1. W czasie Adwentu towarzyszy nam wezwanie proroka Izajasza: "Powiedzcie małodusznym: Odwagi! Nie bójcie się! Oto nasz Bóg (...) przychodzi, by zbawić nas" (por. Iz 35, 4). Staje się ono jeszcze bardziej naglące, gdy zbliżamy się do Bożego Narodzenia, a wzbogaca je zachęta do przygotowania serca na przyjście Mesjasza. Oczekiwania narodów spełnią się i Jego zbawienie obejmie wszystkich ludzi.
W Świętą Noc będziemy wspominać narodziny Boga w Betlejem, przeżywać - podobnie jak pasterze - radość i zdziwienie. Będziemy rozważać wraz z Maryją i Józefem chwałę Słowa, które stało się ciałem dla naszego odkupienia. Będziemy się modlić, aby wszyscy ludzie otwarli się na nowe życie, jakie Syn Boży przyniósł światu, przyjmując naturę ludzką.

2. Liturgia Adwentu, przepełniona ustawicznym przypominaniem o radosnym oczekiwaniu na przyjście Mesjasza, pomaga nam przyjąć w pełni wartość i znaczenie tajemnicy Bożego Narodzenia. Nie chodzi tu o wspominanie jedynie wydarzenia historycznego, które ponad dwa tysiące lat temu miało miejsce w małej wiosce w Judei. Konieczne jest przede wszystkim zrozumienie, że całe nasze życie powinno być "adwentem", czyli czuwaniem, oczekiwaniem na ostateczne przyjście Chrystusa. Aby przygotować naszą duszę na przyjęcie Pana, który - jak mówimy w Credo - przyjdzie, aby sądzić żywych i umarłych, powinniśmy nauczyć się rozpoznawać Jego obecność w wydarzeniach codziennego życia. Adwent jest więc, jeśli można się tak wyrazić, intensywnym ćwiczeniem, ukierunkowującym nas zdecydowanie ku Temu, który już przyszedł, który przyjdzie i który stale przychodzi.

3. Kościół przepełniony tymi uczuciami przygotowuje się do rozważania już za tydzień wzniosłej tajemnicy Wcielenia. Ewangelia mówi o poczęciu i narodzinach Jezusa, wspomina wiele opatrznościowych okoliczności, jakie poprzedziły to cudowne wydarzenie, a później mu towarzyszyły: zwiastowanie Maryi przez Anioła, narodzenie Jana Chrzciciela, chór aniołów w Betlejem, przybycie Mędrców ze Wschodu, wizje św. Józefa. Wszystko to są znaki i świadectwa podkreślające Boskość tego Dzieciątka. W Betlejem rodzi się Emmanuel, Bóg z nami.
Kościół ofiarowuje nam w liturgii trzech szczególnych "przewodników", którzy wskazują nam różne postawy, w drodze na spotkanie Boskiego "Gościa" ludzkości.

4. Jest to najpierw Izajasz, prorok pocieszenia i nadziei. Głosi on prawdziwą i właściwą Ewangelię ludowi Izraela, zniewolonemu w Babilonii, oraz wzywa do zachowania czujności na modlitwie, aby rozpoznać "znaki" nadejścia Mesjasza.
Jest to następnie Jan Chrzciciel, zapowiadający Mesjasza, który przedstawia się jako "głos wołającego na pustyni", głosząc "chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów" (por. Mk 1, 4). Jest to jedyny warunek, aby rozpoznać Mesjasza, już teraz obecnego w świecie.
Trzecim przewodnikiem jest Maryja, która w nowennie przygotowań do Bożego Narodzenia prowadzi nas do Betlejem. Maryja jest niewiastą mówiącą "tak", która - w odróżnieniu od Ewy - przyjmuje bez zastrzeżeń zamysł Boży. Staje się w ten sposób jasnym światłem na naszych drogach i najwyższym wzorem, który jest naszym natchnieniem.
Najdrożsi Bracia i Siostry, pozwólmy, aby w czasie oczekiwania na przyjście Pana towarzyszyła nam Najświętsza Dziewica.
Wszystkim życzę dobrego przygotowania do zbliżających się świąt Bożego Narodzenia.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE