EWA I TOMASZ KAMIŃSCY: - Jak rozpoczęła się praca Księdza w Papui Nowej Gwinei?

KS. MAREK KONDRAT: - Kiedy wyjeżdżałem na misje, niektórzy mówili, że mi zazdroszczą. Mówi się, że Papua to raj na ziemi. I rzeczywiście, kiedy przyjechałem, poczułem się jak w raju. Widziałem piękne krajobrazy, ptaki i kwiaty. Urzekające są tam zwłaszcza niezliczone gatunki orchidei. Tak było przez pierwsze 2 tygodnie. Potem zacząłem widzieć różnego rodzaju problemy.

- Jacy są mieszkańcy wyspy?

- Papuasi to wspaniali ludzie. Bardzo otwarci na Boga i chrześcijaństwo. Nie śpieszą się, nie mają dowodów osobistych. Zupełnie nie orientują się, ile mają lat. Nie mają zegarków. Życie toczy się według słońca. O 6. wieczór jest już zupełnie ciemno. Siedzi się w chatkach przy ogniu. Ludzie opowiadają różne historie, aż zechce im się spać. Są jak rodzina. Cieszę się, że mnie zaakceptowali, a ja ich pokochałem. Gdyby nie to, nie wytrzymałbym tam nawet miesiąca i wróciłbym do Polski.

- Kiedy chrześcijaństwo pojawiło się w Papui Nowej Gwinei?

- Zanim misjonarze przybyli na wyspę 50 lat temu, ludzie wierzyli w dwa rodzaje duchów - dobra i zła. Duch dobra po prostu jest, a duch zła może wyrządzić krzywdę. Ludzie podczas uroczystości zabijali świnie i część mięsa składali w ofierze duchowi zła, by go udobruchać. Misjonarze głosili, że jest ktoś silniejszy niż złe duchy. To prawdziwy Bóg, nasz Zbawiciel Jezus Chrystus. Chrześcijaństwo zostało przyjęte bardzo pozytywnie. Ludzie wierzą w Boga, ale niestety często wracają do swoich pogańskich wyobrażeń i zwyczajów plemiennych. Na wyspie nie ma konfliktów na tle religijnym, są za to konflikty plemienne, wioskowe. Problemem jest rozwój sekt o podłożu chrześcijańskim.

- Jak wyglądały początki pracy Księdza w parafii?

- Na początku nie było łatwo. 20 lat temu stacja misyjna i osada zostały zniszczone w wyniku walk plemiennych, a ludzie się rozproszyli. Biskup, który posłał mnie 3 lata temu do parafii myślał, że nie da się jej odbudować. Na Msze przychodziło kilka osób, zwłaszcza kobiet. Wraz z nimi modliłem się codziennie o powrót ludzi do Kościoła katolickiego. Teraz kościół jest pełen. Ludzie chcą go powiększyć, bo jest za mały.

- Jaki jest obecny stan misji?

- W parafii jest ok. 4 tys. katolików w 12 stacjach w buszu i dżungli. Są do nich tylko ścieżki. Przez 12 dni idę od stacji do stacji, aby tam nauczać, odprawiać Msze św., sprawować posługę sakramentalną. Kiedy wędruję po buszu, nie mam prowiantu, jem to, co mi podadzą. Może to być szczur, mysz, wąż. Jeśli oni to jedzą, dlaczego ja mam nie jeść? Byłoby im przecież przykro. Dla nich gościna, to przygotowanie czegoś specjalnego. Rocznie chrzczę 200-300 osób. Są to małe dzieci i młodzież, i dorośli, czasem całe rodziny. Cały rok prowadzone są wraz z katechistami nauki dla kandydatów. Potem jest chrzest święty w rzece.

- Jak wygląda życie mieszkańców Papui? Jakie mają problemy?

- Wielkim problemem jest to, że młodzi nie mają co robić. Włóczą się po dżungli, trochę polują, by coś zdobyć do jedzenia. Ale nie ma nacisku na edukację. Mówię im: cała nadzieja jest w Bogu, modlitwie, wierze i edukacji. Mentalność pod tym względem trochę się zmienia. Trzy lata temu otworzyliśmy przedszkole dla 300 dzieci. Ale co dalej? W tym roku dostaliśmy pozwolenie, by w naszej parafii otworzyć szkołę. Przyszło ponad 400 osób w różnym wieku, a miejsc jest 70 i dwóch nauczycieli. Na więcej nas nie stać. Wielu młodych z płaczem odchodziło do domów. Moim pragnieniem jest wybudowanie szkoły, ale nie takiej prowizorycznej, tylko porządnego budynku. Ogromnym problemem jest malaria i AIDS. Na malarię się umiera, gdy nie ma leków. Najbardziej zagrożone są dzieci. Zawsze noszę ze sobą lekarstwa. Do najbliższego miasta jest „autostrada” - powybijana droga gruntowa. Gdy jadę do miasta, zabieram kilku chorych do szpitala. W górach jest szpitalik. Miesięcznie zgłasza się tam 40 ludzi chorych na AIDS. I takich osób jest coraz więcej. Ludzie umierają, bo nie ma pomocy. Chorymi nikt się nie opiekuje. Czeka się, aż umrą. Kiedyś podczas Światowego Dnia AIDS rządowy samochód jechał „autostradą” i rozrzucał po drodze prezerwatywy. Tak wygląda walka z AIDS…

- Jak wygląda urlop misjonarza?

- Misjonarz wyjeżdża na wakacje co 3 lata. Wtedy może odwiedzić rodzinę, znajomych, ale dużo czasu zajmuje mu odwiedzanie różnych parafii i proszenie o wsparcie zarówno modlitewne, jak i materialne. Bez tego niemożliwa jest praca misyjna. Ja też odwiedzam różne parafie i proszę o modlitwę, przede wszystkim o zdrowie, by móc posługiwać tamtym ludziom, bo jest jeszcze wielu, którzy nie słyszeli o Chrystusie. Oni są „dzicy”, ale to są ludzie, to są dzieci Boże.

* * *

Pomóżmy Afryce!

W odpowiedzi na apel papieża Benedykta XVI, w którym wzywa ludzi dobrej woli o pomoc głodującym Afrykańczykom, zwracam się o chrześcijańską pomoc dla naszych bliźnich z Afryki. W wyniku suszy, która dotknęła rozległe tereny, w bardzo trudnej sytuacji znalazły się tysiące rodzin. Niech nasza solidarna pomoc przywróci im nadzieję i pomoże zapewnić podstawowe środki do życia. Aby wyrazić duchową wieź z braćmi oczekującymi pomocy, w niedzielę, 21 sierpnia br. we wszystkich kościołach naszej archidiecezji zostanie przeprowadzona zbiórka do puszek na pomoc dla ofiar suszy w Afryce. Można także przekazywać osobiste ofiary, dokonując wpłaty na konto Caritas Archidiecezji Lubelskiej: 46 1240 1503 1111 0000 1752 8351 z dopiskiem „Susza w Afryce”. Niech Bóg wynagrodzi waszą wrażliwość serc i troskę o cierpiących braci.