Ps 97 [96], 1-2. 5-6. 11-12

1. Światło, radość i pokój, które w czasie paschalnym napełniają wspólnotę uczniów Chrystusa i rozlewają się na całe stworzenie, przenikają to nasze spotkanie, które ma miejsce w klimacie oktawy Paschy. W tych dniach obchodzimy zwycięstwo Chrystusa nad złem i nad śmiercią. Wraz z Jego śmiercią i zmartwychwstaniem zostaje definitywnie zaprowadzone królestwo sprawiedliwości i miłości, którego pragnie Bóg.
Dzisiejsza katecheza, poświęcona refleksji nad Psalmem 97 [96], odwołuje się właśnie do tematu królestwa Bożego. Psalm rozpoczyna się uroczystą proklamacją: "Pan króluje: wesel się, ziemio, radujcie się, mnogie wyspy!" i wyróżnia się jako celebracja Bożego Króla, Pana wszechświata i historii. Możemy zatem powiedzieć, że mamy przed sobą Psalm "paschalny".
Wiemy, jak ważne miejsce w przepowiadaniu Jezusa miało głoszenie królestwa Bożego. Nie jest to tylko uznanie zależności stworzenia od Stwórcy; jest to przekonanie, iż w historię jest włączony zamysł, plan, wątek harmonii oraz dobra, których pragnie Bóg. Wszystko to zrealizowało się w pełni w wydarzeniu Paschy - śmierci i zmartwychwstania Jezusa.
2. Spójrzmy teraz na tekst Psalmu, który Liturgia proponuje nam podczas Jutrzni. Po wezwaniu skierowanym do Pana, które rozbrzmiewa jak dźwięk trąby, otwiera się przed modlącym wielkie Boże objawienie. Psalmista, posługując się cytatami czy aluzjami do różnych fragmentów Psalmów oraz do Proroków, podkreśla wejście na scenę świata Wielkiego Króla, który ukazuje się w otoczeniu tłumu rządzących czy zastępów kosmicznych: obłoków, ciemności, ognia i błyskawic. Obok nich widzimy inną grupę, uosabiającą Jego działanie historyczne: sprawiedliwość, prawo i chwałę. Ich wejście na scenę powoduje lęk całego stworzenia. Cała ziemia raduje się, również wyspy, które uważane są za przestrzeń najbardziej odległą (por. Ps 97 [96], 1). Cały świat oświecony jest przez promienie słońca i poruszony przez trzęsienie ziemi (por. Ps 97 [96], 4). Góry, które są wcieleniem dawnej i trwałej rzeczywistości - zgodnie z biblijną kosmologią - rozpływają się jakby były z wosku ( por. Ps 97 [96], 5), jak wcześniej mówił prorok Micheasz: "Pan wychodzi ze swego przybytku (...) topnieją przed Nim góry, rozdzielają się doliny jak wosk przed ogniem" (por. Mi 1, 3-4). Na niebie rozbrzmiewają pieśni anielskie, które wychwalają sprawiedliwość, czyli zbawcze dzieło, dokonane przez Pana dla sprawiedliwych. Cała ludzkość kontempluje objawienie się Bożej chwały, czyli tajemniczą rzeczywistość Boga ( por. Ps 97 [96], 6), natomiast "nieprzyjaciele", to znaczy bezbożni i niesprawiedliwi, upadają wobec wszechmocy sądu Pana (por. Ps 97 [ 96], 3).
3. Po objawieniu Boga, Pana wszechświata, Psalm opisuje dwa rodzaje reakcji w obliczu Wielkiego Króla oraz Jego wejście w historię. Bałwochwalcy i bożki upadają na ziemię zmieszani i pokonani, natomiast wierni Bogu, zgromadzeni na Syjonie, aby celebrować liturgię na cześć Pana, wznoszą radosną pieśń pochwały.
Bardzo ważne jest ukazanie tych, "którzy czczą posągi" ( por. Ps 97 [96], 7-9): bożki kłaniają się jednemu Bogu, zaś ich wyznawcy okrywają się wstydem. Sprawiedliwi z radością asystują przy Bożym sądzie, który usuwa kłamstwo i fałszywą pobożność, będące źródłami moralnej nędzy i niewoli. Śpiewają oni radosne wyznanie wiary: "Tyś bowiem, Panie, wywyższony - ponad całą ziemię i niezmiernie wzniosły pośród wszystkich bogów" (Ps 97 [96], 9).
4. Zupełnie inny obraz od tego, który opisuje zwycięstwo nad bożkami i ich czcicielami, mamy w końcowych wierszach Psalmu, gdzie możemy mówić o świetlistym dniu wierzących (por. Ps 97 [96], 10-12). Jest w nich mowa o świetle, które wschodzi dla sprawiedliwego ( por. Ps 97 [96], 11), jakby wschodziła zorza świąteczna, radosna jutrzenka nadziei, gdyż - jak to powszechnie wiadomo - światło jest symbolem Boga (por. 1 J 1, 5). Prorok Malachiasz mówił: "Dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości" (Ml 3, 20). Ze światłem kojarzy się szczęście: "Radość dla ludzi prawego serca. Sprawiedliwi, weselcie się w Panu i wysławiajcie Jego święte imię!" ( Ps 97 [96], 11-12).
Królestwo Boże jest źródłem pokoju i pogody ducha; ono usuwa królestwo ciemności. Współczesna Jezusowi wspólnota żydowska śpiewała: "Bezbożność znika wobec sprawiedliwości, tak jak znikają ciemności w obliczu światła; bezbożność zniknie na zawsze i sprawiedliwość, jak słońce, zajaśnieje jako fundament porządku świata" (Libro dei misteri di Qumran: 1Q 27, I, 5-7).
5. Ważne jest, abyśmy, zanim zostawimy Psalm 97 [96], odkryli w nim, oprócz oblicza Pana i Króla, również oblicze człowieka wierzącego. Jest ono opisane siedmioma obrazami, znakami doskonałości i pełni. Ci, którzy oczekują przyjścia Wielkiego Bożego Króla, nienawidzą zła, kochają Pana, są "hasidim", to znaczy wiernymi, kroczą drogami sprawiedliwości, mają prawość w sercu, cieszą się z dzieł Boga i składają dziękczynienie świętemu imieniu Pana (por. Ps 97 [96], 10-12) .
Prośmy Pana, aby te rysy duchowe jaśniały także na naszych obliczach.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE