Fakty są takie, że im bliżej październikowego rozstrzygnięcia w sprawie likwidującego polską suwerenność Traktatu Lizbońskiego, tym bardziej nasila się antypolska propaganda w Niemczech i Rosji w postaci tzw. polityki historycznej. Chronologia tej podwójnej ofensywy (której basują chętnie szowiniści żydowscy, także z warszawskiego Żydowskiego Instytutu Historycznego, utrzymywanego z budżetu państwa polskiego...) pokazuje, że rozpoczęła ją prasa niemiecka, a potem przejęły służby specjalne rosyjskie, posuwając się w swej oszczerczej propagandzie jeszcze dalej, niż wypadałoby „europejskim” Niemcom. W ten sposób Polska znalazła się w sytuacji żywo przypominającej ubeckie przesłuchania, kiedy to „dobry ubek” perswadował, a nawet obiecywał korzyści ze współpracy, a „zły ubek” straszył i groził.
Jako że w polityce nic nie dzieje się bez przyczyny i celu, warto zastanowić się nad powodami i celami tej potrójnej antypolskiej ofensywy propagandowej.
Zbliża się nieubłaganie październik, kiedy rozstrzygnie się sprawa przyjęcia albo odrzucenia przez Polskę Traktatu Lizbońskiego, likwidującego de iure polską suwerenność. Od czasu negocjowania tego Traktatu zaszły dwie nader istotne okoliczności przemawiające za jego odrzuceniem. Pierwsza - to odrzucenie Traktatu Lizbońskiego przez Irlandię, co skutkować powinno - według przyjętych wcześniej w UE zasad - napisaniem nowego Traktatu i podaniem go pod stosowne procedury ratyfikacyjne. Druga okoliczność - nie mniej poważna - to uznanie przez niemiecki Trybunał Konstytucyjny, że Niemiec nie będzie obowiązywał Traktat Lizboński w części dotyczącej suwerenności Niemiec. To znaczy: Niemcy nie zgodziły się na „podzieloną” suwerenność. Już sama ta druga okoliczność powinna wystarczyć, by prezydent Lech Kaczyński odmówił swego podpisu pod Traktatem, nie wspominając już o zapisie konstytucji polskiej, zobowiązującym prezydenta do strzeżenia suwerenności państwa polskiego, co zaprzysięgał, obejmując ten najwyższy w państwie urząd. Warto dodać i to, że podpisanie Traktatu Lizbońskiego uzależnione zostało w tzw. umowie helskiej (między prezydentem a premierem) od wcześniejszego uchwalenia przez polski Sejm „ustawy gwarancyjnej”, chociaż moc prawna takiej ustawy po przyjęciu Traktatu Lizbońskiego byłaby nader wątpliwa, a nawet nie wiadomo, czy w ogóle ustawa byłaby prawomocna w konfrontacji z zapisami Traktatu.
Obecna trójstronna ofensywa propagandowa ze swymi coraz bezczelniejszymi kłamstwami nie jest, rzecz jasna, skierowana do Polaków, którzy dobrze pamiętają historię, ale do innych narodów oraz - jako sygnał polityczny - do innych rządów. Ubrudzenie Polski fałszowaną historią to kontynuacja w nowych warunkach dawnej polityki niemieckiej i rosyjskiej, traktującej Polskę jako „bękarta Traktatu Wersalskiego”, niezasługującego na suwerenność państwową. Jeśli nie zasługuje na suwerenność państwową, to powinien bez szemrania podpisać Traktat Lizboński, poddając się pod polityczne kierownictwo Niemiec, będących dziś w „strategicznym partnerstwie” z Rosją - a partnerstwo to w zamyśle obydwu strategicznych partnerów ma stać się główną osią polityki europejskiej, wokół której kręcić się będzie „reszta Europy”, a już na pewno jej słabsze kraje.
Jeśli tak spojrzeć na politykę europejską - trójstronna ofensywa propagandowa przeciw Polsce nosi wszelkie znamiona propagandowego szantażu, propagandowego ostrzału artyleryjskiego, mającego przymusić polskie władze do ostatecznego i bezwarunkowego podpisania Traktatu Lizbońskiego, pod groźbą obwołania Polski jako od dawna już podejrzanego o ciemne gry i intencje, dawniej dwuznacznego „bękarta” Traktatu Wersalskiego, teraz - niesfornego pasierba Unii Europejskiej, nie dość, że spiskującego niegdyś z Hitlerem, pomagającego mu w mordowaniu Żydów, mordującego nadto jeńców, żołnierzy Armii Czerwonej, to dziś sypiącego piach w szprychy rozpędzonej Unii Europejskiej i przeciwstawiającego się Traktatowi Lizbońskiemu. Inaczej mówiąc - rozpętana i trwająca ofensywa propagandowych kłamstw przeciw Polsce to uzgodniona na linii Berlin - Moskwa forma politycznego szantażu: „Patrzcie, jakie rozmiary może przybrać owa ofensywa, gdy wasz prezydent ośmieliłby się nie podpisać Traktatu Lizbońskiego”...
Na taki właśnie charakter tej ofensywy wskazuje fakt, że zarówno kanclerz Niemiec - Merkel, jak i premier Rosji - Putin oficjalnie dystansują się od tych ataków („To nie my, to tylko niektóre media... To tylko niektórzy nasi politycy”...), pozostawiając sobie furtkę dla podtrzymywania stosunków z Polską po październikowej dacie.
Nie wydaje się jednak, by trwająca ofensywa propagandowa przeciw Polsce była dostatecznym powodem do ulegania politycznemu szantażowi, chociażby dlatego, że de facto i de iure po orzeczeniu niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego Traktat Lizboński nie jest tym, który wcześniej wynegocjowaliśmy: Niemcy nie zgodziły się na własną „podzieloną suwerenność”, czego żądają jednak od Polski. No i znamienne jest to, że („Gdzie konie kują, żaba podstawia nogę”) „list Putina” przesłany został akurat do „Gazety Wyborczej”...
Jest też dość znamienne, że decyzje zarówno w sprawie „tarczy obronnej” w Polsce, jak i w sprawie stoczni w Gdyni i Szczecinie (ważne przedsiębiorstwa polskiego przemysłu ciężkiego, po hutach i cementowniach, które już przeszły w obce ręce) przełożone zostały poza termin październikowy, więc już na okres obowiązywania traktatowej „suwerenności podzielonej”, czyli ograniczonej.