Wezwani do przemiany siebie

Życie jest wielkim darem,
ale też wielkim zadaniem.
Aby tego daru nie zmarnować,
potrzebny jest wysiłek
przemiany siebie.
Lepszy człowiek
czyni życie lepszym.
Lepsze życie
to szczęśliwe życie.

Jesteśmy dzisiaj niewolnikami teraźniejszości. Wmawiają nam, że wszystko tak szybko się zmienia, iż nie warto myśleć długodystansowo. Nie warto planować dalej niż na najbliższe dni i miesiące. Żyć mocno. Nie żałować sobie wrażeń. Nie myśleć o konsekwencjach - jakoś to będzie. Widzimy to w nas, wierzących. Chcemy szybkich efektów w modlitwie i w codzienności. Bóg ma nas obsługiwać kompetentnie i sprawnie jak sprzedawca w sklepie, i koniecznie zawsze do nas się uśmiechać. Jeśli tak nie jest, wszystko nas załamuje. Całe nasze życie duchowe pryska. Szukamy zbawienia na własną rękę. Medykamenty, psychologowie, medialna papka. W ostateczności tydzień na Majorce. Tanie pocieszenia, mocne wrażenia, płytcy jak piasek na sztucznej plaży i niewytrwali.
A Biblia powtarza jak dobra matka: bez wytrwałości niczego nie osiągniesz. Ani w życiu z Bogiem, ani w zwykłych ludzkich sprawach. Tej wytrwałości w ludzkich relacjach na imię małżeństwo nierozerwalne, wierne i trwałe.
Tej wytrwałości na imię wierność życiowym wyborom.
Tej wytrwałości na imię modlitwa regularna, codzienna, spokojna, nie przez tydzień, nie w zrywach, ale przez całe życie.
Nauczyć się być człowiekiem wytrwałym. Wytrwałość to cnota - sprawność. Trzeba jej się uczyć, trzeba się w niej ćwiczyć. Nie przyjdzie sama. Nie jest też dana w genach. To wynik ciężkiej pracy, którą każdy musi sam podjąć. Jak?
Bądź wierny w drobnych sprawach. Najszybciej uczy wytrwałości cierpliwe znoszenie ziarenka piasku w bucie. Uwiera, rani, niepokoi, a ja idę - bo mam cel. Ileż takich ziarenek piasku w naszym życiu. Ile okazji, by uczyć się wytrzymałości, wytrwałości i męstwa.
A my od razu zdejmujemy but. Mówimy: tak dalej się nie da. I kończymy wędrówkę, rozpaczając nad naszą straszną niedolą. Ziarnko piasku - Bóg je dał, jak Jonaszowi podesłał robaczka, który zniszczył roślinę chroniącą proroka przed słońcem. Wytrzymaj trochę, Jonaszu. Nie narzekaj od razu. Poszukaj w tym Bożej logiki. Podobnie możemy mówić do siebie, gdy coś nas uwiera. Wytrzymaj trochę, człowieku. Naucz się cierpliwości, by lepiej zrozumieć Boga, który ma cierpliwość dla ciebie. „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10,22) - mówi Pismo Święte.
My wywracamy się już na samym początku. Dlatego wielu z nas to ludzie wiecznie początkujący. Idź wreszcie dalej! A poczujesz, że wytrwałość smakuje szczęściem.