15 czerwca, o godz. 16.00, Mszą św. w kaplicy Domu Dobrego Pasterza rozpoczęła się uroczystość jubileuszu 50-lecia kapłaństwa, obchodzonego przez sześciu księży: ks. kan. Lucjana Cerskiego, ks. prał. Józefa Frątczaka, ks. kan. Władysława Łabiaka, ks. prał. Bogusława Palenickiego, ks. kan. Romana Przygockiego i ks. kan. Bolesława Szymańskiego. Koncelebrze przewodniczył biskup senior Czesław Lewandowski, a homilię wygłosił bp Roman Andrzejewski. Msza św. była dziękczynieniem księży, którzy pół wieku temu, 15 czerwca 1952 r., zostali wyświęceni na kapłanów. W Liturgii uczestniczyli: ks. inf. Antoni Łassa, księża wykładowcy w Wyższym Seminarium Duchownym i pracujący w Kurii Diecezjalnej oraz w Wydawnictwie Rolników, a także przybyły z Mińska na Białorusi - ks. Mieczysław Łabiak. Były też siostry zakonne, członkowie rodzin Księży Jubilatów oraz delegacja parafian z Czarnego.

Zgromadzonych powitał dyrektor Domu Dobrego Pasterza - ks. prał. Lech Król. Słowo wstępne rozpoczął od słów Chrystusa, który wybierając dwunastu na Apostołów, powiedział do każdego z nich: " Pójdź za Mną" (Mt 9, 9), i słów, które powiedział im, żeby nie mieli wątpliwości, iż zostali przez Niego wybrani: "Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem" (J 15, 16). Te same słowa "Pójdź za Mną" Chrystus wypowiedział też do młodych ludzi, którzy w 1947 r. rozpoczęli naukę w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, a 15 czerwca 1952 r. przyjęli święcenia kapłańskie w katedrze włocławskiej z rąk bp. Franciszka Korszyńskiego. Dziś są na emeryturze, lecz nadal sprawują posługę kapłańską. Ich dłonie naznacza 50-letnia służba dla Boga i ludzi. " Dzisiejszy jubileusz - powiedział ks. Król - jest dla nich chwilą szczególnej modlitwy, refleksji i zadumy".

Z wyświęconych wówczas kapłanów sześciu odeszło już do wieczności. Bóg powołał do siebie: ks. Mariana Grzelaka, ks. Władysława Jacha, ks. Stanisława Jakubowskiego, ks. Leonarda Karolewskiego, ks. Alfonsa Przybyłę i ks. Jana Trzaskowskiego. "Prośmy Boga - powiedział w homilii bp Andrzejewski - o wieczną światłość dla nich, bo ich pracą wzrastał Kościół Boży".

Kapłaństwo jest darem i tajemnicą. Darem poprzez wychowanie w rodzinnym domu przez rodziców, rodzeństwo, środowisko: szkołę, parafię, później seminarium, a także przez własne życie religijne, modlitwę, Liturgię Godzin, Mszę św., poprzez sprawowanie sakramentów i głoszenie Słowa Bożego, przez gorliwość i dbałość o powierzonych swej pieczy wiernych i kościoły, domy Boże. Tajemnicą jest natomiast poprzez działanie łaski Bożej, Bożej Opatrzności, wielkiej i niepojętej. Przez 50 lat Bóg pozwolił sześciu kapłanom być uczestnikami swego daru i tajemnicy. Przez pół wieku wielokrotnie Mu za to składali dziękczynienie.

W homilii Ksiądz Biskup przywołał przeszłość naszej Ojczyzny i na tej kanwie mówił o losach młodych ludzi, którzy postanowili zostać kapłanami, ofiarować swe życie Bogu, by "zrobił z niego użytek w Kościele, w wykrwawionej diecezji włocławskiej". Byli wzorem kapłańskiej posługi, przykładu dla młodszego pokolenia kapłanów. Pracowali wytrwale i ofiarnie, choć "cierpień i zniewag doznawali". Rozpoczynali pracę duszpasterską w latach, gdy nastała zmiana władzy, narzuconej przez komunizm, gdy zaistniał nieznany wcześniej w Polsce system rządzenia. Wiemy, jakie było nastawienie władzy ludowej do Kościoła katolickiego, wiemy o planach ateizacji narodu. Stało się inaczej. Wiara Polaków okazała się niezłomna, a jego duch niezniszczony. Jaka trudna musiała być praca księży, tym bardziej że na ich dzieciństwo i pierwszą młodość nałożyły się lata okupacji hitlerowskiej. Radość z odzyskanej wolności trwała krótko. W tych jakże skomplikowanych warunkach byli prawdziwymi siewcami wiary, miłości, dobra i piękna. Przez powołanie kapłańskie nawiązali kontakt z Bogiem. Jako duszpasterze spotkali wielu ludzi, wspólnie z którymi wiele przeżyli, dla których byli przedstawicielami Kościoła nie tylko w świątyniach, lecz także poza nią, między parafianami: chorymi, cierpiącymi, starcami, utrudzonymi pracą, wśród młodzieży i dzieci. Wnosili miłość tam, gdzie panowała nienawiść, wiarę - gdzie wkraczało zwątpienie, dawali nadzieję tym, których ogarniała rozpacz. Wdzięczni Bogu wiele też zawdzięczają ludziom, czyniąc dobro - sami doznawali dobra od ludzi, ich modlitwy i serdeczności.

To, co postanowili, realizowali, mimo tzw. obiektywnych, przez system stwarzanych trudności. Dzięki takim ludziom jak oni Polska była Polską. Z upływem czasu przychodziło im być organizatorami życia parafialnego, budowniczymi nowych kościołów, wychowawcami nowych pokoleń kapłanów. Mówił o tym bp Andrzejewski: "Raduję się ogromnie, że niejednokrotnie - jak Biskup Czesław i inni Księża Biskupi - byłem świadkami waszej pracy, że budowałem się dowodami waszej gorliwości, że jako młodszy kapłan, wasz brat, byłem darzony przez was niemal uczuciami przyjaźni, a jako biskup korzystałem z waszej gościnności i miałem szczęście chodzić po widocznych śladach waszej pracy w różnych parafiach. (...) Nie zakopaliście skarbu Chrystusowego kapłaństwa, ale pomnożyliście talenty dane od Pana".

Wszystkim ludziom należy się miłość i szacunek, okazywane są one również sędziwym duszpasterzom, Dostojnym Jubilatom. Ich zasługi są pamiętane przez oddanych im ludzi, zasłużyli sobie na wdzięczną pamięć. Dlatego nie są samotni, obchodząc jubileusz. A jubileusze odgrywają ogromną rolę na drogach codziennego życia człowieka. Są potrzebne m.in. po to, by można było sobie uświadomić, ile mamy do zawdzięczenia tym, do których obecności w naszym życiu przyzwyczailiśmy się tak bardzo, jak np. do obecności rodziców. W dniu jubileuszu chcemy choćby w najskromniejszy sposób podziękować za rolę, jaką te osoby odegrały w naszym życiu, za wszystko, co im zawdzięczamy. W zakończeniu homilii bp Andrzejewski powiedział do obchodzących 50-lecie kapłaństwa księży: "Dajecie Kościołowi dary modlitwy i cierpienia, dajecie to Diecezji, o której dobre imię zawsze byliście zatroskani. Dajecie nam - kapłanom i biskupom - duchowe wsparcie. I za to wam dziękujemy, życząc dalszych sił w drodze do przybytków Pańskich, tym bardziej że księga waszych słów i czynów nie jest jeszcze zamknięta. ( ...) Chcemy być z wami do końca, by budować się umiejętnością brania finiszu i heroiczną postawą wiernych sług ołtarza".

Na zakończenie Mszy św. przemówił Ksiądz Dyrektor. W imieniu złotych Jubilatów złożył podziękowanie za uczestnictwo w Liturgii i życzenia. Módlmy się wszyscy o potrzebne tym czcigodnym Kapłanom siły i zdrowie. Niech im obficie Bóg błogosławi, a zmarłym wieczny odpoczynek dać raczy.