Pod Wielkim Wozem rozpoznajemy duży zodiakalny gwiazdozbiór Lwa. Ta piękna „królewska” konstelacja zniknie pod horyzontem już po północy. Wcześniej zachodzą inne gwiazdozbiory z pasa Zodiaku: Bliźnięta oraz Rak. Pod Lwem widzimy teraz piękną i jasną planetę Jowisz. Gwiazda Wieczorna Wenus jest tak blisko Słońca, że dawno znikła już w jego blasku. Z każdym dniem rośnie też wzajemna odległość dwóch innych planet: Marsa i Saturna. Świecąca w ogonie Lwa biała gwiazda Denebola jak strzałka wskazuje na znaną powszechnie dużą konstelację Panny, oznaczaną jako „Virgo” (Vir).
Panna jest szóstym z kolei gwiazdozbiorem zodiakalnym. Postać pięknej dziewczyny (na starych mapach nieba przedstawianej zazwyczaj ze skrzydłami) leży po obu stronach tzw. równika niebieskiego. To położenie gwiazdozbioru jest właśnie przyczyną, że ta konstelacja na naszym północnym niebie nie wznosi się zbyt wysoko nad horyzontem. Dlatego do jej obserwacji najlepiej wybrać płaski teren poza miastem. Gdybyśmy się wybrali do krajów południowych, ujrzelibyśmy ją już wysoko nad naszymi głowami. Mieszkańcom Mezopotamii gwiazdozbiór Panny przypominał boginię Isztar, która była królewną wszystkich gwiazd. Natomiast starożytni Egipcjanie wiązali konstelację Panny z egipską boginią Izydą, której imię w języku Greków brzmiało Isis. Właśnie Izydę ukazuje znany amulet z V wieku p. n. e., w którym snop kukurydzy, upuszczony przez nią podczas ucieczki przed groźnym potworem, symbolizuje najjaśniejszą gwiazdę konstelacji - Spicę.
W Polsce Spica znana jest pod wdzięczną nazwą Kłos, bowiem wskazuje położenie kłosa pszenicy. Panna trzyma kłos w swojej lewej ręce. Spica jest gwiazdą niebieskobiałą, odległą od nas o ok. 260 lat świetlnych. Jest też jedną z najjaśniejszych na naszym niebie, dlatego trudno pomylić ją z jakąkolwiek inną gwiazdą. Obszar nieba wokół niej nie zawiera innych jasnych obiektów. A ponieważ pozbawiona jest liczniejszego towarzystwa, Arabowie z pustyni nazywali ją „bezbronna”. Spica świeci w pobliżu ekliptyki, co powoduje, że bardzo często znajduje się w koniunkcji z Księżycem. Tworzą wówczas iście baśniowy widok, co sami możemy sprawdzić np. za dwa tygodnie. Wówczas Kłos zawieszony będzie pod rogalem zbliżającego się do pełni Księżyca. W okresie czterech dni gwiazda ta zmienia jasność, a zmiany w widmie świadczą o obecności niewidocznego towarzysza. Spróbujmy też dostrzec, jaki piękny trójkąt tworzy Spica wraz ze znanymi nam Regulusem (w Lwie) i Arkturem (w Wolarzu). Wszystkie te gwiazdy wyraźnie odróżniają się jasnością od innych, a utworzony przez nie duży układ nazywamy trójkątem wiosennym.
Gwiazdozbiór Panny jest dla astronomów bardzo ciekawy, ponieważ znajdziemy w nim ok. tysiąca galaktyk oraz sześć całych gromad galaktyk. Np. na granicy z konstelacją Kruka znajduje się ciekawa „mgławica sombrero”. Ta spiralna galaktyka M104 ustawiona jest krawędzią w naszą stronę i na zdjęciach wygląda jak typowy meksykański kapelusz. Odległość do galaktyki w kształcie sombrera wynosi 40 mln lat świetlnych. Również w tym obszarze nieba znajdziemy kwazar, obiekt odległy aż o 3 miliardy lat świetlnych. Ale ażeby go dostrzec, potrzeba już bardzo silnego i profesjonalnego sprzętu.
Słońce przechodzi przez piękną Pannę we wrześniu i w październiku. Tutaj znajduje się tzw. punkt równonocy jesiennej. Dlatego letnie miesiące zawsze są ostatnią dobrą okazją do wieczornego podziwiania tego pięknego i powszechnie znanego gwiazdozbioru z pasa Zodiaku. Do zobaczenia pod gwiazdami!