W wyniku reformy przeprowadzonej przez papieża Grzegorza XIII powstał kalendarz, którym do dziś posługujemy się w życiu prywatnym i publicznym. Kalendarz gregoriański jest tylko stosunkowo nieznacznie zmienionym kalendarzem juliańskim z 46 r. przed Chrystusem. Juliusz Cezar - wybitny wódz i polityk rzymski - prawdopodobnie za radą astronomów greckich - przyjął za punkt wyjścia rok o długości 365 dni, co pociągało za sobą po trzech latach zwykłych konieczność wprowadzenia roku przestępnego o długości 366 dni - w ten sposób co cztery lata regulowano nadwyżkę wynoszącą 0,25 dnia.
Kalendarz juliański związał się ściśle z Kościołem i jego świętami ruchomymi, zwłaszcza Wielkanocą. Zastosowano w nim rachubę księżycową, a to przez uzależnianie tego święta od wiosennej pełni Księżyca i w konsekwencji uczyniono zeń święto ruchome. Na soborze nicejskim w 325 r. posłużono się ustaleniami Kościoła aleksandryjskiego, które umieszczały Wielkanoc zawsze na pierwszą niedzielę po pierwszej pełni wiosennej. Wiosna zaś astronomiczna rozpoczynać się miała od pozimowego zrównania dnia z nocą, ustalonego na 21 marca. Na ten zatem dzień przypaść mogła pierwsza pełnia wiosenna, a na 22 marca - pierwsza po niej niedziela, czyli Wielkanoc. Najpóźniejsza możliwa data Wielkanocy, wynikająca z długości miesiąca księżycowego, to 25 kwietnia. Na pozór wszystko w tym systemie było jasne i prawidłowe. Nie uwzględniono jedynie tego, że rok juliański był tylko nieco ponad 11 minut dłuższy niż w rzeczywistości. Ale czy tylko? Patrząc przez pryzmat potrzeb kultowych Kościoła, ta „drobna” różnica po 128 latach urosła do jednego dnia. W 1582 r. było to już 10 dni. W związku z tym papieże podejmowali kolejne reformy kalendarza, uwzględniając opinie różnych ośrodków naukowych.
Powodzeniem uwieńczone zostały dopiero starania, jakie podjął w 1576 r. papież Grzegorz XIII. Powołał wtedy specjalną międzynarodową komisję, która za podstawę prac w tym kierunku obrała projekt braci Luigiego i Antonia Lilo.
Papież, po rozpatrzeniu przez komisję różnych sugestii i podpowiedzi ze świata, bullą „Inter gravissimas” 21 lutego 1582 r., zawierającą zasady nowego kalendarza, ostatecznie zadecydował o reformie. Usuwała ona narosłe 10 dni od czasów soboru nicejskiego w celu przywrócenia astronomicznej równonocy wiosennej na 21 marca oraz wprowadziła środki zaradcze, aby podobna sytuacja nie powtórzyła się w przyszłości. I tak po 4 października 1582 r. nastąpił od razu 15 października.
Ponadto lata kończące stulecie, prócz podzielnych przez 400, są latami zwyczajnymi. Kalendarz od tego czasu otrzymał nazwę gregoriańskiego i jest w nim tylko 26 sekund różnicy. Za 5200 lat da to różnicę jednego dnia, co w praktyce nie ma większego znaczenia.