Rozmawiałem niedawno z młodym wierzącym małżonkiem, który opowiadał mi o swoim - również wierzącym - koledze. Otóż urodziło mu się dziecko i w jego życiu bardzo wiele się zmieniło. Przede wszystkim na jesieni zamierza wziąć ślub. Delikatnie zwróciłem uwagę, że szkoda, iż najpierw nie zawarł małżeństwa, jak naucza Kościół, skoro oboje są katolikami. Mój rozmówca przedkładał tu jednak radość z narodzin dziecka u swojego kolegi i fakt, że to odmieniło go na lepsze.
Jakże wiele jest dziś „dobrych katolików”, skądinąd naprawdę bardzo dobrych ludzi, którzy nie mają w sobie wrażliwości na grzech. Rozpoczynają pożycie małżeńskie przed ślubem, zamieszkują razem jak mąż i żona, choć przecież muszą wiedzieć, że żyją na sposób grzeszny.
Grzech jest złem. Jest odmówieniem posłuszeństwa Panu Bogu, który nie dla siebie przecież ustanowił na świecie pewien porządek. Uczynił tak dla dobra człowieka - każdego, dla jego szczęścia i radości. Oczywiście, Kościół nie będzie nikogo zmuszał do takiego czy innego postępowania, ale jeżeli ludzie określają się jako katolicy, to wydaje się, że powinni żyć po Bożemu. Dlatego mimo radości z faktu, że ów młody człowiek wyraził chęć zawarcia związku małżeńskiego, odczuwamy żal, że ktoś żyje w grzechu, nie zachował Bożego przykazania.
Swoją drogą, trudno zrozumieć zwłaszcza współczesną kobietę, tak beztrosko decydującą się na wspólne małżeńskie obcowanie z człowiekiem, którego czasem nie zdąży jeszcze lepiej poznać, dla którego nie jest aż tak ważna, skoro nie myśli on o ślubie. Pomijając ludzkie opinie czy poczucie własnej godności, które z pewnością na tym cierpi - konsekwencje takiego związku zawsze są poważne i chyba jednak bardziej dotykają kobietę.
Dobrze byłoby, gdybyśmy mieli trochę więcej wyobraźni i więcej wymagali od siebie samych i od innych, szczególnie tych, z którymi chcielibyśmy związać się na całe życie. „Wymagajcie od siebie, choćby inni od was nie wymagali” - słowa papieża Jana Pawła II odnoszą się także do tej sfery życia człowieka.
Wrażliwość moralna powinna być obecna w naszym życiu. Wszyscy powinniśmy mieć poczucie winy z powodu tego, że w naszym otoczeniu jest tak dużo zła, kłótni, nienawiści, nieprawości. To problem nie tylko prawnokarny czy prokuratorski, ale właśnie świadectwo naszego odniesienia do Boga. Boży świat jest piękny i wspaniały, ale człowiek winien z niego dobrze korzystać. Pan Jezus powiedział wszak, że zło nie z zewnątrz, ale z wnętrza człowieka pochodzi (por. Mk 7, 21-23). Dlatego trzeba dbać o swoje wnętrze, by tworzyło ono harmonię z Bogiem i ludźmi. Bo tylko taki świat jest naprawdę piękny, i tylko taki spełnia swoje wielkie przesłanie, tylko taki nadaje sens życiu człowieka. Pan Bóg poprzez przykazania Dekalogu niczego nam nie zabiera. Ale kiedy On jest na pierwszym miejscu, wtedy wszystko dobrze, sensownie się układa, a człowiek może osiągnąć życie wieczne.
Chciałbym więc tylko zwrócić naszą uwagę na to, żebyśmy nie byli obojętni na nieporządek moralny w naszym otoczeniu, bo bezkrytycznym przyzwoleniem na źle pojmowaną nowoczesność czynimy się współwinnymi obrazy Boga i krzywdy ludzkiej. Dlatego trzeba się nad tym wszystkim głośno zastanawiać, dyskutować z młodymi, podawać dobre przykłady i odniesienia do Ewangelii, bo lansowane mody, przykłady rówieśników i dążenie do awangardy za wszelką cenę okazują się często zgubne.
Matka Boża w różnych swoich objawieniach, m.in. w Fatimie, stwierdza z bólem, że Pan Bóg jest przez ludzi znieważany i obrażany, i prosi o modlitwę na nawrócenie grzeszników. Dzieciom fatimskim powiedziała też: „Módlcie się, módlcie się wiele i czyńcie ofiary za grzeszników, ponieważ wiele dusz idzie do piekła, bo nie mają nikogo, kto by się za nie ofiarował i modlił”.
Nie ustawajmy zatem w modlitwie za naszych bliskich, za przyjaciół, by Pan Bóg przymnażał im wiary, siły i mądrości, aby wytrwali w tym, co najlepsze. On jest kochającym Ojcem, do którego zwracamy się słowami: „Ojcze nasz...!”