Jerzy Janicki - rocznik 1928. Scenarzysta, pisarz, publicysta i dziennikarz (również sportowy); jak o sobie mawiał: „opowiadacz polskich losów”, zaludniający naszą historię postaciami barwnymi, ważnymi, niezbędnymi; a nade wszystko lwowiak, wielki patriota. Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o jego odejściu - 15 kwietnia 2007 r. w Warszawie.
Urodzony w Czortkowie na Podolu, lata chłopięce i młodzieńcze spędził we Lwowie, mieście, któremu poświęcił znaczną część swojej twórczości, zwłaszcza pisarskiej, w ostatnich latach życia. Siłą talentu i doskonałej pamięci, na kartach swoich książek przywołuje i ożywia cienie kolejnych lwowskich rodzin. Potrafi ich biografie i czyny ozdobić pięknym, dowcipnym, literackim ornamentem. Alfabet lwowski: „Cały Lwów na mój głów...” i „Towarzystwo weteranów...”; „A do Lwowa daleko aż strach”; „Ni ma jak Lwów”; „Czkawka”, „Kluczyk yale”, „Krakidały” - to najpiękniejsze książki o Lwowie. Równie fascynujące są filmy: „Tońko, czyli ballada o ostatnim batiarze”; „Lwów tam i u mnie”; „Kwadrans z Hemarem”; „Lwów lata trzydzieste”, „Opowieści Łyczakowskiego Cmentarza” oraz cykl telewizyjny „Salon kresowy”. Twórczość Janickiego (nawiązując do tytułowego kluczyka yale) służyć nam może do otwierania pamięci, przywoływania niepowtarzalnej atmosfery przedwojennych Kresów i polskiego Lwowa - Semper Fidelis, miasta zawsze wiernego Rzeczypospolitej, miasta wielu kultur i narodów oraz jego niezwykłych losów. Lwów stał się na początku XX wieku prawdziwym sercem i mózgiem Polski. Mit o mieście Semper Fidelis, który w latach międzywojennych został rozbudowany o czyn Orląt Lwowskich oraz legendę Zadwórza - Polskich Termopili - miał niezwykłą magnetyzującą moc i znakomicie służył wychowaniu patriotycznemu młodzieży. Trzeba pamiętać, że w takiej właśnie atmosferze wzrastał Jerzy Janicki.
Szerszej publiczności znany jest za sprawą obecności w radiu i telewizji, jako animator i współautor powieści radiowej „Matysiakowie”, emitowanej nieprzerwanie co tydzień przez pół wieku; autor scenariuszy do 18 filmów fabularnych, m.in. „Człowiek z M-3”, „Tragarz puchu”, „Milion za Laurę”, a przede wszystkim głośnych seriali: „Polskie drogi”, „Ballada o Januszku”, „Akcja V” oraz „Dom” (wspólnie z Andrzejem Mularczykiem), uznany za serial wszech czasów, za który autorzy uhonorowani zostali tytułem Super Wiktora TV. Bohaterowie scenariuszy, słuchowisk - jak mówił Janicki - zawsze będą tylko zewnętrznym kształtem przypominali żywych ludzi, dopiero tchnienie w nich wspomnienia dawno zapamiętanych osób zdolne jest ożywić ich naprawdę. Wszystkie postacie i zdarzenia z „Matysiaków”, „Domu” czy z „Polskich dróg” mają w sobie jak nie atom, to neutron, spin, kwant - cząstkę losów prawdziwego człowieka. Janicki był bowiem encyklopedystą wiedzy o ludziach, których spotkał w swoim życiu.
Jego książki o ukochanym mieście - pisane piękną lwowską polszczyzną, zadziwiające erudycją, pełne serdecznego ciepła, humoru, ale i melancholii - były „pożegnaniem raz na zawsze z pomysłem napisania serialu o Lwowie i o ludziach Kresów - jak sam tłumaczył w «Czkawce» (2000 r.) - czegom nie zrealizował i zrealizować już nie zdążę...”.

Jerzy Janicki - laureat Złotego Mikrofonu (1969), dwukrotnie Nagrody Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1978, 1988), Nagrody Literackiej m. st. Warszawy (2002), odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, członek Towarzystwa Miłośników Lwowa, od 1988 r. - prezes Oddziału Stołecznego Towarzystwa, doktor h.c. Uniwersytetu Opolskiego