowiednie wynagrodzenie dla lekarzy. A lekarz to przecież człowiek wykształcony, pełniący najważniejszy i najbardziej odpowiedzialny z zawodów - ratowania życia człowieka.
Dlatego nie wolno w służbie zdrowia pozwalać sobie na nieobliczalne eksperymenty, bo łączą się one z dramatami ludzkimi. Wydający nieprzemyślane i nieprzekonsultowane decyzje powinni ponieść konsekwencje.
Trzeba przyjrzeć się jednak postawie samych lekarzy, bo i u nich zauważa się pewne rozchwianie, jakby pewne przewartościowania moralne, a ostatecznie to oni są odpowiedzialni za leczenie na oddziałach, to oni bezpośrednio spotykają się z pacjentami, przychodzą z uśmiechem i życzliwością, ale też niekiedy przyświeca niektórym inna intencja - patrzą, jak otrzymać dodatkowe pieniądze, zdarza się, że i od bardzo biednego człowieka. I stąd ludzie mówią o lekarzach tak, jak mówią. Oczywiście, wszelkie uogólnienia są błędem, ale pewne jest, że tej życzliwości w podejściu do pacjenta przydałoby się więcej. Ostatnio sam miałem okazję przekonać się o tym. Lekarka zajmująca się problemami urazowymi, z powodu których znalazłem się w szpitalu, była delikatna, uśmiechnięta, kulturalna, wiedząca, że pacjent może cierpieć. Natomiast lekarz wykonujący badania wydawał rozkazy jak kapral w wojsku, a nie pracownik oddziału leczenia urazów, nie zważając, że pacjent z trudem się porusza, że jest cierpiący. Odchodzimy wtedy z niesmakiem: lekarz, który jest w pełni sił, młody, powinien z życzliwością i zrozumieniem podejść do pacjenta, a przynajmniej okazać kulturę zawodową.
Dlatego rozumiem prezesa Stowarzyszenia „Primum non nocere” (Po pierwsze - nie szkodzić) - Artura Sandauera, który zwraca uwagę na to, że niektórzy lekarze powinni wykazać większą odpowiedzialność w swojej ważnej misji, bo zdarza się nawet, że z ich winy umiera człowiek.
Oczywiście, trzeba być ostrożnym w wydawaniu wszelkich ocen, lekarz powinien jednak stosować się do zasad etyki lekarskiej, która jest ewangeliczna i mówi, że najważniejsza jest miłość. Jeżeli podchodzi się do pacjenta z życzliwością, serdecznością - pacjent od razu czuje się zdrowszy. Wiemy, że w salach szpitalnych chorzy mówią często: jeżeli ta siostra będzie dzisiaj na dyżurze nocnym, to nie boję się o noc, bo ona pomoże, jest dobra, serdeczna; o innej zaś powiedzą, że to groza przechodząca przez salę, boją się takiej osoby i nie ufają jej.
Dziś, kiedy mówi się tyle o służbie zdrowia, trzeba zauważyć, że warunkują ją różne elementy: prawne i finansowe, które ustala Ministerstwo Zdrowia - odpowiednie ustawodawstwo, ale należy też bardzo pilnować, żeby zawód lekarza wykonywali ludzie mający powołanie do pomocy drugiemu.
Mówiąc o niedomaganiach w służbie zdrowia, nie sposób nie odnieść się do sprawy z ostatnich dni - Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, „grającej pod batutą” Jerzego Owsiaka pod hasłem pomocy dla szpitali - zakupu sprzętu, wykonania podstawowych badań dzieci itp. Pytam: gdzie jest państwo, które ma te cele - z naszych podatków - realizować? Dlaczego to Jerzy Owsiak ma „zbawiać” Polskę? Przecież mamy do tego odpowiednie instytucje. Cóż takiego sprawia, że akcji Owsiaka poświęca się nie tylko tak cenne antenowe minuty, ale całe dni? Że służą jej największe polskie gazety, udostępniając cenne szpalty? Nie mnie oceniać tę akcję, ale pytania nasuwają się same.