Umiłowani Bracia Kapłani, Kochani Alumni, Drogie Siostry i Drodzy Bracia - Przyjaciele Diecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu!

Dzisiejsza niedziela, w którą obchodzimy Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, jest ostatnią niedzielą roku liturgicznego. Już za tydzień rozpocznie się Adwent. Czynimy ostatnie przygotowania, aby z głęboką wiarą, niewzruszoną nadzieją i prawdziwą miłością wejść w nowy wiek i trzecie tysiąclecie chrześcijaństwa.

Stało się już tradycją w naszej diecezji, że dzisiejsza niedziela poświęcona jest Wyższemu Seminarium Duchownemu, które powstało w dniu 26 października 1947 r. - w Uroczystość Chrystusa Króla. W związku z tą rocznicą do wielu parafii naszej diecezji udali się dziś księża profesorowie i alumni, aby spotkać się z Przyjaciółmi naszego Seminarium, wygłosić Słowo Boże o powołaniu, prosić o modlitwy i ofiary na utrzymanie naszego Wyższego Seminarium Duchownego. Do Was wszystkich, Drodzy w Chrystusie Panu, kieruję niniejsze słowo.

1. Królestwo Jezusa Chrystusa

Osoba Jezusa zawsze budziła żywe zainteresowanie współcześnie żyjących osób. Często stawiali oni pytanie: "Kimże On jest?" (Mt 8, 12). Również Piłat w dzisiejszej Ewangelii pyta Jezusa: "Czy Ty jesteś Królem żydowskim?" (J 18, 33). Odpowiedź Jezusa jest jednoznaczna: " Tak, jestem Królem" (J 18, 37). Jezus nie mógł zaprzeczyć swojej godności królewskiej. Nie mógł milczeć, gdy chodziło o sprawę Jego Ojca i Jego królestwa. Dlatego Jezus wobec Piłata wyznał swoją godność królewską i wskazał na jego zakres: "Królestwo moje nie jest z tego świata (...) Królestwo moje nie jest stąd" (J 18, 36). Ciekawy jest to zatem Król i niezwyczajne zarazem jest Jego królestwo. Przynajmniej nie takie, jak sobie to wówczas wyobrażano i nie takie, jak dziś możemy to sobie przedstawić, mając przed oczyma obraz królów i królestw tego świata. Różne mamy skojarzenia ze słowem "królestwo". Najczęściej kojarzy nam się ono z władzą, nie zawsze sprawiedliwą, z uciskiem, z koniecznością poddania się władcy, z panowaniem, z rządami, z prawem - sprawiedliwym lub niesprawiedliwym. Władcy narodów uciskają je, ściągają podatki, nie zawsze interesują się poddanymi. Bywają surowi, groźni, bezwzględni, usuwający tych, którzy stają na przeszkodzie w realizacji ich celów. Tymczasem królestwo Chrystusa "nie jest z tego świata", chociaż jest także dla tego świata.

Gdzie znajduje się Królestwo Chrystusowe? "Królestwo Boże pośród was jest" (Łk 17, 21) - wyraźnie mówi Chrystus. Jest w nas mimo naszych słabości, mimo niedoskonałości - z serca każdego człowieka uczynił nasz Król swoje terytorium. Należy jednak przyjąć Jego reguły i prawa. One są zupełnie inne spośród wszystkich nam znanych - dlatego że ich twórcą jest Bóg - Najwyższe Dobro, Prawda i Miłość. Prawo Boże chroni człowieka już w tym życiu, a po śmierci gwarantuje szczęśliwe życie wieczne. Jest to prawo do tego stopnia inne i nie przystające do praw współcześnie stanowionych - zwanych nowoczesnymi i postępowymi, że wielu nie chce się z nim liczyć, więcej - chce to prawo usunąć z życia społecznego.

Kto wejdzie do Królestwa Chrystusa? Tylko ten kto kieruje się Bożym prawem w swoim życiu. Kto zaś wypełnia to prawo i innych uczy wypełniać - ten znajdzie się w obrębie Królestwa Chrystusa. Królestwo, w którym panuje Chrystus, jest to królestwo prawdy i życia, świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju. Tam, gdzie jest zachowana sprawiedliwość, tam zaczyna się Królestwo Chrystusa. Tam, gdzie jest miłość, tam można znaleźć Jego Królestwo. W tym królestwie można znaleźć pokój - jednak nie zdobywa się go bronią palną i przemocą, ale miłością, miłosierdziem, współczuciem i przebaczeniem. W Królestwie Chrystusa rządzi prawo miłości zawarte w dziesięciu przykazaniach Bożych, w dwóch przykazaniach miłości, w ośmiu błogosławieństwach zapisanych na kartach Ewangelii. Prawo miłości, to jego konstytucja. Gdyby wszyscy ludzie żyli według takiej konstytucji, przestrzegali prawa Bożego w swoim życiu, nie byłoby wojen, kłótni, strachu, nieuczciwości, zakłamania, łez i niesprawiedliwości. Uczestniczyliby już w dobrach Królestwa Bożego.

"Przyjdź Królestwo Twoje..." (Mt 6, 10) - zwracamy się do Boga w modlitwie Ojcze nasz. My, wyznawcy Chrystusa, Króla Wszechświata, wyczekujemy przyjścia Jego Królestwa. Modlimy się o to, by przy Jego pomocy skutecznie rozpocząć budowanie go już tu na ziemi. Ilekroć pozwalamy Jezusowi królować w naszym życiu: każdego dnia i w każdej sytuacji, we wszystkich dziedzinach naszego życia, tylekroć realizuje się w nas Królestwo Boga, Króla Wszechświata.

2. Formacja służby dla Królestwa Bożego w Seminarium Duchownym

Każda służba społeczna - tym bardziej służba kapłańska - wymaga należytego przygotowania. W Seminarium Duchownym, w którym studia trwają 6 lat, klerycy uczą się miłości Boga i bliźniego, by "dać świadectwo prawdzie" (J 18, 37). "Świadectwo prawdzie" może dać tylko prawdziwy świadek. Zadaniem Seminarium jest przygotowanie i uformowanie prawdziwych świadków, a więc takich kapłanów, którzy gotowi będą służyć wszystkim potrzebującym duchowego i moralnego wsparcia. Aby kandydaci do kapłaństwa byli prawdziwymi świadkami Chrystusa, muszą przejść głęboką formację seminaryjną łączącą w sobie wiarę i rozum. Pogłębiają oni wiarę przez zasłuchanie w Słowo Boże i rzetelną wiedzę o Bogu. Doświadczają miłości Boga, uczą się miłości bliźniego, a także uwrażliwiają na współczesne ludzkie problemy. W Seminarium formacja zmierza ku służbie Królestwu Bożemu.

W Seminarium Duchownym w Paradyżu staramy się jak najlepiej przygotować naszych kleryków do służby Królestwu Bożemu w Kapłaństwie Chrystusowym. Tworzymy dla nich dobre warunki duchowego, ludzkiego i intelektualnego rozwoju. Troszczymy się, aby nie zabrakło im codziennego chleba. Dokonujemy zabiegów konserwatorskich, aby cenny obiekt zabytkowy w Paradyżu był zadbany pod względem estetycznym.

W tym roku akademickim na I rok przyjętych zostało 22 kandydatów do kapłaństwa. Nowy rok akademicki rozpoczęło 114 alumnów. Do święceń kapłańskich przygotowuje się 11 alumnów. W Seminarium zatrudnionych jest 44 wykładowców oraz 25 pracowników administracyjnych. Od dwóch lat nasza uczelnia jest Sekcją Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Wszyscy nasi absolwenci kończą studia seminaryjne z tytułem magistra teologii.

Seminarium Duchowne w Paradyżu może istnieć i spełniać swoje zadanie formacyjne dzięki życzliwości i pomocy naszych Kapłanów i Wiernych. Na tym miejscu pragnę najserdeczniej podziękować Przewielebnym Księżom Proboszczom, Wikariuszom, "Przyjaciołom Paradyża", Ludziom dobrej woli za wszelką pomoc duchową, modlitewną i materialną skierowaną wobec naszego Seminarium. Bóg zapłać także tym Parafiom, które organizują jesienną zbiórkę płodów rolnych na potrzeby naszego Seminarium. Bardzo wysoko doceniamy tę pomoc, wiedząc jak w trudnych warunkach materialnych przebiega dzisiejsze życie naszych wiernych. Uczelnia nasza utrzymuje się w całości ze składek wiernych naszej diecezji.

W imieniu całej wspólnoty seminaryjnej dziękuję serdecznie za modlitwy i ofiary złożone dziś na tacę, która przeznaczona jest na utrzymanie naszej uczelni. Pragnę poinformować, że staramy się codziennie być wdzięczni naszym Ofiarodawcom poprzez codzienną modlitwę oraz cotygodniową Mszę św. ofiarowaną za Was wszystkich. Wszystkim życzliwym i bliskim naszemu Seminarium Duchownemu w Paradyżu życzę Bożego błogosławieństwa. Niech Chrystus Król, Patron naszego Seminarium błogosławi Wam, Waszym Rodzinom, a Matka Boża Paradyska okryje płaszczem swojej opieki.

Paradyż, 16 listopada 2000 r.