Reklama

Parafialny alfabet „Niedzieli” - Braszowice

Parafia pw. św. Wawrzyńca

Kolejną parafią, którą odwiedzamy tym razem w dekanacie Ząbkowice Śląskie-Południe, jest parafia pw. św. Wawrzyńca w Braszowicach. Proboszczem tej parafii jest ks. Władysław Smoter.

Niedziela świdnicka 22/2011

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Braszowice to 3-kilometrowa wieś położona w powiecie ząbkowickim. Dolna część miejscowości leży na płaskim Obniżeniu Ząbkowickim, natomiast górna wspina się pomiędzy wzniesieniami Strużnika i Bukowczyka w Masywie Grochowej, osiągając przełęcz na wysokości 325 m n.p.m. Pierwsze wzmianki na temat Braszowic pochodzą z 1253 r. Była to słowiańska osada o nazwie Brasovica. Nazwa miejscowości pochodzi prawdopodobnie od Brasa, czyli właściciela lub założyciela wioski. Według badaczy, miejscowość była już zamieszkana w epoce neolitu, o czym świadczą odnalezione w 1928 r. na tym terenie toporki pochodzące z tamtego okresu.
Parafia pw. św. Wawrzyńca w Braszowicach powstała w XVII wieku. Pierwsze wzmianki o kościele w tej miejscowości pochodzą z 1270 r. Kościół w Braszowicach jest jednym z najstarszych kościołów na Dolnym Śląsku. Obecny kościół przebudował w latach 1736-38 w stylu barokowym J. G. Reichl, w miejscu wcześniejszej budowli gotycko-renesansowej. Pamiątką po starszej budowli jest fragment solnej przypory wystającej z muru na lewo od wieży. Nowy kościół powstał dzięki wsparciu finansowemu opatów klasztorów cysterskich w Henrykowie i Kamieńcu Ząbkowickim oraz dzięki inwencji ówczesnego proboszcza ks. Filipa Seydla, który dostarczył kamień pod fundamenty świątyni. Kamień pochodził częściowo z ruin wysadzonego podczas wojny trzydziestoletniej zamku w Ząbkowicach. Kościół był restaurowany w XIX wieku i w 1967 r. W 1969 r. wieżę pokryto blachą, a w 2002 r. kościół przykryto dachówką.
Architekturę wnętrza tworzą sklepienia kolebkowe z lunetami, zdwojone gurty i pilastry. W 1740 r. powstało późnobarokowe wyposażenie, które częściowo przetrwało do dziś. Monumentalny, architektoniczny ołtarz główny jest jednym z najmłodszych elementów, pochodzi z 1899 r. Nastawa ołtarzowa mierzy ok. 10 m wysokości i 5 m szerokości. W ołtarzu znajduje się piękny obraz św. Wawrzyńca namalowany w 1834 r. przez Jana Schraudopha. Obok w niszach stoją figury czterech Ewangelistów i apostołów Piotra i Pawła. Dwa boczne ołtarze zostały poświęcone Najświętszej Maryi Pannie i św. Józefowi, wykonał je w 1866 r. miejscowy stolarz Franciszek Ksawery Moschner, a wymalował K. Krachwitz. Do interesujących elementów wyposażenia kościoła należy barokowa ambona z 1738 r. Jej kosz zdobią wczesnorokokowe ornamenty i płaskorzeźby scen: Boże Narodzenie, Ucieczka do Egiptu oraz Dwunastoletni Jezus w świątyni. Baldachim ambony ozdabia kompozycja rzeźbiarska ilustrująca Apokalipsę św. Jana. Naprzeciwko znajduje się grupa rzeźbiarska Ukrzyżowanie, której tło stanowi malowana na desce architektura Jerozolimy z ok. 1740 r. Na emporze znajdują się organy wykonane w 1866 r. przez Moschnera, zaś jej parapet zdobią dwa obrazy przedstawiające św. Annę i św. Alojzego Gonzage. Marmurowa chrzcielnica pochodzi z ok. 1700 r. Obrazy Drogi Krzyżowej zostały namalowane w 1865 r. Witraże w oknach i malowidła na sklepieniu tworzą cykl tajemnic różańcowych. W lunetach sklepienia znajdują się wizerunki Apostołów, zaś na gurtach - współczesne przedstawienia świętych: Jana Nepomucena, Anny, Wojciecha i Jadwigi. Przed wejściem do kościoła stoją dwa bliźniacze pomniki przedstawiające św. Jana Nepomucena i św. Antoniego z Padwy. Na placu przed kościołem znajduje się także kolumna z przedstawieniem Matki Bożej Niepokalanej - Immaculaty, ustawiona w 1856 r.
Do parafii należy barokowy kościół filialny pw. Trójcy Świętej w Grochowiskach, który został zbudowany z cegły i pokryty dachówką. Na kalenicy dachu znajduje się sygnaturka z chorągiewką i datą 1841 r. Ołtarz główny pochodzi z XIX wieku, obok niego znajdują się dwie drewniane rzeźby świętych apostołów Piotra i Pawła, w ołtarzu głównym obraz Trójcy Świętej, a w bocznym ołtarzu współczesny obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Kościół posiada jedną nawę i drewniany chór.
W parafii św. Wawrzyńca działają: Rada Parafialna, Żywy Różaniec, Komitet Charytatywny oraz Liturgiczna Służba Ołtarza. Ks. proboszcz Władysław Smoter swoją opieką duszpasterską obejmuje miejscową szkołę podstawową i przedszkole. Do parafii należą wioski: Grochów, Grochowiska i Pawłowice.
Warto dodać, że w Braszowicach urodziły się wybitne osoby: w 1658 r. - prałat Michał Fibiger, późniejszy mistrz Klasztoru św. Macieja we Wrocławiu i znakomity wydawca śląski. W 1817 r. - Johann Ferdinand Goebel, muzyk i kompozytor. Tego samego roku urodził się również Aloes Taux, znakomity dyrygent oraz kompozytor muzyki kościelnej, a także pierwszy dyrektor Instytutu im. A. Mozarta w Salzburgu.
Dnia 27 lutego 1741 r. w czasie I wojny śląskiej doszło pod Braszowicami (Baumgarten) do potyczki między oddziałami pruskimi i austriackimi, w wyniku której król pruski Fryderyk II został zmuszony do ucieczki i ukrycia się w klasztorze w Ząbkowicach Śląskich.

Parafia pw. św. Wawrzyńca

Dekanat: Ząbkowice Śląskie-Południe
Adres: Braszowice 70, 57-200 Ząbkowice Śląskie, tel. (74) 816-98-16
Proboszcz: ks. Władysław Smoter
Odpust: 10 sierpnia, Trójcy Świętej
Wieczysta adoracja: 20 czerwca i 20 grudnia
Porządek Mszy św.: dni powszednie - godz. 18 (zimą godz. 17); dni świąteczne - godz. 8, 9.30, 11
Kościół filialny: Grochowiska - pw. Trójcy Świętej

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2011-12-31 00:00

Oceń: 0 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi A.D. 2026

2026-01-01 08:10

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Szkoła Carlo Cignani, Madonna z Dzieciątkiem/ commons.wikimedia.org

Tekst pierwszego czytania pochodzi z tradycji kapłańskiej. Wędrówka Izraela przez pustynię trwa. Lud żyje w napięciu i kruchości. W tym miejscu Bóg sam podaje słowa błogosławieństwa. Kapłan je wypowiada, a sprawcą działania pozostaje Pan. Formuła ma trzy linie i każda zaczyna się od Imienia (JHWH). W hebrajskim kolejne linie stają się dłuższe. Błogosławieństwo obejmuje coraz szerszą przestrzeń. Zwraca uwagę liczba pojedyncza.
CZYTAJ DALEJ

Na ten Nowy Rok

Niedziela przemyska 51/2002

Krzysztof Świderski

W Nowy Rok od świtu po kolędzie chodzą "szczodraki-szczodroki" składając mieszkańcom życzenia pomyślności, dostatku i zdrowia. Kiedyś gospodynie obdarzały ich małymi bułeczkami - "szczodrokami" wypiekanymi z pszennej mąki. Starsi chłopcy chodzili po kolędzie z "drobami" (okolice Sieniawy). Przebierali się w kożuchy odwrócone włosiem na zewnątrz lub okręcali się słomianymi powrósłami. Na twarze zakładali malowane maski. Często kolędowali w towarzystwie muzykantów. Obdarowywano ich miarką zboża lub drobnymi kwotami pieniężnymi. "Szczodroki" i "droby" śpiewali kolędy i składali rymowane życzenia: "Na szczęście, na zdrowie, Na ten Nowy Rok. Oby wam się urodziła kapusta i groch, Ziemniaki jak pniaki, Reczki pełne beczki. Jęczmień, żyto, pszenica i proso, Żebyście nie chodzili gospodarzu boso". Dawniej we wsi Nienadowa po szczodrokach chodzili dwaj parobcy przebrani za stary i nowy rok. Inscenizowali oni odejście starego i przybycie nowego roku, posługując się następującym tekstem: Stary rok: "Jestem sobie starym rokiem, Idę do was smutnym krokiem, Przynoszę wam nowinę, Że się stary rok skończył, A nowy zaczyna". Nowy rok potwierdzał to słowami: "Jestem sobie nowym rokiem, Idę do was śmiałym krokiem, Przynoszę wam nowinę, Że się stary rok skończył, A nowy zaczyna". Wynagrodzeni podarkiem lub poczęstunkiem śpiewali: "Wiwat, wiwat, już idziemy, Za kolędę dziękujemy. Przez narodzenie Chrystusa Będzie w niebie wasza dusza". Natomiast we wsi Słonne z życzeniami po szczodrokach chodziły dzieci i zbierały datki na ołówki szkolne. Z życzeniami po domach chodzili też starsi gospodarze, rozrzucając po podłodze ziarno pszenicy, owsa jęczmienia, co miało zapewnić im urodzaje. My także nie zapominajmy o noworocznych życzeniach. Niech "szerokim strumieniem" płyną z naszych serc.
CZYTAJ DALEJ

Św. Charbel - Radykał Bożej Miłości

2026-01-01 21:51

[ TEMATY ]

św. Charbel

św. Charbel Makhlouf

Vatican Media

św. Charbel

św. Charbel

Mówiono o nim, że był jak Księżyc wśród gwiazd. Prowadził niedościgły ascetycznie tryb życia. Jego szczególna zażyłość z Bogiem przejawiała się już za życia, ale najszerzej ujawniła się po śmierci. Dziś jest jednym z najbardziej znanych świętych w Kościele katolickim.

Choć od śmierci św. Szarbela mija w tym roku już 128 lat, popularność maronickiego mnicha w kapturze nie tylko nie słabnie, ale staje się coraz większa. Do grobu św. Szarbela, którego twarz znana jest z jedynego zdjęcia, na którym w niewytłumaczalny sposób został uwieczniony, przybywa rocznie ok.4 mln pątników. Dlaczego ten żyjący w pustelni eremita po swojej śmierci przyciąga tak ogromne tłumy? Skąd bierze się fenomen jego kultu?
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję