Skansen w Tokarni to najpełniejsza opowieść o dawnej Ziemi Kieleckiej. Park Etnograficzny kusi nie tylko doświadczeniem podróży w czasie, ale i bogatą ofertą wydarzeń sezonowych, związanych z rytmem życia wsi, które wyznaczały pory roku, ludowe obyczaje i kościelne święta.

Pachnie chlebem, dzwonią kosy

W sercu lata, w najbardziej znojny na wsi czas, w skansenie opowiedzą przede wszystkim o żniwach.

Znak krzyża, modlitwa przed wyruszeniem do pracy, poświęcenie sierpów i kos w kościele... Żniwa najchętniej zaczynano w sobotę (lub środę), bo to dni dedykowane Matce Bożej, a poza tym sobota jest dniem „czystym”, dniem porządków. Mężczyźni powinni zadbać o staranne, najlepiej białe ubrania, kobiety mogły wiankiem przystroić głowy. Ścięcie pierwszych kłosów to powinność gospodarza. Na początku i na końcu każdego zagonu składano garstkę ściętego zboża na krzyż, a jeśli w pobliżu żętego zagonu stała Boża Męka, jej podstawę obwijano kłosami – wszystko po to, aby żniwa były obfite. Na polu ustawiano się w szeregu, tyłem do słońca, i poruszano w kierunku ze wschodu na zachód... Wkrótce stodoły były pełne i nastawał czas radości i obfitości na wsi, wyczekiwany przez cały rok... A zaraz potem w Tokarni pokażą widowiskowe Święto Chleba i zaproszą na Dożynki Wojewódzkie. Zapachnie świeżymi bochnami, barwne korowody przejdą od kościoła do dworu, a Mszą św. pod przewodnictwem biskupa kieleckiego rolnicy podziękują za tegoroczne plony. I tak dzieje się w Tokarni przez cały rok, od majówki i Świętokrzyskiego Festiwalu Smaków, przez sianokosy, po Smaki Jesieni. Ciekawe warsztaty, wystawy i propozycje etnograficzne łączą się z tzw. Niedzielami w Skansenie („Niedziela za węgłęm”; „Machaj wędą, ryby będą...”; „Wąpierz w zagrodzie...”; „Niedziela ze św. Franciszkiem” i in.). Ginące zawody turyści poznają podczas warsztatów w naturalnych warunkach wiejskich i małomiasteczkowych. I tak np. dzieci mogą wziąć udział w lekcji sprzed 150 lat, ucząc się liczenia na liczydłach, a nawet – dla chętnych – klęczenia na grochu – bo muzeum nie tylko przypomina minioną przeszłość, ale też aktywnie w nią angażuje i, zgodnie z misją, edukuje.