Dziś, pisząc czy dyskutując o sytuacji Kościoła przez wszystkie przypadki odmienia się słowo kryzys. Gdzie jest jego źródło? W pierwszym rzędzie kryzys Kościoła jest kryzysem wiary. Wynika on z faktu, iż wiara nie jest przez nas rozumiana jako droga, na którą trzeba wejść i którą trzeba podążać. Jako ludzie ochrzczeni zapominamy, iż tak naprawdę o wiarę trzeba walczyć i zabiegać każdego dnia. Bardzo często możemy sprowadzić wiarę do kilku prostych formuł, które jednak w żaden sposób nie mają znaczenia dla naszego postępowania w codziennym życiu.

Wiara jako droga opiera się na dwóch znakach. Pierwszy to znak nakazu. Od momentu chrztu mamy dbać o rozwój i podtrzymywanie wiary. Towarzyszą nam w tym bliscy, katecheci, kapłani. Ostatecznie jednak to nasze osobiste zaangażowanie ma decydujące znaczenie dla rozwoju naszej wiary.

Drugim znakiem „kodeksu drogowego chrześcijanina” jest znak zakazu. Jest to zakaz zatrzymywania się. Doświadczenie każdego z nas mówi, iż często pomimo wysiłku, dobrych chęci i postanowień wracamy do tych samych błędów, ponosimy porażki. Od tego, czy w takiej sytuacji poddam się i zrezygnuje, czy też kolejny raz spróbuję od początku zależy moja wiara.

Dlaczego obraz wiary jako drogi jest tak ważny? Przede wszystkim dlatego, iż dzięki niemu możemy zrozumieć i zobaczyć jej piękno. Wiara nie jest bowiem czymś obok naszego życia, jego spraw, radości i smutków. Wręcz przeciwnie. Nie uciekając przed pytaniami, wątpliwościami, wiara pozwala zrozumieć więcej, zobaczyć lepiej, ale przede wszystkim wchodząc na jej drogę i nie zatrzymując się otrzymuje wielką szansę. Tą samą, jaką otrzymał Szaweł pod Damaszkiem. Mogę spotkać Boga. Po tym spotkaniu moje życie nie będzie takie samo.