Kiedy spada pierwszy śnieg, mimo że zapowiedziany w prognozie pogody, zaskakuje nas wszystkich. Dzieciom przynosi nieoczekiwaną radość sanny, śnieżnych kul, lepienia bałwana. A przede wszystkim przybliża nadzieję spotkania ze św. Mikołajem. Dorośli patrzą z zadumą na pola i łąki pokryte białym puchem, który nagle wygładził krajobraz. Uczynił go bliższym, wyciszył i uspokoił. Poddały mu się wyniosłe świerki samotniki przy polnych miedzach, wyciągające ku słońcu ociężałe ramiona gałęzi. Nie poddaje się jeszcze las, choć już od tygodni usypia w przedzimowej ciszy.
Śnieżny niedzielny poranek jest szczególnie urodziwy. W drodze na Mszę św. pozwala radośnie przypatrywać się i chłonąć chłodne iskierki, połyskujące żywo w słońcu. Świeżość i czystość zimowej przyrody najwyraźniej poprawia nasze zmęczone tygodniowym pośpiechem samopoczucie. Oczyszcza niespełnione nadzieje i przez to prowadzi do spełnienia w czystości. Tak oto ku miłości otwiera się serce i dusza. Miłości wskazanej przez Boga. Miłości także z natchnienia przyrody, w której żyjemy, którą podziwiamy i za którą Bogu dziękujemy.
Dziękujemy za jeszcze jeden dowód Bożej miłości do nas, Jego dzieci, które onegdaj także rzucały śnieżkami, przyprawiały bałwanowi marchewkowy nos i wiedzącemu o nas wszystko Mikołajowi przyrzekały, że będą kochać Boga i ludzi. Dotrzymujmy tamtego przyrzeczenia.