Obecna świątynia stanęła zaraz po rozbiorach

Początki zaczerskiej parafii sięgają pierwszej połowy XV wieku. Jej fundatorem był Jan z Rzeszowa - dziedzic staromiejski. Przez kolejne stulecia tutejsi mieszkańcy wznosili świątynie. Dwie pierwsze spłonęły, w zawieruchach historii (napaść Tatarów w 1624 r., pożar w 1650 r.). Kościół, który stoi do dziś, wybudowany został w latach 1803-1806. Ta okazała na ówczesne czasy budowla opatrzona została wieżą z trzema dzwonami, a w jej wnętrzu stanęło pięć ołtarzy z kolumnami w stylu jońskim i korynckim, poświęconych Najświętszej Maryi Pannie Wniebowziętej, Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, Królowej Różańca oraz świętym Sebastianowi i Izydorowi. Omadlane do dziś wizerunki ołtarzowe namalował rzeszowski artysta Lucjan Szmuglewicz. Na chórze ustawiono 12-głosowe organy, z pozłacanymi zdobieniami, które po kilkudziesięciu latach zamieniono na większe. Zniszczona przez obie wojny światowe i upływający czas świątynia wielokrotnie była odnawiana i ubogacana.

Potrzeba rozbudowy i remontu

W ostatnich latach podrzeszowskie Zaczernie bardzo się rozrosło, przybywa nowych domów, a przez to parafian. Potrzeba powiększenia okazała się dość nagląca. Dlatego też, pod okiem konserwatora zabytków, jesienią 2007 r. rozpoczęto dobudowywanie dwóch nowych naw. Ich architektura nie mogła odbiegać od stylu całego kościoła, tak z zewnątrz jak i od wewnątrz. Plan wykonany został tak precyzyjnie, że ulec można wrażeniu, iż świątynia zawsze posiadała te części. Rozbudowa była jednak tylko początkiem rozległych planów remontowych, które ks. proboszcz Piotr Szczupak wraz z parafianami zamierzał wprowadzić w życie. Przez ostatnie dwa lata wymieniono w kościele posadzki - te z końca XIX wieku zastąpiono marmurem, ściany zarówno starej jak i nowej części odnowiono i pomalowano. Wszystkie wykończenia i ornamenty pokryte zostały stiukiem, a na to nałożono farby marmurkujące, co sprawia, że wnętrze świątyni wygląda wyjątkowo dostojnie i pięknie. W lewej nowej nawie ustawiono ołtarz bł. Karoliny Kózkówny wraz z relikwiami. Wcielono także w życie plan odnowienia istniejących już, liczących po 200 lat pięciu ołtarzy. Podczas konserwacji okazało się, że każdy z nich (dotychczas pokryty jednolicie beżową farbą) jest innego koloru. Dziś widnieje już ołtarz czarny, niebieski i purpurowy. Przy okazji odkryto, że w połowie długości świątyni na bocznych ścianach namalowane były jeszcze dwa inne ołtarze, które za zgodą konserwatora zabytków odrestaurowane zostaną w najbliższym czasie. Dopełnieniem tej żmudnej pracy jest także nowy stół Słowa i Eucharystii - marmurowa ambona i posoborowy ołtarz.

Odnowiona świątynia i odnowione serca

Prace remontowe to jednak nie tylko dbanie o budowlę. To zachęta, by odnowić także swoje serce. Na kilka tygodni przed uroczystością poświęcenia ołtarza i ambony zaczernianie wraz ze swoimi duszpasterzami i siostrami dominikankami, które posługują tu już ponad 100 lat, przeżyli Misje Święte prowadzone przez ojców michalitów. Ksiądz Proboszcz podkreśla jeszcze, że takim niezwykłym czasem formacji był ponadpółroczny okres, kiedy w świątyni nie dało się sprawować Eucharystii ani żadnych innych nabożeństw. Wówczas to wierni spotykali się w budynku kaplicy domu rekolekcyjnego. To był czas, kiedy można było zatęsknić za „domem”, a może zauważyć, jak ważne jest to jedyne miejsce w parafii, gdzie każdy czuje się u siebie - kościół.

Troska o świątynię wyrazem miłości do Boga

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że wierni zobowiązani są „troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła”. Najmniejszą taką wspólnotą a zarazem najważniejszą, bo najbliższą każdemu wierzącemu, jest jego parafia. Ksiądz Proboszcz, mówiąc o remoncie, olbrzymich kosztach i zaangażowaniu zawsze podkreśla, że nie byłoby tej pięknie odnowionej świątyni, gdyby nie parafianie. Ich hojność i gotowość do pracy to wyraz miłości do Pana Boga i Matki Najświętszej. To także owoc duchowego życia wspólnoty. Działalność ponad 20 grup zarówno dla dzieci, młodzieży, jak i dorosłych sprawia, że każdy kto chce, może się odnaleźć w tym domu, jakim jest parafia.