Niedziela Palmowa Męki Pańskiej wprowadza wierzących w atmosferę wydarzeń bezpośrednio poprzedzających Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa. Tego dnia w kościołach całego świata będziemy święcić palmy. Polskie palmy to najczęściej gałązki wierzbiny.
Manfred Lurker w Słowniku obrazów i symboli biblijnych pisze: „Od VII do VIII wieku ustala się zwyczaj poświęcania palm i odbywania procesji w Niedzielę Palmową na pamiątkę wjazdu Jezusa do Jerozolimy. Wedle wierzeń ludowych poświęcone palmy (uplecione zazwyczaj z gałęzi palmowych, z ostrokrzewu, buczyny lub jałowca) miały właściwości zabezpieczające przed nieszczęściami. W sztuce chrześcijańskiej gałązka palmy jest symbolem męczeństwa, a na nagrobkach wczesnochrześcijańskich może stanowić aluzję do nagrody za zwycięstwo, przewidzianej dla chrześcijanina za pomyślnie stoczone boje doczesnego życia. Palma rosnąca pomiędzy dwoma winnymi drzewami jest symbolem krzyża Chrystusa”.
W Polsce wierzba uważana jest za symbol zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Z jej gałęzi tradycyjnie przygotowuje się palmy wielkanocne. Dzisiaj w miastach kupujemy palmy u ulicznych sprzedawców, nierzadko w ostatniej chwili. Najczęściej wybieramy wierzbowe gałązki ozdobione baziami i bukszpanem albo palemki „wileńskie” - misternie uplecione z suszonych kwiatów, mchów i traw. Na wsi w większości ludzie własnoręcznie przygotowują palmy.
Palma wielkanocna miała chronić ludzi, zwierzęta, domy i pola przed wszelkim złem. Od dawna istniał zwyczaj połykania bazi, aby nie cierpieć na ból głowy i gardła, a sproszkowane dodawano do leczniczych naparów, uzdrawiających zarówno ludzi, jak i zwierzęta. Bazie oberwane z poświęconej palmy mieszano też z ziarnem siewnym, które podkładano pod pierwszą zaoraną skibę. Jeszcze dzisiaj można zobaczyć krzyżyki z palmowych gałązek wetknięte w pola, by broniły zasiewów przed gradobiciem. Dawniej święcone palmy wkładano w mieszkaniu za lustro, za obrazy świętych - w przekonaniu, że przechowywanie ich w domu zdoła zabezpieczyć jego mieszkańców przed piorunami.