W czasach studiów na KUL-u, z pewnym niepokojem i dyskomfortem słuchałem nowoczesnych teologów wyśmiewających polską maryjność ludową, wyrażoną w teologicznie niepoprawnych słowach pieśni o tym, że „…kiedy Ojciec rozgniewany siecze, szczęśliwy, kto się do Matki uciecze”. Rzekomo przeczyło to Dobroci Boga. Może to w tych prześmiewczych opiniach zaczął się kryzys obecności na majówkach czy nabożeństwach październikowych. Dziś, patrząc na te słowa, wcale nie sądzę, by odbierały Bogu atrybut dobroci czy też rezerwowały go tylko dla Maryi. Taka po prostu była matka.
Byłem w szóstej klasie szkoły podstawowej. Lekcja wychowania fizycznego nie mogła się odbyć z nauczycielem, więc dano nam piłkę z poleceniem pobiegnięcia na pobliskie pastwisko i zajęcia czasu na własny sposób. I tu pojawił się problem. Dla chłopaków jedynym dopuszczalnym sposobem wykorzystania owego niedościgłego przedmiotu marzeń, jakim była prawdziwa skórzana piłka, był oczywiście mecz „w nogę”. Subtelne niewiasty optowały za delikatnym, finezyjnym profanowaniem tegoż przedmiotu poprzez grę w tzw. dwa ognie. Brak kompromisu urodził brutalny futbol amerykański, polegający na wzajemnym odbieraniu sobie piłki. W chwili, kiedy byłem najważniejszy na pastwisku, bo piłka była w moich rękach, nadobna białogłowa, zdesperowana niemocą odebrania mi jej, posunęła się do faulu i podłożywszy mi nogę sprawiła, że nie wypuszczając piłki runąłem na murawę. W tym momencie straszny ból, jak prąd przeszedł mi po ręce. Intuicyjnie uświadomiłem sobie, że stało się coś niedobrego. Zrozumieli to w jednym momencie wszyscy. Nastała cisza. Piłka przestała być ważna, pozbieraliśmy ubrania, teczki i ruszyliśmy do domu. Po drodze raz po raz przekładałem teczkę do prawej ręki, z nadzieją, że ból minął. Niestety. Wzmagał się. Wiedziałem, że tego dnia ojciec ma wywozić obornik i bardzo liczył na moją pomoc. Nic nie mówiąc, w milczeniu zjadłem podany mi przez mamę obiad. Sycząc z bólu, przebrałem się w robocze ciuchy i poszedłem na gnojownik. Kolejne próby nałożenia obornika mnożyły ból. Rozwyłem się i pobiegłem do domu. Rzuciłem się z płaczem w ramiona mamy i opowiedziałem jej wszystko. Ona zaś poszła do ojca, by poinformować go o potrzebie odwiezienia mnie do Radymna na pogotowie.
Mój lęk przed ojcem nie był zwierzęcym strachem, bo nigdy mnie nie bił. Był to raczej smutek, że zawiodłem ojca w jego planach i nie mogę mu pomóc. To jednak musiałem już powiedzieć mamie.
Pamiętam inną noc, kiedy w naszej wiosce rozległy się syreny straży pożarnych. Paliły się domy. Wtedy cały roztrzęsiony wtuliłem się do ojca, a on przygarnął mnie mocno, zapewniając, że nic mi się nie stanie. Dobitnie to pamiętam, bo była to chyba jedyna sytuacja tak intensywnej bliskości. Wstał i poszedł pomóc w ratowaniu dobytku sąsiadów. Oczekiwanie na jego powrót było czasem oczekiwania na moc jego ramion.
W tym kontekście chyba nie tylko komicznie, ale i prawdziwie brzmi ta oto dykteryjka:
Jubileusz 50-lecia małżeństwa. Są znane persony, więc i media. Po zakończonej uroczystości, przed wejściem do świątyni goście składają życzenia, wręczają prezenty. Podchodzi także dziennikarz z gratulacjami, wykorzystując chwilę na zadanie pytania, zwraca się do jubilata: - Pięćdziesiąt lat to szmat czasu. A pan taki czerstwy, że tylko pogratulować kondycji i młodzieńczego wigoru. Czy ma pan jakąś receptę dla naszych czytelników? - Widzi pan, tu nie ma nic nadzwyczajnego. Ważne jest, by się dobrze umówić. Ja z moją umówiliśmy się w dniu ślubu, że w naszym domu za rzeczy poważne, wielkie, będę ja odpowiadał, a za te drobne, codzienne, moja żona. I popatrz pan, tak się złożyło, że przez te pięćdziesiąt lat były same drobne. Stąd moja forma.
Dziękujemy mamom za to, że są tak wrażliwe na te drobne, codzienne sprawy swoich dzieci. One są takie małe tylko dla dorosłych, dla dzieci znaczą bardzo wiele. Za wszystko wielkie podziękowania, Kochane Mamy. I nie zapominajcie, że w chwilach, kiedy trudno, możecie zawsze zaprowadzić Wasze dzieci do Matki, która jest także waszą Matką - do Maryi.