Reklama

Pro i contra

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Przekręty wyborcze w USA

Reklama

W Stanach Zjednoczonych z dnia na dzień nasilają się coraz zajadlejsze i coraz mniej chwalebne spory wokół liczenia głosów w wyborach prezydenckich. Krzysztof Darewicz pisze w tekście Co naprawdę powiedział naród (Rzeczpospolita z 16 listopada), iż: "Wynajęte przez sztaby Gore´a i Busha do procesowania się na Florydzie hordy adwokatów, a są to najtęższe i najdroższe umysły w całym kraju, dostaną zawrotne honoraria". Oni zyskają na pewno. Wyraźnie straci jednak na wszystkim reputacja demokracji amerykańskiej. Tym bardziej, że ze Stanów Zjednoczonych dochodzi coraz więcej głosów uskarżających się na niebywałe "przekręty wyborcze". W ostatnich dniach dostałem wiele telefonów od ludzi z Polonii Amerykańskiej, zrzucających całą winę za przekręty wyborcze na demokratów; już teraz oskarżają ich o "szwindel stulecia", przekupywanie Murzynów, przeróżne naciski wyborcze. W tym duchu informuje też korespondencja Janusza Subczyńskiego Medialna nagonka w Głosie z 18 listopada. Subczyński pisze m.in.: "Bardzo szybko oznajmiono, że zwycięzcą na Florydzie jest Al Gore. Oznaczało to, iż George W. Bush - praktycznie biorąc - nie ma szans, ponieważ bez Florydy byłoby dla niego prawie niemożliwe zdobyć 271 głosów elektorskich - niezbędnych, by zostać prezydentem. Dla ludzi takich jak ja, republikanów, oznaczało to utratę nadziei. Okazało się jednak, iż media nie tylko podały fałszywe wyniki, ale że podały je w chwili, kiedy punkty głosowania na Florydzie były jeszcze otwarte. Tego typu wyczyn, zainspirowany depeszą Associated Press, nie tylko był wyrazem celowej akcji politycznej prowadzącej do zwichnięcia procesu głosowania. Był także przestępstwem kryminalnym sprzecznym z prawem Stanów Zjednoczonych (...)".
Subczyński pisze o przeróżnych przejawach "przekrętów" i nacisków wyborczych. Stwierdza m.in.: "Na Florydzie mieszka dość liczna grupa czarnej ludności z Haiti. Są to głównie byli nielegalni emigranci, którzy z trudem otrzymali obywatelstwo. 93% z nich głosowało na Ala Gore´a. W telewizji "Fox" wystąpił duchowny tej grupy, który stwierdził, że ´naganiacze´ partii demokratycznej narzucali tej zastraszonej ludności, jak ma głosować - i często wypełniali za nich kartki wyborcze. Wraz z owym duchownym wystąpiło w telewizji kilkunastu haitańskich Amerykanów, którzy potwierdzili prawdziwość jego słów.
W stanie Wisconsin republikanie sfilmowali, jak ´naganiacze´ partii demokratycznej ofiarowywali biedocie ulicznej papierosy, by szła głosować. Murzyńskie kościoły zorganizowały transporty autobusowe do punktów wyborczych - aktywiści szli od domu do domu i pędzili ludzi na wybory".
Według redaktora naczelnego Nowego Państwa Anatola Arciucha (tekst Dramat czy farsa z 17 listopada): "ten spór zaczyna przybierać charakter już nie tylko polityczny, ale i rasowy. Organizacje murzyńskie uznały za przejaw rasizmu to, że na Florydzie około 400 tys. byłych skazanych, zgodnie z ustawodawstwem tego stanu, nie mogło głosować. A tak się składa, że ponad 90% z nich to czarni. Co prawda, przepis ten został przyjęty na długo przed tym, zanim w tym stanie zaczął rządzić obecny gubernator Jeb Bush, młodszy brat George´a, jednak największa organizacja murzyńska w USA - Kongres Afrykański twierdzi, że gubernator dawno już powinien był go uchylić, gdyż ma on ´wyraźnie rasistowskie ostrze´, ale nie uczynił tego, aby zwiększyć szanse brata". Według Arciucha napięcie wokół wyniku wyborów jest tak wielkie, iż grozi, że kolejny - "43. prezydent USA - bez względu na to, czy zostanie nim Bush czy Gore - będzie dźwigać piętno pochodzenia ´z nieprawego łoża´. Dla połowy Amerykanów pozostanie uzurpatorem, który zasiadł w Białym Domu dzięki manipulacjom wyborczym". Również Subczyński w cytowanym tekście na łamach Głosu stwierdza, iż: "Obecnie ludność Stanów Zjednoczonych dzieli się na dwa, mniej więcej równe sobie liczbowo, wrogie obozy. Ta polaryzacja przybiera na sile". Według Subczyńskiego, na demokratów głosują w przeważnej mierze środowiska murzyńskie i latynoskie, duża część kobiet amerykańskich popierających powszechny dostęp do sztucznych poronień, wielka część samotnych matek (wśród Murzynek ok. 80%), którym demokraci obiecują "pełną gwarancję zabezpieczenia bytu i pełne sfinansowanie ich egzystencji z podatków, którymi obciąża się ´bogatych´ (w tym wszystkie kompletne rodziny)". Z kolei po stronie republikanów stoją Christian Majority, Kościół katolicki i "wszystkie te organizacje, które usiłują odrestaurować wartości moralne, odbudować instytucję rodziny i zachować tradycyjny amerykański republikanizm. (...) Organizacje te są silne - i dlatego właśnie mniej więcej połowa amerykańskiej ludności głosowała na przedstawiciela partii republikańskiej".
Podobnie mniej więcej objaśnia główną linię podziałów w USA Marek Ostrowski w korespondencji pt. Ameryka Gorbusha. Dwie Ameryki (Polityka z 18 listopada). Na zamieszczonej obok korespondencji Ostrowskiego mapie USA kolorem niebieskim są zaznaczone obszary z poparciem dla Busha, czerwonym dla Gore´a. Widać z tego, że obszary z poparciem dla Busha są kilkakrotnie większe, są to przede wszystkim tysiące małych miasteczek. Al Gore cieszy się zaś przede wszystkim poparciem ogromnych wielkomiejskich molochów typu Nowy Jork i Chicago. Jak pisze Ostrowski: "W istocie demokraci i republikanie to dwie różne Ameryki, dwa różne style życia". Według Ostrowskiego, przeciętny republikanin to człowiek, który ubolewa, że "tracimy nasze podstawowe wartości", mamy prezydenta, który uprawia seks w Białym Domu. Jak pisze Ostrowski: "Demokraci starają się o modniejsze ubrania. Republikanie są raczej staromodni, solidniejsi. Demokraci to dawniej rock and roll. Republikanie: muzyka sentymentalna. Jeśli żonaty i broni wartości rodzinnych - to na pewno republikanin. Jeśli samotny, rzutki i mówi o pracy zawodowej - to demokrata. Oczywiście, to stereotypy, ale wystarczająco objaśniają tradycyjne głosowania na demokratów lub republikanów".
Na aktualnych kłopotach amerykańskiej demokracji (z liczeniem głosów) najbardziej żerują różne lewackie ekstremizmy za granicą. Krzysztof Darewicz w cytowanej już korespondencji na łamach Rzeczpospolitej pisze, że kubański dyktator Fidel Castro "zaoferował przysłanie swoich sprawdzonych specjalistów, gotowych zupełnie bezstronnie przypilnować uczciwości liczenia głosów. (...) Losem Ameryki przejęto się nawet w Zimbabwe. - Gdyby u nas coś takiego się zdarzyło, to już grożono by nam międzynarodowymi sankcjami - powiedział zatroskany rzecznik tamtejszego rządu".

Łatwowierny AWS

Hanna Karaś w tekście Sztuka uwodzenia (Głos z 21 października) opisała prawdziwy szczyt łatwowierności AWS-u. Okazało się, że w skład sztabu wyborczego kandydata na prezydenta Mariana Krzaklewskiego wchodził jeden z przedstawicieli najskrajniejszej lewicy, Piotr Tymochowicz (był on jedną z osób kreujących wizerunek medialny szefa AWS). Red. Karaś przypomniała, że pochopnie zaangażowany do sztabu wyborczego Krzaklewskiego Tymochowicz był inicjatorem i przewodniczącym skrajnie lewicowego Ruchu Świadomej Tolerancji. Na apelu wzywającym do zorganizowanego przez ten Ruch Marszu Tolerancji 27 listopada 1997 r. podpisy złożyli m.in. Wielki Mistrz Wielkiego Wschodu Polski Andrzej Nowicki, Danuta Waniek, Barbara Labuda, Aleksander Małachowski, Jerzy Diatłowicki, Jacek Kuroń. Głos zamieścił również za Nie zdjęcie Urbana, niegdyś czołowego gościa na ślubie Tymochowicza. Nie wiadomo, co ten dobrany " fachowiec" doradził Krzaklewskiemu, poza pomysłem, by maksymalnie wykorzystał swoją żonę w roli "cudownej broni". Ech, naiwni, naiwni...

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

"PAST-a" znowu wzięta

Głos z 18 listopada komentuje w tekście Boje o PAST-ę zakończone jedno z niewielu prawdziwie znaczących optymistycznych wydarzeń ostatnich miesięcy - oddanie 9 listopada br. gmachu PAST-y w Warszawie Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego. Wreszcie należycie uczczono pamięć bohaterskiego czynu oddziałów szturmowych AK im. J. Kilińskiego, które 20 sierpnia 1944 r. dokonały zdobycia zajadle bronionego przez nazistów gmachu Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej. Po blisko dziesięcioletnich zmaganiach prawnych, różnych przeszkodach i zatorach, budynek PAST-y w Warszawie trafi w najgodniejsze ręce - byłych powstańców, stając się ośrodkiem naukowym kultywującym pamięć i etos Polskiego Państwa Podziemnego. Powstanie tam również archiwum na temat okresu II wojny światowej i zbrodni stalinowskich oraz przychodnia lekarska dla kombatantów.

Gangi i politycy

W związku z nasileniem uderzeń policji przeciwko różnym powiązaniom mafijnym, a zwłaszcza najpotężniejszemu gangowi - z Pruszkowa, w prasie ukazały się liczne artykuły na temat powiązań między gangami a niektórymi politykami. Anna Marszałek w obszernym tekście Czego nie może powiedzieć minister (Rzeczpospolita z 10 listopada) przypomina, iż: "Ostatnio minister sprawiedliwości Lech Kaczyński stwierdził, że on i szef MSWiA mają informacje o ´kompromitujących powiązaniach establishmentu´, jednak nie może ich przekazać, gdyż nie pozwala mu na to prawo". A. Marszałek próbuje wyręczyć min. Kaczyńskiego, przypominając liczne nazwiska uwikłanych w związki z gangami polityków. Najsłynniejszy z nich to były wicepremier w rządzie M. F. Rakowskiego, a później m.in. prezes Głównego Urzędu Celnego Ireneusz Sekuła. Jak pisze A. Marszałek: "Były poseł SLD i były szef GUC Ireneusz Sekuła, podejrzany o przestępstwa gospodarcze, prowadził interesy z członkami mafii pruszkowskiej. Sejm początkowo nie uchylił mu immunitetu, zrobił to dopiero po innym śledztwie i nagłośnieniu sprawy. Sekuła m.in. pożyczał pieniądze od jednego z szefów ´Pruszkowa´ - Andrzeja Kolikowskiego, pseudonim ´Pershing´. W tym roku były szef GUC zginął w niejasnych okolicznościach - najprawdopodobniej popełnił samobójstwo". Rzeczywiście, były to bardzo niejasne okoliczności; złośliwi mówią, że była to już druga próba popełnienia samobójstwa przez Sekułę - za pierwszą nie zastano go w domu! Do sprawy tajemniczej śmierci Sekuły nawiązała również Dorota Kania (w tekście Sekuła i inni, publikowanym w Nowym Państwie z 17 listopada). Według niej: "Jedną z hipotez, jaka pojawiała się w prasie w związku z przyczyną jego samobójczej śmierci, były długi, które Sekuła zaciągnął u bossów pruszkowskiego gangu. Padają nawet liczby - miał to być milion dolarów. Po zastrzeleniu ´Pershinga´ ci, którzy objęli po nim gangsterską schedę, podobno domagali się natychmiastowej spłaty".
Wprost piórami Stanisława Janeckiego i Violetty Krasnowskiej pisze o sile polskiej mafii w tekście Skok na państwo (nr z 19 listopada). Autorzy Wprost twierdzą, że: "Zalążki struktur polskiej mafii pojawiły się już pod koniec istnienia PRL. To wtedy tysiące pracowników milicji, SB i MSW postanowiło wykorzystać swoje układy do robienia interesów. (...) - Prawie 80% znanych przywódców polskiego podziemia było informatorami bądź tajnymi współpracownikami SB, WSW i milicji - mówi były zastępca szefa Zarządu Śledczego UOP". Autorzy Wprost przypominają również liczne nigdy nie wykryte tajemnice zagadkowych śmierci znaczących postaci polskiego życia, od śmierci prezesa NIK-u Waleriana Pańko po zabójstwo gen. Marka Papały, b. komendanta policji. Przypominają m.in., że: auto, którym jechał Pańko, "rozpadło się na dwie części. Wkrótce po wypadku policyjna agentura doniosła, że w półświatku mówiono o zamrożeniu części ramy samochodu służbowego Pańki ciekłym azotem".
Przypomnę tu, że W. Pańko zginął na trzy dni przed wystąpieniem w Sejmie, w którym miał przedstawić wyniki śledztwa na temat FOZZ. Jego ostatni wywiad, na tydzień przed śmiercią miał tytuł: Za dużo wiem!

2000-12-31 00:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nie jesteście w ciemności

2026-11-09 14:49

Niedziela Ogólnopolska 46/2026, str. 22

[ TEMATY ]

homilia

Adobe Stock

Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
CZYTAJ DALEJ

Wiara jest kapitałem obrotowym

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pexels.com

Księga Przysłów kończy się poematem o dzielnej niewieście, alfabetycznym akrostychem, w którym każdy wers zaczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu, pochwałą od alef do taw, od A do Z. „Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły”. Eszet chajil, kobieta dzielności. Chajil to słowo języka wojskowego i majątkowego, siła, zasobność, męstwo. Nie o urodzie mowa i nie o uległości, lecz o mocy. Lekcjonarz wybiera z poematu wersety o pracy i o dłoniach. Len i wełna, „pracuje starannie rękami”, wrzeciono i przęślica, i wers, który jest sercem wyboru: „otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce”. Ręce dzielnej niewiasty poruszają się w dwóch kierunkach. Ku warsztatowi i ku ubogim. Pracowitość bez miłosierdzia byłaby chciwością, miłosierdzie bez pracowitości pustym gestem. Liturgia czyta ten portret przed przypowieścią o talentach nieprzypadkowo. Oto ktoś, kto talenty puścił w obrót. Pointa poematu jest przewrotem hierarchii ocen: „kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana”. Szeker ha-chen we-hewel ha-jofi, wdzięk jest złudą, piękność zaś to hewel, to samo tchnienie-marność, które znamy od Koheleta (zob. glossę na 24 IX). Kryterium ostateczne to bojaźń Pańska, początek mądrości. „Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie sławią jej czyny”. Brama to miejsce sądu i publicznego życia. Poemat żąda dla kobiety publicznego uznania jej dzieł. Izrael czytał ten akrostych w każdy szabatowy wieczór przy stole rodzinnym. Kościół czyta w nim także figurę Mądrości i własną ikonę, Oblubienicę dzielną, której czyny będą sławione w bramie dnia ostatecznego.
CZYTAJ DALEJ

Niepodległość wykuwa się także dziś

2026-11-15 23:41

Paweł Pasionek

- Służba Ojczyźnie nie kończy się na polu walki – powiedział Albert Golonka.

Rok 1918 przyniósł Polsce wolność i Limanowa była wówczas jednym z pierwszych miast, które zrzuciły zaborcze jarzmo. Ale Limanowa już w 1914 r. – a zatem na samym początku I wojny światowej - stała się areną kluczowych walk Legionów Polskich. Bowiem górujące nad miastem wzgórze Jabłoniec na początku grudnia 1914 r. było centrum bitwy pod Limanową, która pozwoliła zatrzymać podążające na zachód wojska rosyjskie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję