Chór Kameralny "Nicelaos" pod kierownictwem Lucyny Główki odśpiewał Akatyst ku czci Bogurodzicy w kościele pw. św. Mikołaja w Skwierzynie (Sanktuarium Matki Bożej Klewańskiej).
W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny skwierzyńscy parafianie ze świecami w dłoniach zanosili modlitwy do Bogarodzicy przez śpiew bizantyjskiego arcydzieła poezji maryjnej. Nabożeństwu Akatystu przewodniczył wikariusz ks. Hubert Kowalewski CM. Słowa wprowadzenia skierował proboszcz ks. Kazimierz Małżeński CM, kustosz Sanktuarium Matki Bożej Klewańskiej.
Tradycja śpiewania Akatystu wywodzi się z tradycji wschodniej i sięga wczesnego średniowiecza. Wypływa z pobożności maryjnej, która w tamtym okresie była bardzo żywa. Śpiew Akatystu jest wykonywany na stojąco zarówno przez śpiewających, jak i przez wiernych. Przypomina o tym greckie znaczenie słowa „Akathistos”, czyli dosłownie „nie-siedzieć” (grec. “a” – nie, “kathiden” – siedzieć). Akatyst jest hymnem liturgicznym ku czci Bogurodzicy. Jest to nabożeństwo składające się z ikosów i kondakionów, czyli w uproszczeniu pieśni pochwalnych ku czci Bożej Rodzicielki, a także modlitw ku czci Chrystusa Pana. Akatyst rozpoczyna się chronologicznie od sceny Zwiastowania, w której oddajemy cześć Wcieleniu Chrystusa, i opowiada o kolejnych wydarzeniach z historii zbawienia. Kończy się znowuż opowiadaniem o Zwiastowaniu, co ukazuje liturgiczną cykliczność zbawczych wydarzeń i to, że działanie Boga jest nieustanne.
W uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w gorzowskiej katedrze miała miejsce wspólna polsko-ukraińska modlitwa Akatystem ku czci Bogurodzicy.
Hymn wywodzący się z pierwszych wieków chrześcijaństwa wykonany został wspólnie przez katolików obrządku wschodniego i zachodniego, w językach polskim i ukraińskim. Modlitwę poprowadził wikariusz katedry pw. Wniebowzięcia NMP ks. Paweł Terzyk. Do wspólnej modlitwy przez śpiew o pokój na świecie, a zwłaszcza na Ukrainie, o jedność chrześcijan i w intencji poszkodowanych w wyniku powodzi w Słowenii, zaprosiła Schola Miejska.
Ks. prałat dr Henryk Jagodziński – prezbiter diecezji kieleckiej, pochodzący z parafii w Małogoszczu, został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka, nuncjuszem apostolskim w Ghanie i arcybiskupem tytularnym Limosano. Komunikat Stolicy Apostolskiej ogłoszono 3 maja 2020 r.
Ks. Henryk Mieczysław Jagodziński urodził się 1 stycznia 1969 roku w Małogoszczu k. Kielc. Święcenia prezbiteratu przyjął 3 czerwca 1995 roku z rąk bp. Kazimierza Ryczana. Po dwuletniej pracy jako wikariusz w Busku – Zdroju, od 1997 r. przebywał w Rzymie, gdzie studiował prawo kanoniczne na uniwersytecie Santa Croce, zakończone doktoratem oraz w Szkole Dyplomacji Watykańskiej. Jest doktorem prawa kanonicznego.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.