W naszej diecezji pracuje 198 sióstr zakonnych z 22 zgromadzeń, mieszkających w 40 domach zakonnych. Mamy też 110 zakonników reprezentujących 10 zgromadzeń zakonnych. Do tego są jeszcze 4 dziewice konsekrowane. Jak mówi bp Stefan Regmunt, jest to jednak wciąż „o tysiąc za mało”. Chcielibyśmy, by powołań do życia konsekrowanego było jak najwięcej.
Siostry zakonne z różnych zgromadzeń mają różne charyzmaty i obejmują różne sektory życia Kościoła. Wykonują bardzo wiele różnorakich posług: prowadzą katechezę w szkole, pracują z dziećmi niepełnosprawnymi, pochylają się nad chorymi zarówno świeckimi, jak i kapłanami, zasiadają przy organach, pracują w zakrystiach, w kurii czy w domu biskupim. Są też siostry, które poświęcają się wyłącznie modlitwie i - będąc w domu zakonnym - omadlają wszystkie najważniejsze sprawy Kościoła i świata.
Podobnie jest z zakonnikami - zarówno ojcami, jak i braćmi zakonnymi - męską gałęzią życia konsekrowanego. Mają różne charyzmaty i różne pełnią posługi.
- Dziś mamy okazję dziękować Panu Bogu za ten dar szczególnego życia oddanego Bogu, oddanego Kościołowi - mówił bp Regmunt w homilii. - Ten dzień jest również okazją, by powiedzieć słowo „dziękuję” siostrom zakonnym i wszystkim tym, którzy przyjęli drogę rad ewangelicznych. Nie wyobrażam sobie życia Kościoła bez osób konsekrowanych.
Ksiądz Biskup przypomniał, że na terenie naszej diecezji od samego początku po II wojnie światowej ogromną rolę odgrywali zakonnicy, jako że nowa administracja apostolska nie miała jeszcze własnych kapłanów. Co więcej, od początku diecezjalni księża wyświęceni dla tej diecezji byli formowani przez zakonników - Misjonarzy św. Wincentego ŕ Paulo.
Episkopat Polski na Dzień Życia Konsekrowanego wystosował okolicznościowy list zatytułowany „Odwaga pójścia za Jezusem”. W nawiązaniu do niego bp Stefan pokazał także, że aby dziś być siostrą zakonną czy zakonnikiem, trzeba mieć odwagę. Życie zakonne to przecież złożenie swego życia na ofiarę Bogu, zrezygnowanie z siebie i swojej woli na rzecz pełnienia woli Bożej.
Osoby konsekrowane tego dnia odnawiały swoje przyrzeczenia, publicznie wypowiedziały to, co jest treścią ich życia na co dzień: „Wszechmogący, Wieczny Boże, w Trójcy Jedyny, stajemy dziś przed Twoim Obliczem w łączności z rodzinami zakonnymi Kościoła świętego i wobec naszego Pasterza odnawiamy Tobie nasze przyrzeczenia i śluby. Przyjmij, Ojcze Miłości i Miłosierdzia, nasze oddanie się Tobie za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny, Matki Odkupiciela. Umocnij nas swoją łaską, byśmy żyjąc święcie, byli dla współczesnego świata czytelnym znakiem Twojej Obecności. Amen”.