W sytuacjach uroczystych pojawia się kwestia usadzenia gości przy stole. Należy zacząć od wybrania miejsca dla gospodarzy. Mogą oni usiąść klasycznie na sposób angielski, czyli naprzeciwko siebie przy krótszych bokach stołu. Takie ich rozmieszczenie ma jednak, jeśli stół jest długi, jedną wadę - będą siedzieli daleko od siebie i trudno im będzie się porozumiewać w trakcie posiłku. Gospodarze mogą wtedy usiąść na sposób francuski - naprzeciwko siebie przy długich bokach stołu.
Usadzając gości, należy pamiętać o zasadzie, której nigdy nie powinno się złamać: kobieta nie siedzi obok kobiety. Nie powinno się też obok siebie sadzać: mężczyzn, małżeństw (powinny siedzieć naprzeciwko siebie), małżeństw rozwiedzionych oraz osób skłóconych ze sobą.
Właściwy sposób usadzania gości przy stole uda się tylko wtedy, gdy będzie ich odpowiednia liczba. Nie chodzi tu tylko o to, by mężczyzn i kobiet było tyle samo. Liczba gości musi być ponadto ustalona według formuły X razy 4 plus 2, a więc może to być: 6, 10, 14, 18, 22 osoby itd.
Najważniejszego gościa płci męskiej (Gm1) sadza się po prawej stronie gospodyni, najważniejszego gościa płci żeńskiej (Gż1) po prawej stronie gospodarza. Drugiego co do ważności gościa płci męskiej (Gm2) sadza się po lewej stronie gospodyni, a drugiego co do ważności gościa płci żeńskiej (Gż2) - po lewej stronie gospodarza. Trzeciego co do ważności gościa płci męskiej (Gm3) sadza się po prawej stronie gościa Gż1, a trzeciego co do ważności gościa płci żeńskiej (Gż3) - po prawej stronie gościa Gm1. Czwartego co do ważności gościa płci męskiej (Gm4) sadza się po lewej stronie gościa Gż2, a czwartego najważniejszego gościa płci żeńskiej (Gż4) - po lewej stronie Gm2 (trzeba to sobie rozrysować) itd.
Jeśli liczba jest inna niż według formuły, powinniśmy albo doprosić gości do odpowiedniej liczby albo usadzić ich przy dwóch stołach, sadzając przy jednym gospodynię, a przy drugim gospodarza. Wtedy może być następująca liczba gości: 2x6=12, 2x10=20, 2x14=28 itd.
Polski Kościół 4 września wspomina jedenaście błogosławionych nazaretanek zamordowanych przez Niemców pod Nowogródkiem latem 1943 roku. Ofiarowały życie za około 120 aresztowanych mieszkańców miasta. Same zostały rozstrzelane już kilkanaście dni później. Znane jest ich męczeństwo, ale mniej wiadomo o nich samych.
W zbiorowej pamięci funkcjonują jako Męczennice z Nowogródka. Jedenaście kobiet w habitach, jedna wspólnota, jedna mogiła i jedna data śmierci. Tymczasem zanim połączył je las pod Batorówką, każda z nich miała osobną historię. Jedna miała wyjść za mąż, inna pracowała w fabryce. Kolejna kilka lat spędziła w Stanach Zjednoczonych. Była wśród nich nauczycielka prowadząca tajne lekcje, kobieta cierpiąca na ciężki artretyzm i 26-latka, która jeszcze niedługo przed śmiercią przeżywała kryzys powołania, ale w chwili próby nie zawahała się. To właśnie te różnice najlepiej pokazują, jak niezwykła była decyzja, którą podjęły wspólnie.
Nie wszyscy jesteśmy powołani, by pojechać do Kalkuty, ale każdy ma swoją „Kalkutę” – miejsce, w którym może rozpoznać i służyć Chrystusowi. Może być nim własny dom, rodzina, parafia albo człowiek, którego trudno nam kochać – wskazuje ks. Gjovani Kokona, albański misjonarz posługujący w Detroit, przypominając duchowe dziedzictwo św. Matki Teresy, w dniu jej liturgicznego wspomnienia.
Podziel się cytatem
– mówiła Matka Teresa. Zdaniem ks. Kokony właśnie w tych słowach można odnaleźć nie tylko istotę jej służby najuboższym, ale również drogę do świętości dostępną dla każdego chrześcijanina.
Mijają 22 lata, odkąd św. Jan Paweł II odbył ostatnią wizytę duszpasterską na terenie Włoch. 5 września 2004 r. udał się do Loreto, miejsca szczególnie bliskiego jego sercu, także przed wyborem na Stolicę Piotrową, do którego pięciokrotnie przybywał jako Papież. Zaledwie trzy tygodnie wcześniej odwiedził inne maryjne sanktuarium – Lourdes, które stało się miejscem ostatniej zagranicznej podróży apostolskiej jego pontyfikatu.
Loreto, położone na jednym z malowniczych wzgórz regionu Marche, słynie przede wszystkim ze znajdującego się tam sanktuarium Świętego Domku Matki Bożej i litanii loretańskiej – jednej z najpopularniejszych modlitw ku czci Maryi. Dla Polaków jest ono ważne także ze względu na Polski Cmentarz Wojenny, na którym spoczywa ponad 1100 żołnierzy 2. Korpusu Armii gen. Andersa, poległych podczas walk o wyzwolenie Włoch i pochowanych u stóp sanktuarium.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
