Mija 5 lat od historycznej wizyty Papieża Jana Pawła II w naszej
diecezji. Wygłoszone wówczas do nas słowo Boże stało się programem
duszpasterskim na najbliższe lata. Papież zachęcał nas, abyśmy wpatrywali
się w świadków wiary odważnej i żywej, jakich w minionym tysiącleciu
dał nam Bóg. Najpierw przywołał tych, którzy stoją u początków naszego
diecezjalnego Kościoła - świętych Męczenników z Międzyrzecza, a potem
tego, który swoją charyzmatyczną osobowością wycisnął trwałe znamię
na dzisiejszym kształcie naszej wspólnoty diecezjalnej - sługę Bożego
bp. Wilhelma Plutę. Pod przewodnictwem bp. Adama Dyczkowskiego podjęliśmy
papieski program nakreślony dla naszej diecezji. W bieżącym roku
rozpoczął się proces beatyfikacyjny sługi Bożego Wilhelma Pluty.
Przygotowujemy się także do zbliżającego się jubileuszu męczeńskiej
śmierci naszych patronów: Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna,
który celebrować będziemy w czerwcu roku 2003.
Istotnym elementem przygotowania diecezji do tych wydarzeń
jest peregrynacja czcigodnych relikwii Męczenników Międzyrzeckich
po wszystkich parafiach. Do końca maja relikwie nawiedzą ponad 80
parafii, co stanowi już jedną trzecią wszystkich parafii diecezji.
Nawiedzenie doczesnych szczątków naszych Patronów ma nie tylko wymiar
celebracyjny. Jest nie tylko dodatkowym świętem parafii. Ma się ono
stać impulsem do refleksji nad własną wiarą. W liście pasterskim
zapowiadającym peregrynację relikwii Biskup Diecezjalny pisał: "Przez
wstawiennictwo naszych świętych Braci możemy wypraszać u Boga dar
miłości i mocy do przeciwstawiania się złu i do działania w prawdzie
i miłości przebaczającej i miłosiernej". Zapewne na obfite owoce
tego szczególnego czasu nawiedzenia naszych serc, rodzin i parafii
trzeba będzie jeszcze długo czekać, ale już dzisiaj możemy dostrzec,
jak odmieniają się nasze serca, jak pomału odmienia się nasze życie.
Zapraszamy naszych Czytelników do podzielenia się z nami
świadectwami tych dzieł, które Bóg przez wstawiennictwo naszych Patronów
dokonuje już w naszym życiu. Czas peregrynacji obfituje zapewne w
święte postanowienia, w decyzje zerwania z nałogami, odmienienia
codziennej, czasami pozbawionej Boga egzystencji. Zachęcamy do odważnego
dania świadectwa o wszelkim dobru, które stało się Waszym udziałem
w tym świętym czasie. Najciekawsze świadectwa opublikujemy na naszych
łamach. Zapraszamy więc do dalszego współredagowania Aspektów.
Jak poinformował portal Catholic News Agency, dziś papieżowi Leonowi XIV zaprezentowano okrągłą mozaikę przedstawiającą jego oficjalny portret papieski.
Zostanie on umieszczony w Bazylice św. Pawła za Murami na końcu prawej nawy świątyni. Będzie to już 267. taki portret.
Penitencjaria Apostolska zgodnie z wolą Papieża Leona XIV wydała dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka, tj. od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku. Jest to związane z przypadającą w tym roku 800. rocznicą śmierci św. Franciszka. Odpust mogą uzyskać osoby, które spełnią określone warunki.
Jak informuje Penitencjaria Apostolska w komunikacie, Papież Leon XIV postanowił ogłosić okres od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 Rokiem Świętego Franciszka. W tym bowiem roku przypada 800. rocznica śmierci Biedaczyny z Asyżu. Intencją Ojca Świętego jest, aby idąc za przykładem Świętego z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się sam wzorem świętości życia i nieustannym świadkiem pokoju.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.