Tak można określić Etiopski Kościół Koptyjski. Jest to Kościół wyznający monofizytyzm, czyli koncepcję wprawdzie nieodrzucającą natury ludzkiej w Chrystusie, ale twierdzącą, iż została ona wchłonięta przez naturę boską. Chrześcijaństwo monofizyckie wyznawane jest od początku do chwili obecnej w Egipcie i w Etiopii (Abisynii).
Kościół egipski odrzucił decyzję soboru chalcedońskiego o równorzędności obydwu natur Chrystusa (451 r.). Pierwsze sobory w starożytności ustalały fundamenty wiary. Kościół etiopski uznaje tylko trzy pierwsze sobory. Wyznawcy Kościoła koptyjskiego są potomkami starożytnych Egipcjan. Od nich wiara chrześcijańska przyszła w IV wieku do Etiopii, ale w początkach Kościół etiopski był uzależniony od patriarchatu w Aleksandrii.
Do dziś sporną sprawą jest, na ile Etiopia jest tożsama z Abisynią, czy tam znajdowało się królestwo Saby i czy sama nazwa oznacza kraj, czy też imię królowej.
W średniowiecznej Europie istniało przekonanie, że gdzieś w Afryce było chrześcijańskie królestwo prezbitera Jana, prawdopodobnie tożsame z chrześcijańską Etiopią. Nazwa tego kraju wzięła się od ciemnego koloru skóry jego mieszkańców (grec. „xetiopos”).
Pochodzenie dynastii od Salomona stanowi fundament tożsamości etiopskiej. Bowiem królowa Saba (lub Saby), przebywając u Salomona, którego mądrość pragnęła poznać, wskutek zbliżenia z nim porodziła syna imieniem Menelik (I).
Po soborze konstantynopolitańskim I Kościół etiopski związał się z metropolią w Aleksandrii, ale oprócz związku formalnego Etiopia czerpała ze źródeł egipskiej kultury chrześcijańskiej, z monastycyzmu, który wywarł znaczny wpływ na Etiopię. Po opanowaniu przez Turków otoczenia Etiopii przeniesiono stolicę metropolii z Aleksandrii do Addis Abeby, ustanawiając autokefalię swego Kościoła.
W tekstach religijnych korzystano z języka arabskiego, w liturgii używano martwego już języka ludowego (gyyz), a językiem mówionym był język amharski. Przyjmuje się, że etiopską wersję Biblii przetłumaczono z wersji greckiej, używanej w Aleksandrii. Przełomem w życiu religijnym był przekład Biblii na język amharski (przełom XIX i XX wieku).
Etiopska sztuka chrześcijańska należy zasadniczo do kręgu sztuki Bliskiego Wschodu. W budownictwie używano zarówno kamienia, jak i drewna. Wewnętrzne ściany zdobiono ornamentami, jakich nie znano w Europie. Wyróżniały się wśród nich powszechnie używane symbole chrześcijańskie. Budowano także kościoły wykuwane w skale. Zaadaptowano tu także typ zachodniej bazyliki chrześcijańskiej. W klasztorach i ich szkołach wytworzyła się oryginalna kultura (miniatury, manuskrypty). Kwitła także literatura religijna.
Ważne dla Kościoła etiopskiego było sprowadzenie relikwii Krzyża Świętego z Jerozolimy przez ich cesarzową Helenę (przełom XIV i XV wieku).
W XVII wieku Jezuici próbowali podporządkować Etiopię Rzymowi, a w kulturze pojawiały się wpływy portugalskie. Próby te jednak nie powiodły się.
Upadek cesarstwa w 1974 r. zaciążył nad Kościołem etiopskim - państwo stało się świeckie. Mimo to ocalała oryginalna kultura w architekturze, a zabytki piśmiennictwa klasztornego znalazły się w muzeach europejskich, jak i swoiste, odmienne formy krzyży. W warunkach osaczenia islamem wykształcił się oryginalny kształt krzyża, noszonego przez wędrownych głosicieli Ewangelii.
Mimo trudności Kościół etiopski utrzymał swoją kustodię w Ziemi Świętej. Maryję w tradycji etiopskiej symbolizują zamknięte drzwi, bo tylko raz Jahwe wszedł przez te drzwi jako Duch Święty. Najbardziej popularnym świętym jest Tekle Hajmanot.