Od dawna nikt nie ofiarował nam tak barwnej i sugestywnej wizji czasów polskiego średniowiecza. Powieść „Psy Tartaru” (518 stron) rozpoczyna się w roku 1240 w Kijowie, wówczas stolicy bogatego księstwa, powiązanego religijnie i kulturowo z Konstantynopolem. Niespodziewanie hordy tatarskie pojawiają się w jego granicach i dokonują zagłady miasta. Powieść kończy opis bitwy, jaką stoczył z hordami Batu-chana pod Legnicą książę Henryk Pobożny. Mimo że bitwa - uznawana za jedną z najważniejszych bitew w historii Europy - zakończyła się klęską, powstrzymała jednak pochód mongolskiej nawałnicy na tereny Europy.
Fikcyjni bohaterzy powieści uczestniczą w wydarzeniach historycznych: w zdobyciu Kijowa, obronie i upadku Sandomierza, bitwach pod Turskiem i Chmielnikiem, obronie Wrocławia i wreszcie w bitwie pod Legnicą. W fabułę wplecione są takie postaci historyczne, jak: wojewoda kijowski Dymitr, św. Jacek Odrowąż, wodzowie tatarscy (Batu-chan, Subedej, Ordu), obrońca Wrocławia bł. Czesław Odrowąż, św. Jadwiga Śląska, papież Grzegorz IX, cesarz Fryderyk II Hohenstauf, krzyżacki Mistrz Poppo von Ostern, legat papieski Giovanni da Pian del Carpine i wielu innych.
Autor przedstawia nam obrazy z życia w XIII-wiecznym Wrocławiu: tętniące życiem ulice, targi i karczmy, kościoły i leprozoria, a także opisy obyczajów, potraw, zabaw, modlitw, ubiorów. Poznajemy światek wrocławskich rzezimieszków, oszustów, fałszywych pątników i pospolitych morderców.
Na tle tych wszystkich relacji toczy się opowieść o szalonej miłości wieszczki Hanny i Tatara o polskim sercu. Oprócz pochwały pomysłu powieści, poświęconej wydarzeniom, podczas których Polska po raz pierwszy wypełniła rolę skutecznego obrońcy chrześcijaństwa, nie można także odmówić autorowi kunsztu narracyjnego. Zachęcam do przeczytania.
Książka ukazała się w wydawnictwie PICARSEQUE.

(K.S.)