Zawsze w takich okolicznościach pada pytanie o „recepty na długowieczność”, na które jubilaci zwykle odpowiadają bardzo po prostu.

Dosłodzić codzienność

Nie usłyszymy zawiłych wywodów ani ekstra przepisów dietetycznych. Przeważnie jest to krótkie wspomnienie zwyczajnego prostego życia, utkanego z wielu godzin pracy, skrupulatnie wypełnianych zwyczajnych obowiązków, życzliwości i pogody ducha w zmiennych okolicznościach życia. - Ona zawsze była taka: ruchliwa, pracowita, gościnna - powie Alicja Filus, sąsiadka. - Miała już może z 98 lat, jak rodzina przyjechała do niej, aby ją zabrać z wakacji (niemal do ostatnich lat spędzanych w rodzinnym Aleksandrowie, parafia Krzcięcice, gmina Sędziszów - przyp. red.), a ona im przygotowała całą miskę pierogów… - Hodowała mnóstwo drobiu, trzymała krowy, cielaki, konie, wspaniale piekła. Nie było dla niej prac niemożliwych - dorzucają znajomi, sąsiedzi.
13 maja 2011 r. Genowefa Durek z d. Tabor skończyła sto lat. Niemal całe życie spędziła w rodzinnym Aleksandrowie, a ostatnie lata - u najbliższej rodziny w Nowym Targu, choć w letnie miesiące najlepiej czuła się „u siebie”. Była najmłodsza z licznego rodzeństwa. Podczas II wojny światowej aresztowana przez Niemców, uciekła z transportu. Jako sanitariuszka PCK pomagała chorym i rannym. Z zawodu pani Genowefa jest krawcową, a jej nieżyjący od 20 lat mąż był kolejarzem. Do tego mieli także gospodarstwo. Takie typowe, kieleckie - średniej wielkości, z trudną do uprawy rolą. Opis prostego, znojnego życia wyłania się ze wspomnień rodziny, która tłumnie zjechała na jubileusz swojej seniorki. - Na co dzień nie miewamy takich okazji, spotykamy się w podobnym gronie niestety tylko na pogrzebach - komentuje jedna z bratanic, która wraz z mężem przyjechała na uroczystość z Warszawy.
A zatem: jeszcze pięć lat temu Genowefa Durek uszyła piękną bieliznę pościelową; „kochaniutka” - to jej ulubione słowo, tak zwracała się do ludzi; krawcowa była z niej wyśmienita - nauczyła mnie szyć; a mnie nauczyła szydełkowania; lubiła podróżować - miała bilet kolejowy, więc wsiadała i jechała, gdzie jej było potrzeba, spotkałam ją nieraz, studiując w Krakowie… - tak wspominają uczestnicy uroczystości urodzinowej. Jeden z bratanków, ks. Stanisław Durek przytacza historię, gdy razem jechali do Częstochowy i ciocia poprosiła o herbatę, która niestety była niesłodzona. - Jak bez cukru, to ja dziękuję - ciocia na to. Zawsze lubiła sobie dosłodzić i mawiała, że krótko się żyje i nie warto sobie żałować. - Jadało się, co Bóg dał, nie byłam nigdy przebierna. Pracy miałam bardzo dużo, ale zdrowie mi dopisywało - mówi „Niedzieli” jubilatka. Członkowie rodziny przypominają sobie, że bodaj tylko raz była w szpitalu, w Miechowie - nic groźnego.

Sto lat to za mało

- Byłoby dzisiaj nieelegancko życzyć i śpiewać „Sto lat”, gdy wśród nas mamy tę, która tę granicę przekroczyła i wraz z nami wszystkimi chce najpierw Bogu dziękować za wszelkie dobro, za wszystko, co przez te sto lat było jej dane - mówił podczas Mszy św. ks. Edmund Nocoń proboszcz z Krzcięcic. - Prosimy dla niej o zdrowie i błogosławieństwo, aby mogła dożyć kolejnych jubileuszy - modlono się podczas Mszy św. Eucharystię dziękczynną wraz z Księdzem Proboszczem celebrował kuzyn jubilatki - ks. Stanisław Durek, proboszcz z Obic. Genowefa Durek otrzymała obraz przedstawiający Jana Pawła II, różaniec z Betlejem, kosz stu pąsowych róż. Ks. Stanisław odczytał list gratulacyjny i błogosławieństwo od bp. Kazimierza Ryczana, w którym Biskup Kielecki napisał m.in.: „Niech dobry Bóg obdarza zdrowiem, radością i potrzebnymi siłami”. - To nasza pierwsza dostojna jubilatka - jesteśmy z tego powodu dumni i szczęśliwi oraz że w naszej gminie są dobre warunki do zdrowego, długiego życia - mówi burmistrz Sędziszowa Wacław Szarek. Specjalnym prezentem dla pani Genowefy było podwyższenie jej świadczeń socjalnych.
Starsza pani w otoczeniu najbliższych samodzielnie pokonała wysokie schody z kościoła, a potem, pod okolicznościową dekoracją, z lampką szampana w ręku, obstawiona majowymi bukietami przyjmowała życzenia. „Aleksandrów jest twoim domem” i „Jesteśmy umówieni na 101. urodziny” - życzono. I odśpiewano „dwieście lat”.