Powoli cichnie medialny szum wokół niemieckiego mundialu. Biorący w nim udział piłkarze udali się na zasłużone wakacje, a selekcjonerzy złożyli sprawozdania swoim narodowym federacjom. Firmy, które sponsorowały tę imprezę, liczą zyski, przygotowując już zapewne marketingowo-reklamową kampanię na kolejne mistrzostwa. Za cztery lata zostaną one bowiem rozegrane po raz pierwszy na Czarnym Lądzie, a konkretnie na terenie Republiki Południowej Afryki.
W tym roku mistrzowski puchar przypadł w udziale Włochom, którzy z meczu na mecz grali coraz lepiej. Z pewnością piłkarze Squadra Azzurra zasłużyli na złoty medal. W drodze do wielkiego finału pokonali przecież utytułowane i dobrze przygotowane do tegorocznych mistrzostw najlepsze jedenastki świata (m.in. w półfinale wygrali dwoma bramkami w końcowej części dogrywki z reprezentacją Niemiec). Italia po raz czwarty w historii sięgnęła po tytuł mistrzowski. Niewątpliwie jej zawodnikom i trenerowi sprzyjało szczęście. Wielokrotnie bowiem wychodzili z piłkarskich opresji obronną ręką. Ponadto jej gracze są boiskowymi cwaniakami i mistrzami prowokacji, którzy, angażując się co prawda bez reszty w sportową rywalizację, potrafią niejednokrotnie upozorować faul i wymusić na arbitrze podyktowanie stałego fragmentu gry oraz pokazanie co najmniej żółtej kartki zawodnikowi drużyny przeciwnej. Nie jest przecież żadną tajemnicą, że dosyć często rozgrzewkę włoskich drużyn klubowych rozpoczyna „trenowanie” upadków po rzekomych nieprzepisowych zagraniach rywala.
W każdym razie bardzo dobra gra - w przekroju całego turnieju - Andrei Pirlo w środku pola (od dziennikarzy akredytowanych na mundialu otrzymał „Brązową Piłkę”), bezbłędne wręcz zagrania Fabia Cannavaro („Srebrna Piłka”) w linii obronnej oraz świetna gra w bramce Gianluigiego Buffona zadecydowały o tym, że właściwie do tej pory mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego świętują tryumf włoskiej piłki nożnej. Przecież dla nich właśnie ona jest autentycznym sportem narodowym, z którym identyfikuje się prawie każdy rodowity obywatel Italii. A zatem przez najbliższe cztery lata z ust włoskich tiffosi (kibiców) będziemy słyszeć tylko jeden okrzyk: Italia e il campione del mondo! (Włochy są mistrzem świata). Gratulacje!
Brązowy medal wywalczyli Niemcy, pokonując w „finale pocieszenia” Portugalię w dosyć przekonywającym stylu (3:1). Srebro przypadło mistrzom świata sprzed ośmiu lat. Francuzi, których kapitanem był kończący definitywnie piłkarską karierę Zinedine Zidane, ulegli bowiem w rzutach karnych Włochom. Niestety, obwoływany wręcz na herosa francuskiej piłki, „Zizou” otrzymał w tym spotkaniu czerwoną kartkę za uderzenie głową Marca Materazziego, który sprowokował go jakąś nieparlamentarną wypowiedzią. Zinedine został zdobywcą „Złotej Piłki”, którą przedstawiciele mediów przyznają najlepszemu, ich zdaniem, piłkarzowi mundialu. Według nich, właśnie gracz Realu Madryt zasługiwał na to wyjątkowe i ostatnie zarazem w jego karierze wyróżnienie.
Po niemieckim mundialu można stwierdzić, że piłka nożna z roku na rok zyskuje coraz więcej sympatyków. Właśnie dzięki nim futbol jest i z pewnością będzie najbardziej cenioną i rozwijającą się dyscypliną sportową. Do tej pory nikt nie wymyślił gry zespołowej, która byłaby bardziej widowiskowa od piłki nożnej. Przede wszystkim jednak meczowe pojedynki dostarczają kibicom niezapomnianych wrażeń i emocji. Niekiedy są to przeżycia nie do opisania. Dlatego też fani oczekują z niecierpliwością na rozpoczęcie rozgrywek ligowych. Wszyscy czekamy również na eliminacje do Mistrzostw Europy, które dla naszej kadry zaczną się już we wrześniu. Będziemy o tym Państwa informować na bieżąco.
Na zakończenie pięknie pozdrawiam, życząc wakacji spędzanych w ruchu, czyli na sportowo.

jłm