Głos rektora

Wszystkich przybyłych powitał rektor WSD ks. dr Piotr Kot. Zaznaczył przy tym że: - Seminarium to nie tylko miejsce formowania przyszłych kapłanów, czy też katechetów, ale jest to także miejsce zasiewania słowa prawdy. I dlatego DLP’90, również znalazło w murach tego domu swoje poczytne miejsce. Gdyż najbardziej uroczyste wydarzenia, odbywają się od wielu lat tutaj. Cieszę się że w murach tego Domu Ziarna, odbywa się także formacja osób, które zaangażowane są w życie społeczne w naszej diecezji i w Polsce – mówił ks. Rektor.

Uznanie

Długoletnia działalność Duszpasterstwa, znalazła uznanie w oczach miasta, a także w Sejmiku Województwa Dolnośląskiego. W roku 2020, Rada Miejska Legnicy przyznała Duszpasterstwu odznakę "Zasłużony dla Legnicy", a obecnie, przewodniczący Sejmiku Dolnośląskiego Andrzej Jaroch, podczas tego spotkania odznaczył Złotą Odznaką Honorową "Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego" Stanisława Andrzeja Potycza - Przewodniczącego Kapituły DLP '90 i ks. prof. Bogusława Drożdża - kapelana DLP '90. Ten ostatni w swoim krótkim słowie stwierdził: DLP’90 – to dzieło które wpisuje się w historię diecezji legnickiej.

Z historii

O początkach Duszpasterstwa, w swoim słowie mówił jeden z inicjatorów i założycieli DLP’90, mec. Stanisław Andrzej Potycz. - W 1990 r., grupa osób działająca w Duszpasterstwie Ludzi Pracy przy par. Św. Trójcy w Legnicy, uznała że należy bardziej intensywnie skupić się na tym odcinku działania, który dotyczy doskonalenia duchowego, formacyjnego. Dlatego w dniu 9 IV 1990 r., powstało w Legnicy drugie Duszpasterstwo Ludzi Pracy, które dla odróżnienia od poprzedniego, przybrało nazwę DLP’90. Moment powstania, nie był przypadkowy, bo jest to dzień w którym wspominamy Bitwę pod Legnicą z 1241 r. - mówił mecenas Potycz.

Wśród założycieli nowego Duszpasterstwa byli: Adam Jaworski, Stanisław Andrzej Potycz, Maria Przystasz i Zygmunt Urban. Miejscem spotkań, stał się na długie lata klasztor O. Franciszkanów OFM przy ul. Rataja w Legnicy, w którym utrzymane one były w rytmie co miesięcznym, do listopada 2019 r. Wtedy O. Franciszkanie opuścili to miejsce, obejmując jedną z legnickich parafii. Obecnie spotkania odbywają w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Legnicy, której proboszczem jest kapelan DLP’90 ks. prof. Bogusław Drożdż.

Bogata przeszłość

- Głównym celem naszej działalności, było od początku doskonalenie duchowe naszej wspólnoty. Czyniliśmy to przede wszystkim w formie modlitewno-kształceniowych spotkań. Do tej pory było ich 329. To dzisiejsze jest 330. Łącznie gościliśmy 132 wykładowców: w tym 49 duchownych i 83 świeckich. Prelekcje poświęcone były tematyce: religijno-kościelnej, historii, polityce, etyce, kulturze, rodzinie, gospodarcze, prawu, mediom itd. Zawsze poprzedzane Mszą św. Wysłuchało ich około 13 tys. osób – wspominał podczas konferencji Stanisław Andrzej Potycz.

Podejmowane działania, nie sprowadzały się tylko do spotkań. Wśród inicjatyw podejmowanych przez DLP’90 przypomniane zostały: modlitwa i starania o wyniesienie na ołtarze księcia Henryka Pobożnego i jego małżonki Anny Śląskiej; złożenie w marcu 2010 r. na ręce ówczesnego biskupa legnickiego Stefana Cichego wniosku o beatyfikację książęcej pary, co zaowocowało 5 czerwca 2021 r. rozpoczęciem przez kolejnego biskupa legnickiego Zbigniewa Kiernikowskiego procesu beatyfikacyjnego.

- Mieliśmy swój udział w staraniach o przyjazd papieża Jana Pawła II do Legnicy. Z naszej inicjatywy pierwszy niekomunistyczny wojewoda legnicki Andrzej Glapiński, wystosował w 1990 r. zaproszenie w tej sprawie do papieża. Wysłanie zaproszenia poprzedziło spotkanie w sierpniu 1990 r u kard. H. Gulbinowicza, z udziałem wojewody, księży: Władysława Bochnaka i Władysława Jóźkowa, prezydenta miasta Tadeusza Pokrywki, a z DLP’90 Adama Jaworskiego i moim – wspominał dalej przewodniczący Kapituły DLP’90 pan Potycz.

Innym może mniej znanym i trochę zapomnianym faktem, było podjęcie starania o ponowne umieszczenie krzyża na dawnym kościele pw. św. Maurycego i Towarzyszy – w którym obecnie jest siedziba I LO. Krzyż został zdjęty i zniszczony w latach 70. ubiegłego wieku. 23 czerwca 1994 r. został poświęcony przez Bpa Rybaka nowy krzyż i usytuowany w dawnym miejscu.

Podjęta została także współpraca z Federacją Pracodawców Polski Zachodniej, polegającą na tym że niektórzy zapraszani z prelekcjami goście, wygłaszali swe referaty także dla tej Federacji i odwiedzali z nimi szkoły legnickie.

Duszpasterstwo było też współorganizatorem wielu sesji naukowych w Wyższym Seminarium Duchownym i w Bibliotece seminaryjnej. Ma swój udział w powstaniu Tablicy Smoleńskiej zamieszczonej w katedrze legnickiej. Jest też wydawcą pozycji książkowych i autorem publikacji.

Konferencja

Podczas tej konferencji, miała miejsce prezentacja okolicznościowych wykładów.

Biskup legnicki prof. Andrzej Siemieniewski wygłosił wykład pt. Jan Paweł II – Ikony biblijne. Wychodząc od papieskiego stwierdzenia zawartego w Liście Apostolskim Rosarium Virginis Mariae iż: „Ewangeliczną scenę, można przyjąć za Ikonę chrześcijańskiej kontemplacji”, przypomniał że tworzenie ikony graficznej, wymaga modlitwy, postu, gdyż ma za cel nie tyle przedstawienie wyobrażeń artysty, ale celem jest pogłębienie w życia duchowego i wprowadzenie w modlitwę. Ikona biblijna, to jakieś przeniesienie sensu przedstawienia plastycznego, na tekst.

- Tradycyjnie mówi się o pisaniu ikon, nie malowaniu. W przypadku ikony biblijnej, ograniczeniem tego obrazu jest jakiś kontekst. Jan Paweł II stwierdza, że nawet zanim jakiś obraz biblijny zostanie przeniesiony na grafikę (np. opisana scena Zesłania Ducha Świętego), już jest ikoną - mówił biskup legnicki. Podsumował że Jan Paweł II często używał tego sformułowania „Ikony biblijne”. Co prawda, nie uczynił tego sformułowania przedmiotem swego nauczania, czyli nie mówił o ikonach biblijnych, ale ich używał, dzieląc się swoimi przemyśleniami. A co ciekawe, o ile u początku swego papieskiego nauczania, częściej odwoływał się do pojęciowego wyjaśniania problemów teologicznych, czy nauczania Kościoła, o tyle przy końcu, jakby chętniej i częściej odwoływał się do metody ikon biblijnych

Z kolei prof. dr hab. Teresa Grabińska, zestawiała: Męstwo a męczeństwo. Obrona własnego Westerplatte według Jana Pawła II; Przywołując sławne słowa papieskie, przypomniała że cnota męstwa, jest konieczną dyspozycją do obrony wartości dobra i prawdy i jak każda cnota, wymaga systematycznego kształtowania od najmłodszych lat życia, choć nie każdy ją w sposób dostateczny posiądzie. Np. dla żołnierzy, jest jedną z czterech niezbywalnych cnót obok: posłuszeństwa, sprawności decyzyjnej i prawości. Przywołała też m.in. za Melchiorem Wańkowiczem, wydarzenie trochę zapomniane z okresu Obrony Westerplatte, a mianowicie konflikt między mjr Henrykiem Sucharskim a jego zastępcą kpt. Franciszkiem Dąbrowskim, symbolizującym dwa oblicza męstwa nakierowanego na obronę dobra (wartości). Pierwsze nazwane zostało postawą realistyczną (postawa majora) a drugie romantyczną (postawa kapitana), które zrealizowały się wspólnie w mężnej walce obronnej a ostatecznie w decyzji o złożeniu broni gdy nie było już czym walczyć i chodziło o życie podległych żołnierzy.

Mówiąc o męczeństwie, stwierdziła że jest najwyższym poświęceniem się w cierpieniu, jak i w oddaniu życia za prawdę i dobro bliźniego lub wspólnoty. Jest radykalną obroną granicy między dobrem a złem i staje się wyrzutem dla wszystkich, którzy łamią prawo.

I tu przywołała postać księcia Henryka II Pobożnego, który żył i kierował się etosem rycerskim. Oparty był ona na 8 cnotach: życiu w prawdzie, wierze, żałowaniu za grzechy, dowodach pokory, umiłowaniu sprawiedliwości, okazywaniu miłosierdzia, byciu szczerymi wielkodusznym oraz znoszeniu prześladowań. - Książę Henryk II Pobożny urzeczywistniał czynami etos rycerski, a męstwo wykazał w stopniu najwyższym, opierając się najazdowi mongolskiemu – mówiła pani profesor - Celem azjatyckich hord był przede wszystkim rabunek, ale i niszczenie ludności oraz kultury. Temu się książę skutecznie przeciwstawił, narażając się na śmierć. I zginął z rąk Mongołów śmiercią męczeńską w obronie wartości chrześcijańskich.

Kolejnym wykładowcą był O. dr Wacław Stanisław Chomik OFM, który w wykładzie Wołanie o ludzi sumienia; również nawiązując do nauczania Jana Pawła II mówił: „Jakże można liczyć na zbudowanie wspólnego domu dla całej Europy, jeśli zabraknie cegieł ludzkich sumień, wypalonych w ogniu Ewangelii, połączonych spoiwem solidarnej miłości społecznej, będącej owocem Miłości Boga” - mówił Jan Paweł II w Gnieźnie. A ponadto, w kontekście błędnych koncepcji wolności co do rozumu i co do woli, Jan Paweł II deklaruje: - Ja kocham swój naród. Nie były mi obojętne jego cierpienia, ograniczenia suwerenności i ucisk. A teraz nie jest mi obojętna ta nowa próba wolności przed którą wszyscy stoimy.

- Wiemy że są uniwersytety, szkoły media, jest ulica, gdzie rozlewa się rewolucja kulturowa, ogłupiająca sumienia ludzkie. Podstawą rewolucji kulturowej nie jest prawda, ale już post-prawda. Twórcy post-prawdy ignorują prawdę metafizyczną, niezmienną, trwałą, obiektywną zdefiniowaną nawet przed wiekami choćby nawet przez Arystotelesa. W post-prawdzie rzeczywistość, obiektywne fakty, mają znaczenie mniejsze w kształtowaniu opinii publicznej, niż emocje i osobiste przekonania – mówił wykładowca.

W końcowym wystąpieniu, prof. dr hab. Jan Żaryn w wykładzie pt: Wiara w cuda przynosi zwycięstwa. Przypomniał wydarzenie Cudu na Wisłą z 1920 r. i jego kontekst. Przypomniał działania Episkopatu z lipca 1920 r., informującego o zbliżającym się zagrożeniu bolszewizmu Stolicę Apostolską, i podjęty na Jasnej Górze Akt poświęcenia Polski Najśw. Sercu Pana Jezusa i prosząc o wstawiennictw w niebie Matkę Bożą Królową Polski. 27 lipca, powstał też dokument „Odezwa do Narodu”, zachęcający do zawierzenia losów Ojczyzny Bogu. Miesiące letnie, stały się tym samym czasem intensywnej modlitwy Polaków. Ponadto apele biskupów przyczyniły się do chętnego wstępowania do Armii Ochotniczej. Bohaterami dni kiedy wydawało się że nawała bolszewicka zaleje Polskę i Warszawę, stali się gen. Józef Haller, kard. Aleksander Kakowski a z dyplomatów Nuncjusz Apostolski abp Achilles Ratti (późniejszy pp Pius XI) który pozostał w Polsce.

Przy tym, Prelegent zwrócił uwagę na zachowanie innych dyplomatów wobec niebezpieczeństwa. Można by ich podzielić na tych, którzy „już wiedzieli” co się stanie i pouciekali za granicę i tych, którzy w ufnej modlitwie, wraz z Polakami stanęli przed Bogiem, wierząc że z Jego pomocą można odnieść zwycięstwo. - Historyk nie ma dowodów materialnych potwierdzających cud. A jednak wydaje się, że ta mobilizacja modlitewna z lipcowo-sierpniowych dni 1920 r., stanowiła ważny element najpierw przygotowań, a potem siły i wiary w zwycięstwo – mówił prof. Żaryn

Co dalej?

„Idziemy dalej…” pod takim tytułem ukazała się ostatnia pozycja książkowa Duszpasterstwa.

- Chcielibyśmy nadal kontynuować naszą działalność. Stąd tytuł najnowszej książki. Zachętą do tego jest okazywana nam wielka życzliwość i zainteresowanie, zarówno słuchaczy, osób świeckich i duchownych, biskupów legnickich, ministrów prowincjalnych prowincji św. Jadwigi Śląskiej. Mobilizuje to nas do dalszej pracy – mówił mec. Potycz.

Czy tak się stanie ? Szczególnie stając wobec faktu topniejącej liczby członków Duszpasterstwa, słabego odzewu na propozycje w młodym pokoleniu, intensyfikacji działań na rzecz Bractwa św. Henryka…? Czas pokaże, bo przecież za niedługo 32. rocznica istnienia DLP’90.

Artykuł w wersji drukowanej, w nr 5/2022 edycji legnickiej Niedzieli, z dnia 30 I 2022 r.