Kontemplacja w tradycji Kościoła jest znana jako jedna z dróg prowadzących do zjednoczenia z Bogiem. W Polsce jest ponad 1500 sióstr różnych zgromadzeń kontemplacyjnych w 82 klasztorach.
Żyją oddzielone od świata. Nigdy nie opuszczają klasztoru, do którego wstąpiły.
Siostry pracują na swoje utrzymanie - wypiekają komunikanty, haftują szaty liturgiczne, szyją habity i sutanny. Pracują w swoich ogrodach. Nie wystarcza to jednak na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
W Brazylii działają „Farmy Nadziei”, gdzie uzależnieni uwalniają się z nałogu w duchu Ewangelii. Na każdej z nich mieszkają siostry kontemplacyjne, które dzień i noc modlą się za uzależnionych. Podtrzymują nadzieję. Są kotwicą łaski, a przez to mocno trzymają dusze, targane przez diabła za pomocą narkotyków. Często zdarza się, że narkomani po kilku miesiącach walki z nałogiem dochodzą do wniosku, że nie zdołają dłużej wytrzymać i mówią do Frei Hansa, założyciela farm: „Chcę odejść, chcę z powrotem”. Franciszkanin mówi im wtedy: „Jesteś wolny, możesz odejść. Ale zanim opuścisz farmę, pożegnaj się z siostrami, które cały czas się za ciebie modliły”. Dziewięć na dziesięć osób, które „żegnają się” z siostrami, po tym spotkaniu pozostaje na farmie. Nic nie jest mocniejsze od modlitwy.
W Bośni karmelitanki z klasztoru w Stup w Sarajewie modlą się za ofiarodawców w Ameryce. W Polsce siostry ze wszystkich zgromadzeń kontemplacyjnych modlą się za nasze Dzieło. Teraz, tak samo jak wcześniej, czują się zobowiązane prośbą o.Werenfrieda i czynią to chętnie. W Afryce Córki Zmartwychwstania pracują i modlą się za dobroczyńców, w duchu „Ojca Założyciela”, jak mówią.
Na całym świecie przed Przenajświętszym Sakramentem siostry upraszają łaski u Boga dla całego świata. Jan XXIII powiedział: „Człowiek nigdy nie jest większy niż wtedy, gdy klęczy”. Nigdy nie jest większy niż w pokorze przed Bogiem. To siostry są naszym pokornym głosem przed Bogiem. Pomagać im - to jakby pomagać sobie samym. Musimy mieć świadomość, że one często mają tylko nas, ludzi dobrej woli. W niektórych krajach jest w klasztorach tzw. dzwon biednych, w który siostry uderzają, gdy już od wielu dni nie mają nic do jedzenia. Niestety, dość często w listach od nich słyszymy jego dźwięk! Wiemy, że powodem takiego stanu rzeczy jest to, że oddały wszystko biednym, nie pozostawiając nic dla siebie. Drodzy Przyjaciele, prosimy Was w imieniu modlących się w ciszy sióstr, zmiłujcie się nad nimi! Pomóżcie im.
Pomoc Kościołowi w Potrzebie ul. Puławska 95, 02-595 Warszawa
tel./fax (0-22) 845-17-09
info@pkwp.org ING Bank Śląski O/Warszawa, nr konta: 31 1050 1025 1000 0022 8674 7759
Święty Jan Bosko zasłynął, jako genialny wychowawca, nauczyciel młodzieży, pisarz i publicysta, założyciel zgromadzeń zakonnych. Często zachęcał swoich uczniów mówiąc: „bądźcie zawsze radośni, bardzo radośni!”. Radość w jego wydaniu nie oznacza jednak ciągłego, bezmyślnego uśmiechu na twarzy. Radość to postawa ducha, nastawienie wobec życia.
Jan Bosko przyszedł na świat 16 sierpnia 1815 roku w ubogiej wiejskiej rodzinie w Becchi niedaleko Turynu, we włoskim Piemoncie. Rodzice, Franciszek Bosko i Małgorzata Occhiena, dali mu na chrzcie dwa imiona: Jan, Melchior. Kiedy chłopiec miał dwa lata, umarł mu ojciec. Wychowaniem Jana i dwóch jego braci zajęła się matka, która zaszczepiła w nich chęć do nauki i pobożność.
W katedrze gorzowskiej 30 stycznia miała miejsce Msza św. z procesją błagalną za zmarłych biskupów i rządców naszego Kościoła lokalnego. Modlitwie przewodniczył bp Adrian Put.
Modlitwa za zmarłych biskupów i rządców naszej diecezji odbyła się w katedrze już po raz czwarty. Przewodniczył jej bp Adrian Put, który na początku Mszy św. zauważył, że jednym z elementów liturgii katedralnej jest coroczna modlitwa za ostatniego zmarłego biskupa. - Przepisy liturgiczne Cæremoniale Episcoporum w ramach liturgii katedralnej nakazuje, aby w rocznicę śmierci ostatniego biskupa sprawować za niego liturgię. Z tej racji, że wielu ostatnich rządców naszej diecezji umierało w styczniu, dlatego spotykamy się na modlitwie za nich właśnie w tym miesiącu. Co roku spoglądamy, na któregoś z nich szczególnie. W tym roku na biskupa Adama Dyczkowskiego i biskupa Antoniego Stankiewicza – zauważył bp Adrian. - Biskup Adam Dyczkowski, nasz biskup ordynariusz, zaczął rządy w naszej diecezji zaraz po przełomie, spokojnie przeprowadzając ją przez kolejne lata. Bp Adam udzielał mi święceń, więc zawsze szczególnie będę o nim pamiętał. Z kolei biskup Antoni prawie pół wieku spędził w Rzymie, niesamowity kapłan, wspaniały profesor, człowiek wielkich horyzontów. Dziś chcemy dobremu Bogu podziękować za nich, za ich posługę, ale także modlić się do Zbawiciela o dar życia wiecznego dla nich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
