Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (Boże Ciało) została ustanowiona w XIII w. Sam jednak kult Eucharystii znany był już w Kościele starożytnym. Rozkwit zaś pobożności eucharystycznej przypadł na wiek XI i XII. Bezpośrednią przyczyną powstania święta były objawienia, jakich dostąpiła św. Joanna de Retine (+ 1258 r.) . Jej to Chrystus zlecił, aby podjęła starania o ustanowienie święta Bożego Ciała w Kościele, które miałoby wypadać w czwartek po uroczystości Trójcy Świętej. Tak też się stało.

Pierwszy raz nowe święto w swojej diecezji LieOge obchodził Biskup Robert już w 1246 r., mimo iż spotkało się to z wielkim niezadowoleniem duchownych. Po śmierci Biskupa, archidiakon katedry w LieOge, Jakub, poprowadził procesję eucharystyczną w 1251 r. Stał się też wielkim apostołem nowego święta. Wynagrodził mu to sam Chrystus - gdyż w niedługim czasie został biskupem Verdum, patriarchą Jerozolimy i wreszcie papieżem (kierował Kościołem jako Urban IV w latach 1261-64) . I to właśnie on bullą Transiturus wprowadził do liturgii święto Bożego Ciała w 1264 r. Jego bullę ogłosił publicznie papież Jan XXII, rozszerzając uroczystość na cały Kościół w 1317 r. Za autora rzymskiego oficium brewiarzowego i formularza mszalnego uważa się św. Tomasza z Akwinu.

Pierwszym śladem procesji teoforycznej (z Najświętszym Sakramentem) w uroczystość Bożego Ciała była uroczysta procesja ( z aspersją - pokropieniem) przed Sumą, którą praktykowano w Kolonii ( XIII w.). Nawiązywała ona do dawnego zwyczaju zabierania ze sobą Eucharystii dla ochrony przed niebezpieczeństwami. Na początku XIV w. ową procesję znano już Niemczech, Anglii, Francji, Włoszech i Hiszpanii, a nawet w Polsce. W Niemczech też po raz pierwszy połączono ową procesję teoforyczną z procesją błagalną, związaną z modłami o urodzaje i zachowanie zbiorów od zarazy. Zatrzymywała się ona przy czterech stacjach (cztery strony świata), przy których odczytywano początki poszczególnych Ewangelii. Obie procesje dały w końcu jedną, która charakteryzując odtąd uroczystość Bożego Ciała rozpowszechniła się w całym Kościele i z niewielkimi zmianami (teksty modlitw i Ewangelie o tematyce eucharystycznej) dotarła do naszych czasów.

Procesja z Najświętszym Sakramentem w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej wyrusza z kościoła po głównej Mszy św. (Sumie) . Wierni, zgodnie z wielowiekową tradycją, niosą feretrony (ruchome ołtarze), chorągwie kościelne, wezgłowia (poduszki), sztandary cechowe, dziewczęta sypią kwiaty, unosi się wonny dym kadzideł, biją dzwony, a śpiewowi pieśni eucharystycznych często towarzyszy orkiestra. Procesja zatrzymuje się przy czterech ołtarzach, gdzie odczytywana jest Ewangelia, śpiewane są suplikacje i następuje błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. Pierwszą taką procesję w uroczystość Bożego Ciała w naszej Ojczyźnie poprowadził biskup Nanker w Krakowie w 1320 r.