Zima zawsze jest dla zwierząt okresem trudnym do przetrwania. Bardzo niebezpieczne są wielkie opady śniegu, a już szczególnie groźne mogą być skutki gołoledzi, gdy na grubej warstwie śniegu utworzy się skorupa lodowa. Zwierzę nie tylko nie może wówczas wygrzebać sobie pożywienia, ale również schronić się w śniegowym zagłębieniu. Nieraz ograniczone w ruchach ranne zwierzę, uwięzione w zaspie, ginie z rąk kłusownika lub pada ofiarą wałęsających się psów i zwierząt drapieżnych.
Wprawdzie leśnicy robią, co mogą, by dokarmiać zwierzynę, lecz i oni nie mogą być wszędzie. Pomocą mogą im służyć dzieci szkolne, członkowie różnych organizacji, gospodarze na wsi, którzy już latem mogą przygotować według wskazówek leśniczych różnego rodzaju paśniki.
W takim paśniku, którym może być wbity w ziemię słupek z poprzeczką (w kształcie litery T), można złożyć zimą wiązkę siana, buraki, marchew, kapustę pastewną i od czasu do czasu uzupełniać to pożywienie.
Trzeba też pamiętać o ptakach, które im sroższa zima, tym bardziej przybliżają się do ludzkich siedzib. Śnieżyce i deszcze, mrozy i wiatry uniemożliwiają im wydobywanie larw owadzich. Śnieg zasypuje nasiona traw i chwastów. Zziębnięty ptak wolniej się porusza i z większym trudem znajduje pożywienie.
Dokarmianie ptaków jest konieczne także dlatego, że w zimie dzień jest krótki. Ptaki żerują tylko w dzień, często przy dużym zachmurzeniu czas ten skraca się do zaledwie kilku godzin. Jeżeli ptak nie zdąży zaopatrzyć się w pokarm dostarczający energii, zginie podczas długiej zimowej nocy z wyczerpania i wyziębienia. Wykładana karma powinna być wysokokaloryczna, świeża (nigdy stęchła lub spleśniała) i niesłodzona. Najlepsze są tłuszcze - słonina, smalec, łój, a także ziarna zawierające tłuszcz, takie jak konopie, mak, słonecznik. Dobre są ziarna lnu, płatki owsiane, pasza białkowa oraz owoce, jagody, gotowane jarzyny.
Starajmy się tak ustawiać i zawieszać karmniki, aby nie niepokoiły ptaków swym kształtem i barwą. Karmę trzeba wysypywać przez całą zimę, nawet jeżeli nie ma śniegu.