Któż z nas nie zna "dziecięcej" modlitwy Aniele Boży, stróżu mój? Już od małego dziecka, z opowiadań rodziców, katechezy, pytań w kościele, wiemy o istnieniu aniołów jako dobrych duchów, którym Bóg zlecił opiekę nad ludźmi. Każdy z nas ma swego osobistego opiekuna na drodze ziemskiego życia. Dotyk anioła, spotkanie z nim to nasza codzienność, nie tylko podczas pacierza, obecności w kościele, na liturgii.
Pismo Święte przedstawia dokładnie istnienie i funkcje aniołów. Etymologicznie słowo "anioł" określa nie tylko naturę aniołów, ale ich posłannictwo. Polski wyraz "anioł" pochodzi od greckiego angelos i jest równoważny hebrajskiemu malak - wysłannik. Stary Testament, opisując objawienie Boga, przedstawia je na sposób wschodniej kultury (3 Krl 22, 19). Bóg to władca, który ma swój dwór, są oni zarazem Sługami Najwyższego (Hi 4, 18). Znajdują się wśród nich cherubiny, którzy podtrzymują tron Boga (Ps 80, 2), ciągną jego wóz (Ez 1, 10), służą mu za pojazd (Ps 18, 11) lub pilnują Jego posiadłości (Rdz 3, 24). Ponadto cherubini swoimi skrzydłami okrywają Bożą arkę (Wj 25, 18). Serafini - inaczej "płonący" są natomiast zwiastunami Bożej chwały, wyśpiewują jego chwałę i świętość (Iz 6, 2), przygotowują proroków do misji (6, 7). Całe wojsko niebieskie powiększa chwałę Boga. Jest ono zawsze do dyspozycji Boga w jego zarządzaniu światem w wprowadzaniu w życie Bożych rozkazów (Ps 103, 20). Aniołowie stanowią pewną więź pomiędzy niebem a ziemią (Rdz 28, 12). Równocześnie pojawia się szczególny anioł Jahwe (Rdz 16, 7), niekiedy w widzialnej postaci (Rdz 16, 13). Jest on tajemniczym odbiciem niewidzialnego oblicza Boga.
Nowy Testament korzysta z tego samego symbolicznego języka, wylicza archaniołów (1 Tes 4, 16), cherubinów (Hbr 9, 5), Trony, Panowania, Władze, Potęgi (Kol 1, 16), Moce (Ef 1, 21). Cały ten niebiański świat jest podporządkowany Jezusowi. W swoim nauczaniu Jezus odwołuje się bowiem do aniołów. Ewangeliści wspominają o serdecznym przebywaniu Jezusa z aniołami, np. podczas kuszenia na pustyni (Mt 4, 11), modlitwy w Ogrójcu (Łk 22, 43). Anioł pokrzepia Jezusa przed męką i cierpieniem krzyża. Sam Jezus wspomina aniołów jako byty rzeczywiste i działające. Czuwając nad ludźmi, wpatrują się jednak nieustannie w oblicze Ojca niebieskiego (Mt 18, 10). Aniołowie będą wykonawcami sądu ostatecznego. Już teraz uczestniczą w radości Boga z powodu nawrócenia grzeszników (Łk 15, 10). W przyszłej chwale Syna Bożego będą uczestniczyć aniołowie, również w dniu Jego paruzji (Mt 25, 31). To aniołowie zbiorą wybranych w Królestwie niebieskim. Od aniołów Jezus odbiera uwielbienie i chwałę, gdyż w Nim, przez Niego i dla Niego jest wszystko stworzone (Kol 1,16).
W tej perspektywie aniołowie spełniają nadal swą rolę wobec ludzi. Gdy ma być przekazane z nieba na ziemię jakieś nadnaturalne pouczenie, to właśnie oni są zwiastunami owej nowiny. Archanioł Gabriel przybywa dwukrotnie, aby zwiastować św. Elżbiecie cud narodzenia Jana Chrzciciela i Maryi samego Syna Bożego (Łk 1,19.26). Cały świat niebiański jest obecny podczas narodzenia Bożej Dzieciny w Betlejem (Łk 2, 19-24). Anioł przestrzega mędrców i św. Józefa przed Herodem (Mt 2, 12) To właśnie aniołowie donoszą o zmartwychwstaniu Jezusa (Mt 28, 5) i ukazują Apostołom sens wniebowstąpienia (Dz 1, 10n).
Tak oto tworzy się szczególna więź pomiędzy światem ziemskim a światem niebieskim. Tajemnica świętych obcowania.
Bóg daje każdemu przychodzącemu na świat Anioła Stróża, który jest opiekunem i pomocnikiem we wszystkich sprawach życia, a szczególnie zbawienia. Nasz Anioł jest uosobieniem Bożej Opatrzności wobec każdego z nas (Ps 91,11). Te bliskie Duchy czuwają nad nami, abyśmy mieli silną wiarę, byśmy nie zboczyli z obranej drogi, aby dobre uczynki codziennego życia szły za nami przed tron Boży. Tak, byśmy w godzinę śmierci mogli z ufnością polecić się swemu Opiekunowi, który naszą duszę złoży Bogu jako dar swego posłannictwa.