Taka pozornie miała być wymowa satyrycznego (?) przesłania kolejnego wydania Kabaretu Olgi Lipińskiej, emitowanego 1 czerwca br. Tytuł nadanego w Dniu Dziecka odcinka na antenie TV 1 - Dziecinnie proste mógł bowiem sugerować, że autorka telewizyjnego programu odniesie się tym razem z większą niż zwykle powagą i należnym szacunkiem do problematyki rodzinnej, z tym przecież świętem kojarzonej i przypominanej.
Oglądający to widowisko słusznie jednak podejrzewali, że będzie to tylko kolejny dobry pretekst do "przyłożenia" obrońcom wartości, które są obce promotorom tego rodzaju satyrycznych widowisk. I nie pomylili się. Zgodnie bowiem z założeniami tego programu - odważne upominanie się o należne miejsce dziecka w rodzinie i o jego ochronę zostało i tutaj bezceremonialnie zakwestionowane i wręcz ośmieszone, przy czym nie zapomniano o zironizowaniu prorodzinnego programu społecznego Ligi Polskich Rodzin.
Skoro zaś z reguły katolicki kler bywa tutaj co i raz " przywoływany do tablicy", jako ten rzekomo łamiący zasady państwa demokratycznego, bo... "nakazuje" przestrzeganie takiej czy innej zasady postępowania, nie mogło się i tym razem obyć bez powtarzanych do znudzenia uszczypliwości i prostackich złośliwości. Dotyczyło to również ośmieszanej przez Kabaret prorodzinnej nauki Kościoła.
Ażeby jednak zachować pozory wiary w "coś" i w ten sposób próbować uwiarygodnić się przed widzem (tym mniej krytycznym), pozostawiono poza zasięgiem właściwych temu spektaklowi satyrycznych uszczypliwości -
"Pana" (w domyśle - Pana Boga). Ale i ta "nabożna" ostrożność czy raczej przebiegłość miała także posłużyć jedynie kamuflowaniu świadomego budzenia nieufności słuchacza do Kościoła i jego nauki. Bo do czegoż to innego miałyby odnosić się powtarzane w rytm frenetycznych podrygiwań wykonawców przyśpiewki, w rodzaju: "Chrońmy Pana przed Kościołem, a Kościół przed klerem...".
To nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz pospolite szyderstwo z otaczanych powszechnym szacunkiem przekonań religijnych ubierane jest w naszych publicznych mediach w szaty cywilizowanej rzekomo satyry.