Nie od dziś jesteśmy świadkami bezkompromisowych ataków na Kościół, które chciały go zdyskredytować jako rzeczywistość zbawczą. Wydawało się, że apogeum tych ataków - poza pierwszymi wiekami chrześcijaństwa - swoje natężenie osiągnęło w czasach oświecenia francuskiego i krwawej rewolucji oraz panującej niemal przez 70 lat ideologii komunistycznej, zwalczającej bezwzględnie w sposób administracyjny i niby naukowy Kościół katolicki jako, rzekomo, ostoję ciemnoty, wroga człowieka i narodów, nauki i postępu. Te czasy jednak nie minęły wraz z upadkiem systemów. Mają one swych kontynuatorów w ideologiach liberalnych i postmodernistycznych.
Ich oddziaływanie dokonuje się poprzez relatywizację wartości, prawdy o rzeczywistości i człowieku, jej subiektywizację (każdy ma swoją prawdę), niszczenie różnego rodzaju autorytetów, zwłaszcza chrześcijańskich. Lansuje się pseudoautorytety, sekty, partyjniactwo. Społeczeństwo polskie, w znacznym stopniu katolickie, często idąc za medialnymi przekazami, neguje autorytet Kościoła (Kościół - nie), a nawet Boże przykazania, np. uwielbiany przez Polaków Jan Paweł II był przez wielu krytykowany za głoszenie Dekalogu, a jego naukę lekceważono.
Partie, systemy społeczno-polityczne oraz ideologie zmieniają się, odchodzą do lamusa historii. Dlaczego? Bo nie miały podstaw w najwyższych wartościach: prawdzie, dobru, pięknie, miłości. Brak w nich było wizji przyszłości, nadziei, racji. Wszystko to było koniunkturalne, zwodnicze.
Tymczasem Kościół Jezusa Chrystusa nie tylko trwa, ale dynamicznie rozwija się, wcielając wartości Chrystusowe w różne kultury i narody, mimo sekularyzacji życia społecznego w Europie. Dlaczego tak się dzieje? Bo Kościół ma charakter nadprzyrodzony, ma trynitarną genezę i ostatecznie został założony przez Jezusa Chrystusa. On permanentnie współstanowi Kościół w sferze nadprzyrodzonej. Widzialnym fundamentem Kościoła jest kolegium Apostołów (dziś biskupów) z Piotrem na czele (dziś z papieżem). Piotr, który otrzymał prymat w Kościele, jest kontynuowany w każdym jego następcy. Jest on zasadą trwałości, ciągłości i jedności.
Naprzeciw tym wszystkim wyzwaniom, które zasygnalizowano, wychodzi niewielkie, ale bardzo pogłębione studium kard. Stanisława Nagyego „Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój”. To studium dotyczy przede wszystkim widzialnych struktur Kościoła, co nie oznacza braku w nim treści i uzasadnień teologicznych; innymi słowy - widzialnego Kościoła Autor nie widzi w ujęciu społecznoprawnym, ale w ujęciu religijnym, czyli posłudze zbawczego posłannictwa.
Kard. Nagy problematykę prymatu (wraz z jego sukcesją) ustawia w personalistycznej wizji Kościoła, jego trwania w historii (wraz z burzliwymi jego dziejami). Daje przy tym uzasadnienie biblijne, patrystyczne, kontekstowo-historyczne. Nadto daje teologiczne rozumienie prymatu jako służby zbawczej dla ludzkości. Jego studium o Piotrze jako Skale, fundamencie Kościoła, stanowi replikę na stawiane zarzuty oraz wyjaśnienie kwestii trudnych.
Ks. prof. dr hab. Stanisław Nagy jest wybitnym znawcą eklezjologii. Przez dwie kadencje był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. W 2003 r. został włączony w poczet kolegium biskupów i zaliczony do książąt Kościoła. Trudno szukać bardziej doświadczonego eklezjologia katolickiego. Z tym trzeba się liczyć, gdy dziś mówi się o Kościele, a zwłaszcza o właściwym rozumieniu Piotra jako Skały i jego następców.
Powyższe studium jest pisane językiem teologicznie spopularyzowanym, łatwym do percepcji przez ludzi średnio przygotowanych do przyjęcia treści tej lektury. Kard. Nagy jest dobrze znany Czytelnikom „Niedzieli” z licznych publikacji związanych z pontyfikatem Jana Pawła II. Powyższa publikacja jest niejako syntezą jego nauki na temat prymatu Piotrowego i jego dziejowego znaczenia. Trudno sobie wyobrazić, żeby tej książki zabrakło choćby w bibliotekach parafialnych.