W I Niedzielę Wielkiego Postu, 26 lutego 2012 r., w czasie Mszy św. w kościele seminaryjnym bp Edward Frankowski poświęcił strój duchowny alumnowi oraz wprowadził kleryków III roku w posługę lektora, a siedmiu braci roku IV w posługę akolity.
W czasie homilii bp Frankowski mówił: - Bóg chce nas dziś uratować, jak uratował Noego. Chce nas uratować, bo dał nam swego Syna, który umarł za grzechy - Sprawiedliwy za niesprawiedliwych, zabity na ciele, ale powołany do życia Duchem. Znakiem tego przymierza jest Krzyż święty. W środę Popielcową przyjęliśmy na głowy popiół, jako znak pokuty, pokory, jako wyraz woli naszego nawracania się. A kiedy duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aniołowie Mu usługiwali - czytamy w dzisiejszej Ewangelii. Oto dzisiaj stoją przed ołtarzem alumni naszego Seminarium i proszą, aby anielską posługę mogli wykonywać dla Pana Jezusa, który jest z nami na wszystkich duchowych pustyniach Kościoła, świata, ojczyzny. Chcą być pomocni w posłudze ewangelizacyjnej; chcą być pomocni w posłudze eucharystycznej - dobrze wiedząc, że ta posługa ma być anielska - czyli dokonywana z czystym sercem, z należytą godnością czynności świętych, z należną uwagą, pobożnością i młodzieńczą radością. Wchodzą na drogę odnowy wiary z pomocą Słowa Bożego i sakramentów. Wielki Post daje nam sposobność oczekiwania na radość paschalną na drodze dzielenia się Słowem Bożym w modlitwie, milczeniu, poście by przystępować do Pana z sercem prawym, z wiarą pełną - tłumaczył biskup.
Po przedstawieniu przez ks. rektora Jana Biedronia kandydatów, Ksiądz Biskup, modląc się nad lektorami i akolitami oraz przekazując księgę Pisma Świętego i naczynie z komunikantami, wprowadził kleryków w ich nowe posługi.
Posługi lektora i akolity, to etapy w drodze do sakramentu kapłaństwa. Lektorowi wspólnota Kościoła powierza troskę o głoszenie Słowa Bożego, zaś akolita stanowi pomoc kapłana w posłudze ołtarza. Udzielenie posług poprzedziły rekolekcje wielkopostne prowadzone w minionych dniach przez ks. Wojciecha Rzeszowskiego - rektora Seminarium Duchownego w Gnieźnie.
Niewierzących najbardziej gorszy to, że Jezus - człowiek, który żył w Palestynie za czasów Augusta i Tyberiusza, ma być Synem Boga, Chrystusem, centrum całej historii ludzkości.
Po biografiach św. Józefa, św. Piotra i Najświętszej Maryi Panny, ks. prof. Andrzej Zwoliński, kierownik katedry Katolickiej Nauki Społecznej, pochylił się nad biografią Zbawiciela. Sięgnął po apokryfy, wielkie objawienia, a także obficie korzystał ze źródeł i książek historycznych. Ksiądz profesor tłumaczy nam zarówno znaczenie teologiczne jak i tło historyczne wydarzeń, naświetla żydowskie obyczaje religijne i społeczne. Narracji towarzyszą liczne dzieła sztuki, dokumentujące ziemską biografię Zbawiciela.
Melecjusz z Antiochii (zm. 381) – biskup Sebasty (358) oraz patriarcha Antiochii (360), święty Cerkwi prawosławnej i Kościoła katolickiego.
Melecjusz urodził się w ormiańskiej Melitene. Został biskupem Sebasty w 357 lub 358 r., a w rok później (359) brał udział w synodzie w Seleucji. Jego wybór na patriarchę poparł, na synodzie antiocheńskim (ok. 360), św. Euzebiusz z Samosaty, a zatwierdził cesarz Konstancjusz II, sprzyjający arianom. Po objęciu stanowiska Melecjusz spostrzegł, iż arianie, odmiennie interpretujący chrześcijański dogmat o Trójcy Świętej, są w błędzie i zaczął stanowczo występować przeciwko nim. Heretycy wymusili na cesarzu Walensie usunięcie go z katedry i wygnanie (365–367 oraz 371–377), które spędził w odosobnieniu w Berei. Oficjalnie uznano go za odstępcę od prawdziwej wiary. W tym czasie Lucyfer z Cagliari (Lucyferiusz) wyświęcił na biskupa przeciwnika Melecjusza kapłana Paulina. Melecjusz powrócił do Antiochii za cesarza Juliana (362). W tym czasie w Antiochii urzędowało 3 biskupów: Euzojusz dla arian, Paulin dla eustacjan i Melecjusz. Historycy nazywają to schizmą melecjańską. Melecjusz ponownie został wygnany, gdy sam Atanazy Wielki (362) opowiedział się za Paulinem. Ujęli się za nim biskupi kapadoccy, m.in. Bazyli Wielki z Cezarei i gdy na tron cesarski wstąpił Gracjan (378), odwołał Melecjusza z wygnania. W czasie swoich rządów biskup przyczynił się do przywracania pokoju i zgody. W 379 zwołał synod i przygotował wyznanie wiary, zatwierdzone wkrótce przez sobór konstantynopolitański (381), któremu przewodniczył.
W tłusty czwartek wieczorem, w murach Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu, miało miejsce spotkanie z bp. Krzysztofem Nitkiewiczem, poświęcone jego najnowszej powieści pt. „Baranki Boże”. Wydarzenie zgromadziło liczne grono miłośników literatury i historii, wypełniając po brzegi seminaryjną aulę.
Spotkanie w interesujący i swobodny sposób poprowadziła pani Joanna Sarwa, dziennikarka z Radia Leliwa. Rozmowa z autorem dotyczyła kulis powstawania książki, inspiracji oraz historycznych wątków związanych z dziejami Sandomierza. Biskup Nitkiewicz z pasją opowiadał o pracy nad powieścią i o tym, jak przeszłość miasta przenika się w niej ze współczesnością.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
