Długo nie rozumiałam, co znaczy brać swój krzyż i iść drogą za Jezusem Chrystusem. Iść z własnej woli, bez zbędnych pytań, w pokorze i akceptacji swej historii życia.
To „długo” trwało, dopóty, dopóki nie dotknął mnie cios tragedii rodzinej. Moim łzom, krzykom rozpaczy, beznadziei, pustki duchowej, po ból istnienia - nie było końca. Dawniej otoczona gronem dobrych ludzi, teraz zostałam sama ze swoim dramatem. Osamotniona. Ludzkie pocieszenia są potrzebne i przydatne, lecz w trudnych sytuacjach nie sprawdzają się. Stają się ograniczone bezradnością i marnością swej siły. Nie widziałam też sensu modlitwy. Niby o co miałabym się zwracać do Boga? Skoro dopuścił nieszczęście - tak wtedy myślałam - to muszę cierpieć. Ostatecznie to moja osobista sprawa - odzywały się we mnie przygnębiające emocje. Zapewne Bóg zajmuje się ważniejszymi sprawami świata - usprawiedliwiałam odległego mi Stwórcę.
Ale jak żyć, gdy wszystko widzi się na czarno i nie ma cienia nadziei?!
To pytanie retoryczne przerażało mnie i porażało. Zdawałam sobie sprawę, że sama nie „odbiję się od dna” rozpaczy. Sugestia mądrej Przyjaciółki, abym wchodziła choć na chwilę do kościoła w ciągu dnia, zaowocowała szybko. Przyszła mi myśl, żeby szukać ratunku w książkach. Kupiłam je trzy naraz: „O naśladowaniu Chrystusa” Tomasza ŕ Kempis, „Dar i tajemnica cierpienia” Ojca Pio i Jana Pawła II oraz „Przekroczyć próg nadziei” Jana Pawła II. Ci znakomici i święci autorzy, przez swoje dzieła, i nie tylko, otwarli mi oczy i serce na Bożą Miłość i Jego Miłosierdzie. Pismo Święte stało się dla mnie codzienną strawą duchową.
(...)
Przez zgodę i ofiarowanie własnego krzyża Jezusowi doznaję ulgi i lekkości mojego jarzma i brzemienia. Krzyż, który dźwigam i pod którym nieraz upadam, hartuje moją wolę, karci pychę, uczy pokory, łagodzi charakter, doskonali osobowość. Uwrażliwia sumienie, uspokaja serce. Ubogaca.
Od kiedy Jezus Ukrzyżowany stał się moim Przyjacielem, nie czuję opuszczenia ani samotności. Często goszczą w moim sercu pokój, dobroć, współczucie i wyrozumiałość, czasem radość. Z tak przygotowanym wnętrzem mogę bez przeszkód prowadzić dialog z Bogiem Trójjedynym. Przy każdej sposobności. Z dala od zgiełku i próżności współczesnego świata. Ważne, abym codziennie przypominała sobie o hierarchii wartości, jakie wyznaję: kto jest w Centrum mego życia, kto Królem, Panem i Bogiem.
Dla mnie Krzyż Chrystusa to przede wszystkim Światło, Świętość i Zbawienie. W tych słowach jest zawarte wszystko - Zmartwychwstanie.
Przez ukochanie Krzyża zmieniałam kierunek dotychczasowej drogi. Idę pod prąd obecnych czasów. Pragnę zmierzać ku Doskonałości.

Publikacja „Mój krzyż”, cz. II

To druga część prac, które zostały nadesłane na konkurs „Niedzieli” pod hasłem „Mój krzyż” w 2010 r. (w pierwszej znalazły się teksty wyróżnione). To świadectwa stanowiące indywidualną odpowiedź na wezwanie, jakie Chrystus stawia każdemu człowiekowi: „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Łk 9, 23). Autorzy dzielą się swoim doświadczeniem cierpienia oraz refleksją nad tym, co w ich życiu stanowi krzyż. Jednocześnie pokazują, jak można przejść zwycięsko przez trudne sytuacje, bez kompromisów ze światem. Cena 16 zł.