Archidiecezja w Cincinnati (USA) jako pierwsza na świecie wprowadziła nowy sposób zbierania ofiar na tacę - poinformował prestiżowy „The New York Times”. Od lat wśród katolików w Stanach Zjednoczonych - pisał dziennik - elementem celebracji niedzielnego nabożeństwa było wsuwanie ponumerowanych kopert na tacę. W archidiecezji Cincinnati uczestnicy nabożeństw rezygnują z tradycyjnej tacy na rzecz ofiar przekazywanych „on-line”, za pomocą bankowości internetowej.
Dlaczego taka zmiana? Przedstawiciele archidiecezji tłumaczą, że ludzie są coraz bardziej przyzwyczajeni do elektronicznego przelewania pieniędzy, a młodsi często już nawet nie noszą gotówki przy sobie, załatwiając wszelkie płatności za pomocą karty kredytowej.
System donacji na parafie wprowadzono w Cincinnati w październiku ubiegłego roku. Wynajęto firmę informatyczną, która obsługuje oprogramowanie i zabezpiecza transakcje. Pobiera za to cztery procent od każdej przelanej sumy. „The New York Times” próbował dociec, czy nowy system zwiększył ofiarność wśród wiernych. Przedstawiciel kurii w Cincinnati Michael Vanderburgh odpowiedział, że na razie trudno o dokładne dane, ale z jego wypowiedzi wynika, że administracja kościelna liczy na taki efekt.
Oczywiście, tradycyjna taca jest nadal obecna na niedzielnych nabożeństwach. To dla tych, którzy albo nie mają dostępu do Internetu, albo bardziej pasuje im ta tradycyjna forma. Zresztą, jak podkreślali rozmówcy dziennika, byłoby rzeczą nierozsądną rezygnowanie z tego symbolu podczas liturgii. Ofiara jest, ich zdaniem, częścią nabożeństwa. Także ta pieniężna, bo Kościół ma potrzeby i jedno z przykazań kościelnych o tym przypomina.
Amerykanie, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie wstydzą się pieniędzy w kościele i dlatego chętnie i raczej pochlebnie wypowiadają się o nowości. - To dla nas duża wygoda - tak można podsumować ich wypowiedzi. Archidiecezja w Cincinnati obejmuje 221 parafii. Około 50 aktywnie uczestniczy w projekcie
Jak playlisty na platformach streamingowych ułożone są hierarchicznie według popularności utworów, tak podobnie dzieje się z piosenkami religijnymi. One też migrują w świadomości muzycznej wspólnoty i zamieniają się miejscami. Jedną z najpopularniejszych, śpiewanych z lubością przez młodzież jest piosenka W lekkim powiewie przychodzisz do mnie, Panie. To prawdziwy kościelny hit. Nawiązuje wprost do dzisiejszego pierwszego czytania, ukazującego doświadczenie Eliasza, który właśnie w muśnięciu łagodnego wiatru rozpoznał Boga. Nie było Go natomiast w gwałtownych i przerażających zjawiskach. To bardzo pocieszające. Okazuje się bowiem, że Bóg nie chce straszyć człowieka, ale pragnie się nam objawiać w sposób dla nas przyjemny. Ileż razy słyszeliśmy na rekolekcjach, że trzeba zadbać o silentium sacrum – świętą ciszę, bo w niej można spotkać Boga. On się z nikim nie przekrzykuje, nie konkuruje, nie potrzebuje tuby wrzaskliwej propagandy, tylko cierpliwie mówi do naszego serca. Całymi latami. W religijnej ciszy szepcze do sumienia i wzywa do miłości. Prosi o jej odwzajemnienie. Pokój serca oddanego Bogu jest chyba największą wartością, jaką można mieć w życiu. Młodzież śpiewająca wspomnianą piosenkę ma dobrą intuicję. Rozumiemy to lepiej podczas fali upałów. Lekki zefirek w dusznym pomieszczeniu jest wybawieniem dla rozgrzanego ciała. Tchnienie Ducha Bożego działa jeszcze mocniej na doświadczającą dokuczliwego rozedrgania duszę człowieka. Modlitwa, spowiedź, Eucharystia, bliskość braci w wierze, radość wspólnoty, znaleziona odpowiedź na uporczywe pytanie, rozpoznana droga życia, dobra rada mądrego – to tylko niektóre elementy opisywanego zjawiska. Mawiamy wtedy: Pan jest wielki, alleluja, amen.
Kadr z filmu - (L)Filip Gurłacz i (P)Andrzej Mastalerz
Janek (Filip Gurłacz) to chłopak, któremu życie nie dało szansy na beztroską młodość. Porzucony przez ojca alkoholika (Andrzej Mastalerz) każdego dnia walczy o przetrwanie i opiekuje się ciężko chorą matką (Maria Gładkowska). Aby zdobyć pieniądze na leczenie i utrzymanie domu, podejmuje coraz bardziej ryzykowne decyzje, wpadając w spiralę problemów, z której coraz trudniej się wydostać. Gdy nad jego życiem zbierają się najciemniejsze chmury, a utrata wszystkiego wydaje się nieunikniona, niespodziewanie powraca ojciec. Człowiek, który zawiódł najmocniej! O czym mowa?
Mowa o filmie Odzyskany. To poruszająca, pełna emocji opowieść o rodzinie, przebaczeniu i nadziei, która potrafi się odrodzić nawet w najbardziej beznadziejnych okolicznościach. To historia o utraconym dzieciństwie, tęsknocie za bliskością i walce o drugą szansę, zanim będzie za późno.
Do wieczności odszedł dziś - 8 sierpnia - brat Marian Markiewicz ze Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego, świadek życia i świętości Jana Pawła II. Od wielu lat pełnił posługę w Archikatedrze Warszawskiej.
Brat Marian Markiewicz urodził się w Sulejowie nad Pilicą w 1951 r. Już jako nastolatka jego marzeniem było stworzenie wspólnoty młodych ludzi, którzy mieliby możliwość działania w konkretnych sprawach, obierać cele, dążyć do ich realizacji, razem podróżować, odkładać środki na wspólne potrzeby. Wtedy nie wiedział jeszcze, że tak właśnie wygląda życie zakonne. Wspominał, że potem zdarzyło się coś, co przesądziło sprawę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
