urodził się 10 czerwca 1907 r. w Gródkowie Siewierskim. Ukończył ośmioklasowe (wtedy) Gimnazjum Państwowe im. R. Traugutta w Częstochowie i zdał maturę w 1925 r. Zgodnie z tradycją rodzinną, studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, broniąc dyplom w 1932 r. Jeszcze jako student pracował przy budowie kolei wąskotorowej Klemensów - Wysokie i linii średnicowej w Warszawie. Po skończeniu studiów rozpoczął staż w Dyrekcji PKP w Katowicach, a po jego zakończeniu otrzymał nominację na kontrolera drogowego w Tarnowskich Górach. Wtedy to dokonał pierwszych swoich konstrukcji aparatów do pomiarów nierówności toku szynowego. 1 stycznia 1939 r. został awansowany na stanowisko naczelnika Oddziału Drogowego w Cieszynie Zachodnim. W okresie okupacji, do 1945 r., pracował w kopalnictwie rud żelaza okręgu Częstochowa, gdzie prowadził dział budowlany. Po wojnie objął stanowisko zastępcy naczelnika Służby Drogowej w DOKP oraz prowadził odbudowę zniszczonych torów i obiektów inżynierskich. Jest wyjątkowo aktywny w działalności organizatorskiej i konstrukcyjnej. W 1961 r. został mianowany dyrektorem Biura Projektów Kolejowych w Katowicach i przygotował rozwiązania komunikacji kolejowej i drogowej w tworzonym Rybnickim Okręgu Węglowym. W 1964 r. obronił pracę doktorską z zakresu wpływu poziomych odkształceń podłoża na rozkład naprężeń w podstawie ławy fundamentowej. W wieku 60 lat w wyniku porozumienia ministra szkolnictwa wyższego i ministra komunikacji (bez pytania o zgodę) został służbowo przeniesiony do Politechniki Śląskiej z zadaniem utworzenia Katedry Budowy Kolei na Wydziale Budownictwa tej uczelni, ze stopniem profesora kontraktowego, choć rok wcześniej ówczesny minister prof. Sylwester Kaliski odmówił mu mianowania na profesora nadzwyczajnego, tłumacząc ten fakt wiekiem pana Antoniego.
Jego aktywność nie maleje, wydaje skrypty i książki, prowadząc przez cały czas badania doświadczalne. Bywa wzywany jako ekspert do ważniejszych spraw związanych z fundamentowaniem i mechaniką gruntów... Jest człowiekiem - pasjonatem i wielkim inżynierem - humanistą. Obdarzony przez los długim życiem, potrafił to życie wykorzystać w pełni, zgodnie ze swoimi zainteresowaniami technicznymi, na pożytek ludzi i nauki.
Uwieńczeniem ogromnego dorobku w pracy zawodowej, a przy tym naukowej i dydaktycznej było nadanie mu 25 maja 2001 r. przez Prezydenta RP tytułu naukowego profesora nauk technicznych. Jest on bodajże najstarszym nominowanym emerytowanym profesorem w kraju. Prof. Antoni Rosikoń pozostaje w znakomitej kondycji i jest nadal bardzo aktywny i twórczy. W wieku 100 lat wydał książkę pt. „O obrotach podpór i przęseł mostu”.
Informacje pochodzą ze strony: absolwent.traugutt.net