Dnia 28 maja w bazylice archikatedralnej trzynastu diakonów przyjęło z rąk abp. Władysława Ziółka, metropolity łódzkiego, sakrament kapłaństwa. Kościół łódzki z radością przyjął do swego grona nowych kapłanów. Przyjął, a jednocześnie posyła, bowiem przed neoprezbiterami duszpasterska posługa we wspólnotach parafialnych naszej archidiecezji.
Do przyjęcia święceń kapłańskich przygotowywali się przez sześć lat studiów w Wyższym Seminarium Duchownym. Na początku liturgii rektor seminarium, ks. prał. Janusz Lewandowicz, zapewnił Księdza Arcybiskupa o przygotowaniu kandydatów do objęcia urzędu prezbitera w Kościele. W homilii abp Władysław Ziółek zwrócił się do oczekujących święceń: „Wybieram Was, abyście stali się moimi towarzyszami, abyście byli mi oparciem i pomocą. Wybieram Was na moich współpracowników, bo mamy to samo pragnienie, utwierdzać w wierze łódzki Kościół”. Homilia opierała się na fragmencie Ewangelii, w którym Jezus przestrzega swoich uczniów o negatywnej relacji, jaką żywić będzie do nich świat. „Muszę Wam powiedzieć otwarcie, że podróż, w jaką się udajecie, jest niebezpieczna, gdyż nie jesteście ze świata, ale wybrani i posłani do niego, jak Chrystus. Jego pierwszego świat znienawidził, ludzie wypędzali Jezusa z miast i synagog, bo wołał o zmianę myślenia, a przez to życia. Niewiele różnicie się od tych uczniów, którzy byli niegdyś świadkami życia Chrystusa, a których wiarę i naukę my głosimy po dziś dzień. Tak jak oni, Wy obnażajcie grzechy świata. Jesteście inni, bo jesteście Chrystusa. Waszym zadaniem jest wyraźnie różnić się od świata” - mówił do oczekujących na przyjęcie święceń Ksiądz Arcybiskup. Stwierdził, że przytoczone słowa są adekwatne do sytuacji, aby nowi kapłani nie żyli w iluzji, ale byli gotowi pokonywać wszelkie przeszkody. Ksiądz Arcybiskup na potwierdzenie przywołał zdanie Benedykta XVI, w którym papież wyraził opinię, że w obecnym czasie ceną za wiarę w Chrystusa jest nie tylko prześladowanie, ale często odrzucenie i szyderstwa świata. Ku pokrzepieniu Metropolita łódzki dodał: „Nie obawiajcie się być rozpoznanymi jako słudzy Chrystusa. Nie cały świat jest waszym wrogiem, są ludzie kochający Chrystusa i Jego Kościół, dla nich wyjdziecie stąd jako kapłani. Skoro moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać. Idźcie i głoście Ewangelię”.
Po homilii rozpoczął się obrzęd udzielania święceń. Pierwszym gestem jest włożenie dłoni diakona w ręce biskupa i złożenie przyrzeczenia posłuszeństwa obecnemu pasterzowi i jego następcom. W czasie kiedy chór seminaryjny wzywał imiona Wszystkich Świętych w litanii, wzrok zgromadzenia był skierowany na leżących krzyżem diakonów. Po raz pierwszy echo rozniosło aż po szczytowe witraże katedry wezwanie - bł. Janie Pawle II, módl się za nami - a zaraz po papieżu, imię beatyfikowanego w ubiegłym roku bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Następnie zapadła cisza. Jest ona znakiem działania Ducha Świętego, którego poprzez nałożenie rąk, biskup udziela podczas święceń kandydatom do kapłaństwa. Po Księdzu Arcybiskupie ten sam gest uczynili przełożeni seminarium, proboszczowie parafii, z których wywodzą się nowo wyświęcani, i szereg zaproszonych kapłanów łódzkiego prezbiterium. Następnie neoprezbiterzy przyjęli ornaty, po czym Ksiądz Arcybiskup namaścił ich dłonie krzyżmem świętym. Z rąk Arcypasterza przyjęli chleb i wino, które na mocy święceń kapłańskich będą przemieniać w Ciało i Krew Chrystusa. Ceremoniał święceń kapłańskich kończy wymowny gest pocałunku pokoju. Ojcowski uścisk niesie w sobie głęboką treść - jest symbolem jedności kapłanów z ich Biskupem.
Po oficjalnym ogłoszeniu komentatora: „Oto mamy trzynastu nowych kapłanów” - rozległy się gromkie brawa. Na zakończenie Mszy św. abp Władysław Ziółek zwrócił uwagę, że nowi kapłani przyjęli święcenia w 30. rocznicę śmierci prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego. „Proszę was, abyście zawsze mieli go przed oczyma jako wzór kapłaństwa, niech wam towarzyszy jego błogosławieństwo, czerpcie z owoców jego życia, módlcie się o beatyfikację”. - zachęcał Metropolita łódzki.
Na placu katedralnym rodziny, przyjaciele neoprezbiterów i wierni biorący udział w uroczystości nie kryli swego wzruszenia. Delegacje władz, poczty sztandarowe, delegacje uczniów, zespoły folklorystyczne i orkiestry OSP swoją obecnością podkreślały wyjątkowość chwili. Czego najczęściej życzono kapłanom? Nie były to zwyczajowe pozdrowienia, niosły nadzieję na dobre wypełnianie przyjętych zobowiązań. Neoprezbiterzy odpowiadając na życzenia, prosili o zachowanie ich imion w modlitwie, o siłę i wierność przyjętym zobowiązaniom.