Reklama

XV lat sakry biskupiej metropolity wrocławskiego

Jubileusz Metropolity

31 sierpnia br. mija 15. rocznica sakry biskupiej abp. Mariana Gołębiewskiego. Swoimi wspomnieniami podzielił się z okazji tego jubileuszu ze słuchaczami Katolickiego Radia Rodzina prymas Polski abp Józef Kowalczyk, metropolita gnieźnieński

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

KS. CEZARY CHWILCZYŃSKI: - Kiedy po raz pierwszy spotkał się Ksiądz Prymas z ks. Marianem Gołębiewskim?

ABP JÓZEF KOWALCZYK: - Obecnego Arcybiskupa Metropolitę Wrocławskiego poznałem w Rzymie, kiedy przyjechał na studia biblijne, a ja pracowałem już w Kurii Rzymskiej. Stypendium, które On otrzymał, chciał wykorzystać w sposób maksymalny i tak się stało. Po uzyskaniu tytułu licencjata Instytutu Biblijnego ks. Marian Gołębiewski obronił na tej uczelni również pracę doktorską. Każdy, kto zna realia studiowania na „Biblicum”, wie, że to bardzo ważne i trudne zarazem osiągnięcie. To świadczy o jego dużym zdyscyplinowaniu naukowym.

- Ten czas rzymski to również wiele okazji do prywatnych spotkań. Jak Ksiądz Prymas wspomina osobę ks. Gołębiewskiego z tamtych lat?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

- To człowiek, z którym można było rozmawiać poważnie, rozsądnie; podejmował tematy bardzo rzeczowo; człowiek dojrzały. Jeżeli były jakieś problemy, dotyczące Kościoła w Polsce czy Kościoła powszechnego - a były to lata bezpośrednio po Soborze Watykańskim II - podejmował je z rozwagą, rozsądkiem i dystansem. Podchodził do trudnych spraw z punktu widzenia rozumu i wiary; bez emocji charakterystycznych dla różnych entuzjastów. Ta powaga cechowała Go także później, na każdym stanowisku, jakie objął. Myślę, że to dar Boży wyniesiony z domu rodzinnego, a następnie pogłębiony poprzez studiowanie.

- Ksiądz Prymas był głównym konsekratorem abp. Gołębiewskiego - jak wyglądał ten dzień w katedrze w Koszalinie?

- Podczas homilii wygłoszonej w dniu konsekracji życzyłem Mu, żeby podjął z ufnością swoją posługę i ubogacił duchowe dziedzictwo Kościoła koszalińsko-kołobrzeskiego. Życzyłem także, by swoje zawołanie biskupie „Ad imaginem Tuam” chciał spełniać na podobieństwo posługi Zbawiciela świata i człowieka oraz na podobieństwo posługi Matki Najświętszej. Wydaje mi się, że to zadanie spełniał z całym oddaniem i nadal je spełnia.

* * *

Podczas homilii wygłoszonej 31 sierpnia 1996 r. w Koszalinie, składając życzenia bp. Gołębiewskiemu, ówczesny nuncjusz apostolski abp Józef Kowalczyk zacytował słowa św. Ignacego Antiocheńskiego skierowane niegdyś do bp. Polikarpa: „Podobnie jak sternik pragnie wiatru, a żeglarz miotany burzą portu, tak chwila obecna wymaga od Ciebie, abyś razem z Twoimi doszedł do Boga. Bądź rozumny jak Boży szermierz. Nagrodą jest nieśmiertelność i życie wieczne. Bądź nieugięty jak uderzane młotem kowadło. Dzielność zapaśnika polega na tym, iż umie odbierać razy i zwyciężać. Noś słabości wszystkich jak prawdziwy atleta. Gdzie więcej trudu, tam i większa korzyść”. Swoją posługę jako biskup koszalińsko-kołobrzeski Jubilat pełnił do kwietnia 2004 r. Od 24 kwietnia 2004 r. rozpoczął pracę w archidiecezji wrocławskiej.

2011-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Na ten Nowy Rok

Niedziela przemyska 51/2002

Krzysztof Świderski

W Nowy Rok od świtu po kolędzie chodzą "szczodraki-szczodroki" składając mieszkańcom życzenia pomyślności, dostatku i zdrowia. Kiedyś gospodynie obdarzały ich małymi bułeczkami - "szczodrokami" wypiekanymi z pszennej mąki. Starsi chłopcy chodzili po kolędzie z "drobami" (okolice Sieniawy). Przebierali się w kożuchy odwrócone włosiem na zewnątrz lub okręcali się słomianymi powrósłami. Na twarze zakładali malowane maski. Często kolędowali w towarzystwie muzykantów. Obdarowywano ich miarką zboża lub drobnymi kwotami pieniężnymi. "Szczodroki" i "droby" śpiewali kolędy i składali rymowane życzenia: "Na szczęście, na zdrowie, Na ten Nowy Rok. Oby wam się urodziła kapusta i groch, Ziemniaki jak pniaki, Reczki pełne beczki. Jęczmień, żyto, pszenica i proso, Żebyście nie chodzili gospodarzu boso". Dawniej we wsi Nienadowa po szczodrokach chodzili dwaj parobcy przebrani za stary i nowy rok. Inscenizowali oni odejście starego i przybycie nowego roku, posługując się następującym tekstem: Stary rok: "Jestem sobie starym rokiem, Idę do was smutnym krokiem, Przynoszę wam nowinę, Że się stary rok skończył, A nowy zaczyna". Nowy rok potwierdzał to słowami: "Jestem sobie nowym rokiem, Idę do was śmiałym krokiem, Przynoszę wam nowinę, Że się stary rok skończył, A nowy zaczyna". Wynagrodzeni podarkiem lub poczęstunkiem śpiewali: "Wiwat, wiwat, już idziemy, Za kolędę dziękujemy. Przez narodzenie Chrystusa Będzie w niebie wasza dusza". Natomiast we wsi Słonne z życzeniami po szczodrokach chodziły dzieci i zbierały datki na ołówki szkolne. Z życzeniami po domach chodzili też starsi gospodarze, rozrzucając po podłodze ziarno pszenicy, owsa jęczmienia, co miało zapewnić im urodzaje. My także nie zapominajmy o noworocznych życzeniach. Niech "szerokim strumieniem" płyną z naszych serc.
CZYTAJ DALEJ

Obrońca prawowiernej nauki

Niedziela Ogólnopolska 9/2021, str. 14-15

Wikipedia.org

Święty Bazyli Wielki

Święty Bazyli Wielki

Studiował w Cezarei, w Konstantynopolu, a wreszcie w Atenach – stolicy kulturalnej świata helleńskiego. Święty Bazyli Wielki potęgę swej wiedzy i inteligencji wykorzystał w obronie wiary.

Kapadocja, kraina w Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja), przyjęła wiarę chrześcijańską w III wieku. Jej apostołem był jeden z uczniów Orygenesa – św. Grzegorz Cudotwórca. Z tego obszaru pochodzą również trzej wielcy Ojcowie Kapadoccy: św. Bazyli Wielki (biskup Cezarei Kapadockiej, stolicy tego regionu), św. Grzegorz z Nazjanzu i św. Grzegorz z Nyssy (młodszy brat św. Bazylego).
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota niesie chorego, a Jezus stawia go na nogi i oddaje mu dom

2026-01-02 10:28

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

źródło: wikipedia.org

Mozaika, Sant’Apollinare Nuovo, VI w.

Mozaika, Sant’Apollinare Nuovo, VI w.
Scena rozgrywa się u schyłku życia Samuela. Starsi przychodzą do Ramy i domagają się króla. W tle stoi starość proroka oraz gorycz z powodu synów, którzy wypaczali sąd. Prośba brzmi: „Ustanów nam króla, aby nami rządził, jak u wszystkich narodów”. W Izraelu to zdanie dotyka tożsamości. Pan wyprowadził lud z Egiptu i prowadził go przez pustynię bez ludzkiego tronu. Dlatego Bóg mówi Samuelowi: „Nie ciebie odrzucają, lecz Mnie odrzucają jako króla nad sobą”. Słowo „król” (melek) staje się tu imieniem tęsknoty za stałym punktem i za widzialną ochroną. Lęk i pragnienie podobieństwa do innych narodów okazują się silniejsze od pamięci przymierza.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję