W tygodniku "Niedziela Przemyska" z 4 sierpnia br. ukazał się artykuł "...i przed kapłaństwem w proch padam...". Autor - Krzysztof Fil wspomina swoje lata szkolne i późniejsze, podkreśla rolę spotkanych kapłanów, chyli głowę przed tajemnicą Chrystusowego Kapłaństwa i zachęca do wspomagania kapłanów "najlepiej modlitwą".

Nawiązując do jego słów: "Jest się z czego cieszyć i za co Bogu dziękować" - dołączam kilka refleksji.

Dziwne i pełne miłosierdzia są drogi Boże w powołaniu i działalności kapłanów. W tym roku dobiega już 58 lat mojego kapłaństwa, a tymczasem kolega z klasy Marian Baran z Leska, przyjęty razem ze mną do Seminarium Duchownego w Przemyślu w 1939 r., nawet nie rozpoczął studiów teologicznych, bo w czasie okupacji ukrywał się, ciężko zachorował i zmarł. Najzdolniejszy z naszej klasy Mieczysław Jasiński z Sanoka też wybierał się na teologię, ale dostał się do obozu w Oświęcimiu i wnet zakończył życie. To samo stałoby się ze mną, gdyby w maju 1940 r. w lesie brzozowskim nasze Seminarium Duchowne nie podjęło przerwanej na początku wojny swojej działalności.

Chrystus Pan - jedyny i najwyższy Kapłan, szuka ludzi gotowych pójść za Nim, by łowić serca Słów Bożych prawdą. Powołanym przypomina jednak: "Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał" (J 15, 16). Te słowa z Ewangelii św. Jana są umieszczone na ścianach dolnej kaplicy Seminarium Duchownego w Przemyślu. Tutaj modlili się klerycy przez wiele lat przygotowań do kapłaństwa oraz kapłani na swoich rekolekcjach, a wśród nich błogosławieni i kandydaci na ołtarze.

W roku 1991 i nasza diecezja cieszyła się i dziękowała za beatyfikację bp. Józefa Sebastiana Pelczara, a w tym roku (2002) ks. Jana Balickiego. Przy tej sposobności warto przypomnieć książkę Ojca Świętego Jana Pawła II Dar i Tajemnica - w 50. rocznicę święceń kapłańskich. W zakończeniu tej książki czytamy: "Pragnę wyrazić Panu żniwa najgłębszą wdzięczność za dar powołania, za łaskę kapłaństwa, i za wszystkie powołania kapłańskie na całym świecie.

...Niech Bóg sprawi, by kapłani z żywą wdzięcznością pamiętali zawsze o otrzymanym darze; niech nakłoni wielu młodych, by wielkodusznie przyjęli Jego wezwanie do całkowitego poświęcenia się sprawie Ewangelii" (Dar i Tajemnica, Kraków 1996, str. 95-96) .

Prawie na całym świecie znana jest pieśń o powołaniu, kapłańskim Barka - Pan kiedyś stanął na brzegu. Śpiewają ją w rożnych językach - zwłaszcza podczas podróży apostolskich Ojca Świętego Jana Pawła II i na spotkaniach z młodzieżą. Odpowiedzią na to wołanie Boże jest pieśń z repertuaru naszego Seminarium Duchownego: "Z radością w duszy słyszę głos, co Bożym echem woła mnie. Choć mi zwiastuje trudów moc, Kapłaństwo święte szczęściem zwie" (Śpiewnik Seminaryjny, Przemyśl 1999, str. 299).

Na zakończenie tych refleksji - serdecznie dziękuję Autorowi, dawnemu uczniowi i ministrantowi katedralnemu za życzliwe podjęcie tematu o kapłaństwie oraz zachętę do modlitwy w intencji kapłanów. Zapewniam także o pamięci w modlitwie za wszystkich, wśród których pracowałem, a zwłaszcza dzieci i młodzież. Bogu niech będą dzięki.