Szanowna Redakcjo,
artykuł p. Piotra Jaroszyńskiego pt. Antypodręcznik. Co zawiera podręcznik "To lubię!"? (Niedziela, nr 44/2002) spowodował, że natychmiast przystąpiłam do uważnego studium wspomnianej książki. Gdyby zarzuty stawiane przez Autora okazały się słuszne, byłby to po prostu skandal w polskim szkolnictwie, tym bardziej bolesny, że tak późno odkryty. Znam nauczycieli, którzy realizują podręczniki tych Autorek i mieli swoje uwagi na ich temat, ale zaraz usprawiedliwiali je powiedzeniem, że trudno od razu napisać doskonały podręcznik. Nigdy natomiast nie padł ani jeden zarzut tego typu, który wymienia w artykule p. P. Jaroszyński. Zresztą uczeń nie korzysta sam z podręcznika (jest to przecież szkoła dzienna, a nie w systemie zaocznym), ale przewodnikiem jest zawsze nauczyciel. Dla nauczyciela zaś jest ten podręcznik dobrą bazą do wykorzystania go w swej pracy.
Otóż, po dokładnej lekturze całości podręcznika (zarówno komentarzy Autorek, jak i wybranych fragmentów dzieł i wierszy) uważam, że wypowiedź p. Jaroszyńskiego wskazuje na całkowite niezrozumienie treści podręcznika. Wygląda na to, że Autor artykułu szuka "na siłę" potwierdzenia własnej tezy, że obecnie wszędzie "króluje" zło, bardziej lub mniej zakamuflowane.
Czy można uznać za prawdziwe zdanie: "...jesteśmy porażeni treścią wybranych tekstów. Króluje w nich zło i jeszcze raz zło w najrozmaitszych odmianach. Ten podręcznik ocieka krwią, wulgarnością i brudem, a czytanie niektórych tekstów przyprawia wręcz o mdłości", jeśli w omawianym podręczniku na s. 61 czytamy: "1. Na podstawie obserwacji najbliższego otoczenia i telewizyjnych wiadomości ze świata zredagujcie apel wzywający do zaprzestania działań, które szerzą zło. Zwróćcie przy tym uwagę, jaki apel formułuje Tadeusz Różewicz. 2. Przygotujcie na jedną z lekcji prezentacje bohaterów lektur, których autorzy wyrażają wiarę w niezwykłe możliwości człowieka"? Zanim Autorki poleciły te zadania uczniom, umieściły m.in. utwory M. Dąbrowskiej, M. Musierowicz, J. Lieberta, A. Kamieńskiej, św. Pawła - List do Galatów.
Co natomiast, ku mojemu zdziwieniu, spotkałam, czytając dokładnie podręcznik (a czego się w ogóle nie spodziewałam znaleźć), znając jego recenzję autorstwa p. Jaroszyńskiego, zamieszczoną w Niedzieli:
1. Każdy tekst wybrany przez Autorki inspiruje do własnych refleksji na temat przedstawianego problemu.
2. Cytowany fragment jest tak dobrany, że nie tylko przedstawia jakiś problem, ale także zachęca do przeczytania całej książki.
3. Wybór autorów i dzieł wyraźnie preferuje chrześcijański sposób widzenia świata. Zwraca uwagę choćby np. cytowanie wprost św. Pawła, przytoczenie w całości przypowieści o synu marnotrawnym, zamieszczenie wypowiedzi Matki Teresy, św. Tomasza z Akwinu, utworów ks. Jana Twardowskiego, Anny Kamieńskiej.
4. Trafny dobór autorów, zarówno dawnych, jak i współczesnych. Przytaczanie takich fragmentów dzieł, które odpowiadają umysłowości 13-letniego dziecka, bez szkody dla jego wrażliwości, a wprost przeciwnie, kształtujących jego właściwy stosunek do tego, co niesie otaczający go świat. Wobec powyższego uważam, że recenzja podręcznika To lubię! przedstawiona przez p. P. Jaroszyńskiego mija się z prawdą zawartą w pracy jego autorek: Marii Jędrychowskiej i Zofii Agnieszki Kłakówny, a sam podręcznik jest godny polecenia polonistom.

Z poważaniem