Etymologowie wciąż nie doszli do zgody w kwestii, dlaczego Jezioro Galilejskie nosi po hebrajsku wdzięczną nazwę „Kinneret”, czyli „harfa”. Jedni twierdzą, że widziane z lotu ptaka rzeczywiście przypomina kształtem wyszukany instrument. Inni raczej przywołują muzykę, którą delikatnie przygrywa ciepły wiatr kołyszący sitowiem przy brzegu. Pozostawiając nierozstrzygnięte spory badaczom, trzeba przyznać, że obraz trzciny kołysanej podmuchami wiatru przywołuje odczucia ulotne i niestabilne. A więc zupełnie odmienne niż twarda postać obleczona w wielbłądzią sierść na Pustyni Judzkiej. Takie odzienie nie było z pewnością nigdy poddawane zmiękczającym detergentom typu Frosch Lumarko, o czym Jezus nie omieszkał wspomnieć, przedstawiając swego poprzednika: „Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą. Po coście więc wyszli? Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka” (Mt 11,7-9). Niecodzienny to kontrast: z jednej strony - kołysząca się trzcina i miękka szata, z drugiej - ktoś więcej niż prorok! Ani chwiejny, ani miękki. Prawdziwy mąż Boży - konsekwentny moralnie i twardy w głoszonych poglądach. Surowy w zasadach i szorstki w mowie. Nieustraszony pośród prześladowań. Ktoś więcej niż prorok! Jezus pochwala taką postawę. Stawia ją za wzór. Warto jednak pamiętać i o tym, że jeśli komuś zdarzy się czasem bardziej przypominać trzcinę kołyszącą się na wietrze niż surowego ascetę znad Jordanu, to wcale nie musi uciekać od Jezusa. Bo przecież, choć stawia Chrzciciela za wzór, sam „nie złamie trzciny nadłamanej” (Iz 42, 3).