Skoro ewangelizacja wymaga świętości, to świętość z kolei potrzebuje życia duchowego: modlitwy i osobistej więzi z Bogiem za pośrednictwem Słowa i sakramentów. Jednym słowem - potrzebuje osobistego i głębokiego życia z Ducha

Jan Paweł II

(Z homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego - 3 czerwca 2001 r.)

Jan Paweł II do Polaków

"Katecheza dzisiejsza w krótkich słowach przypomina tę walkę, która toczy się między Kościołem, między Matką Kościoła, a siłami zła, szatanem i wszystkim tym, co służy złu w świecie. Dzisiejsza katecheza przypomina nam o tej walce i zarazem zapewnia, że ostateczne zwycięstwo w tej walce należy do Maryi i do sił dobra. Niech w ten sposób ta katecheza dzisiejsza umocni naszą nadzieję. W okresie Wielkiego Postu, przygotowań do Wielkanocy, żyjemy tą wielką nadzieją: nadzieją zmartwychwstania Pańskiego. Szczęść Boże wszystkim obecnym!".

Audiencja generalna 14 marca 2001 r.

Rozpoczął się drugi etap procesu beatyfikacyjnego kard. Wyszyńskiego

Oficjalnym otwarciem akt beatyfikacyjnych rozpoczęła się 7 czerwca 2001 r. watykańska część procesu beatyfikacyjnego kard. Stefana Wyszyńskiego, prowadzona przez Kongregację ds. Kanonizacyjnych Stolicy Apostolskiej. Pieczęcie na dokumentach przełamał abp Edward Nowak, sekretarz Kongregacji. Nad przebiegiem procesu będzie czuwał postulator - ks. prał. Marian Rola, rektor Polskiego Kolegium Papieskiego. Akta beatyfikacyjne Prymasa Wyszyńskiego zostały złożone w Kongregacji ds. Kanonizacyjnych 27 kwietnia br. Postępowanie kanonizacyjne dotyczące Prymasa Tysiąclecia na szczeblu diecezjalnym zostało uroczyście zamknięte 6 lutego br. podpisaniem akt procesowych przez Prymasa Polski - kard. Józefa Glempa i członków Trybunału. Uroczystość odbyła się podczas 289. sesji publicznej w warszawskiej archikatedrze.
Proces trwał prawie 12 lat, w jego trakcie odbyło się 289 sesji, przesłuchano 59 świadków, dokładnie przebadano całą spuściznę pisarską kard. Wyszyńskiego - co w efekcie dało 2050 stron akt.
Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zbada i rozstrzygnie teraz, czy kandydat na ołtarze odznaczał się heroicznością cnót. Do ogłoszenia Prymasa Wyszyńskiego błogosławionym, oprócz orzeczenia o heroiczności cnót, potrzebny jest również cud za jego wstawiennictwem, który specjalne komisje, złożone z teologów i lekarzy, uznają za autentyczny.

"Regina Coeli" z Papieżem

Jan Paweł II po raz kolejny zwrócił się z gorącym apelem o pokój, zwłaszcza po ostatnich aktach przemocy w Ziemi Świętej, a także o ochronę dla dzieci wplątanych w działania zbrojne. W rozważaniach przed modlitwą maryjną Regina Coeli, odmówioną na zakończenie Mszy św. na Placu św. Piotra 3 czerwca, Ojciec Święty powierzył Matce Bożej sprawy pokoju i sprawiedliwości na świecie.
W sposób szczególny zwrócił uwagę na sytuację dzieci i młodzieży, które w Ziemi Świętej oraz w ponad 50 innych krajach żyją wśród walk i konfliktów. Dzieci zmuszane są do służby wojskowej, doznają przemocy psychicznej i fizycznej. Jan Paweł II zaapelował do społeczności międzynarodowej, aby wzięła je w obronę. "Oby dzieci, które są nadzieją ludzkości, mogły wreszcie rosnąć z dala od plag i wojen oraz wszelkich form przemocy" - powiedział Papież, powierzając dzieci opiece Matki Bożej i prosząc Ją o wsparcie dla tych, którzy pomagają dzieciom.
Jan Paweł II wspomniał też osobę swego poprzednika Jana XXIII. "Z podziwem myślę o krótkim, lecz intensywnym pontyfikacie mego poprzednika" - stwierdził. Zwrócił uwagę na gorliwe nabożeństwo bł. Jana XXIII do Matki Bożej. Powtarzał, że Matka Boża towarzyszyła mu na drodze kapłaństwa, które było ideałem całego jego życia. W czasie ostatniej swojej audiencji generalnej w Bazylice św. Piotra 15 maja 1963 r. Jan XXIII wezwał do gorliwego nabożeństwa do Maryi, której poświęcone zostało Wieczne Miasto. Jan Paweł II zaapelował o podjęcie duchowego testamentu swego wielkiego poprzednika.

Przeniesienie doczesnych szczątków bł. Jana XXIII

Wieczorem 3 czerwca 1963 r., dzień po uroczystości Zesłania Ducha Świętego, na placu przed Bazyliką św. Piotra w Rzymie, bp Luigi Traglia odprawiał Mszę św. dla wiernych, którzy pod oknami papieskiego apartamentu czuwali przy umierającym Papieżu Janie XXIII. Gdy celebrans wypowiadał słowa: "Ite missa est" - papież zasnął w Panu. Kończył się krótki, ale bardzo ważny pontyfikat Papieża, którego Włosi - lecz nie tylko oni - nazywali "Dobrym Papieżem". Następnego dnia doczesne szczątki Jana XXIII przeniesiono w otwartej trumnie do Bazyliki Watykańskiej, jednak tłumy ludzi napływające do Watykanu były tak wielkie, że 6 czerwca zdecydowano się na wystawienie trumny na plac. Następnie pochowano papieża w Grotach Watykańskich (tak nazywana jest krypta Bazyliki św. Piotra). Zwłoki Jana XXIII umieszczono w trzech trumnach: pierwszą z nich, najmniejszą, wykonaną z drewna cedrowego, zamknięto w nieco większej trumnie ołowiowej, a tę z kolei włożono do dużej skrzyni cedrowej. Tak zabezpieczone doczesne szczątki Zmarłego wstawiono do prostego sarkofagu z trawertynu. Jedyną dekoracją niszy grobowej była renesansowa płaskorzeźba przedstawiająca Matkę Boską z Dzieciątkiem w otoczeniu aniołów.
Warto również dodać, że Jan XXIII myślał o swojej śmierci z dużą pogodą ducha. Już w połowie pontyfikatu udał się osobiście do Grot Watykańskich, by wybrać miejsce swego pochówku.
W 1967 r. w Bazylice Watykańskiej wzniesiono również pomnik ku jego czci. Płaskorzeźbę w brązie wykonał włoski artysta Emilio Greco, przedstawiając Papieża w otoczeniu postaci symbolizujących cnoty.
Za życia "Papież Jan" (Papa Giovanni) - jak nazywali go Włosi - ujmował wszystkich swą pobożnością, dobrocią, prostotą serca, otwartością, uśmiechem i był bardzo kochany; po śmierci natomiast wielu ludzi uważało go za świętego. Nic więc dziwnego, że proces beatyfikacyjny Jana XXIII rozpoczęto dosyć szybko, a jego ukoronowaniem była Msza św. sprawowana na Placu św. Piotra 3 września 2000 r., podczas której Jan Paweł II wyniósł "Dobrego Papieża" do chwały ołtarzy.
Po beatyfikacji Jan Paweł II podjął decyzję o przeniesieniu doczesnych szczątków swego poprzednika z Grot do Bazyliki św. Piotra: postanowiono je umieścić pod ołtarzem św. Hieronima, tzn. w miejscu najlepiej dostępnym dla rzesz wiernych, którzy pielgrzymują do grobu Jana XXIII (ołtarz św. Hieronima znajduje się na końcu głównej nawy, po prawej stronie, tuż obok posągu św. Piotra, i jest oparty o jeden z gigantycznych pilastrów, na którym spoczywa kopuła Bazyliki; jego nazwa pochodzi od zdobiącej go mozaikowej kopii słynnego obrazu Domenichina Ostatnia Komunia św. Hieronima).
16 stycznia br. - w obecności m.in. kard. Angelo Sodano, sekretarza stanu, i kard. Virgilio NoeM, arcykapłana Bazyliki św. Piotra - otwarto grobowiec Jana XXIII. Stwierdzono wówczas, że zwłoki Papieża zachowały się bardzo dobrze: wyglądał on tak, jak w chwili śmierci. Zrobiono więc cienką, woskową maskę, która przykryła twarz Jana XXIII (woskiem pokryto również papieskie dłonie), a ciało ubrano w nowe szaty: białą sutannę, komżę, purpurową pelerynkę, zwaną mucetem, i udekorowano nowym, specjanie w tym celu wykonanym pektorałem i pierścieniem; na stopy włożono białe skarpety i trzewiki wykonane z czerwonej tkaniny haftowanej złotem.
Relikwię Jana XXIII umieszczono w przezroczystym, kryształowym sarkofagu zaprojektowanym przez architekta watykańskiego, prof. Sandro Benedettiego, a nową dekorację ołtarza wykonał wybitny rzeźbiarz włoski Novello Finotti. Składają się na nią cztery złocone płaskorzeźby symbolizujące pontyfikat Jana XXIII: CONCILIUM OECUMENICUM VATICANUM II (rzeźba przedstawiająca Papieża w otoczeniu biskupów uczestniczących w Soborze Watykańskim II), UT UNUM SINT (Chrystusowe wezwanie do jedności: Ut unum sint Jan XXIII wypowiedział na łożu śmierci; rzeźbiarz przedstawił Papieża jako pasterza gromadzącego baranki w jedno stado), MATER ET MAGISTRA (rzeźba symbolizuje encyklikę opublikowaną w 1961 r.) i PACEM IN TERRIS (rzeźba przedstawia gałązkę oliwną, z której gołąb wzbija się w lot; jest to
symbol Chrystusowego orędzia pokoju i nawiązanie do ostatniej encykliki Jana XXIII, opublikowanej kilka miesięcy przed śmiercią) . Finotti wykonał także artystyczną kratę zabezpieczającą sarkofag; ma ona kształt fantazyjnie splecionych, pokrytych liśćmi gałęzi.

Włodzimierz Rędzioch