W zielonogórskiej parafii pw. św. Alberta Chmielowskiego 19 grudnia odbywał się IV Diecezjalny Festiwal Kolęd i Pastorałek. Konkurs objęli patronatem bp Stefan Regmunt i Parafialny Oddział Akcji Katolickiej
Do udziału w festiwalu zostali zaproszeni wszyscy kochający śpiew - soliści oraz zespoły muzyczne działające przy parafiach, szkołach i domach kultury. W tym roku do festiwalowych zmagań zgłosiło się 37 grup oraz 35 solistów z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Festiwal odbywał się równocześnie z eliminacjami do Ogólnopolskiego Festiwalu Kolęd i Pastorałek Będzin 2010, stąd wielu wykonawców brało udział w dwóch przedsięwzięciach.
Jury festiwalu diecezjalnego (Beata Sobicka-Kupczyk, Andrzej Żołądziejewski i przewodnicząca Anna Urbańska) po wysłuchaniu tradycyjnych utworów bożonarodzeniowych przyznało nagrody w poszczególnych kategoriach. Wśród grup dużych pierwsze miejsce wyśpiewał chór szkolny ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Szprotawie, drugą nagrodę otrzymała schola młodzieżowa z Nowej Soli, a trzecią - schola „Avenae” z Torzymia. W kategorii grup małych pierwsze miejsce zajął zespół wokalny „Mała Śpiewogra” z Torzymia, drugie - „The Light” z Żagania, trzecie - Karolina Mazurkiewicz, Martyna Nadstoga, Józefina Kłusek z Gimnazjum nr 7 z Zielonej Góry. Najlepszą solistką została Karolina Szerwińska z Dobiegniewa, drugą nagrodę przyznano Adriannie Wilke ze Świebodzina, trzecią - Małgorzacie Schmidt z Zielonej Góry.
Po Mszy św., której przewodniczył bp Paweł Socha, zostały ogłoszone wyniki przesłuchań oraz wręczono nagrody laureatom festiwalu.
Organizatorem festiwalu jest Oddział Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży istniejący przy parafii. Festiwal jest realizowany przy pomocy finansowej władz województwa lubuskiego.
Idea towarzysząca festiwalowi to - jak podkreślają organizatorzy - przede wszystkim propagowanie wartości chrześcijańskich, ewangelizacja przez muzykę, pobudzenie do działania młodych ludzi, umożliwienie zespołom amatorskim istniejącym przy parafiach, szkołach i domach kultury publicznej prezentacji swojej twórczości oraz promocja miasta i regionu.
Z potrzeby serca, wdzięczności i pragnienia, by pamięć trwała, tak narodził się utwór poświęcony śp. ks. Romanowi Patykowi. O kapłanie, który „szedł razem z ludem”, oraz o piosence będącej osobistym hołdem opowiada w rozmowie parafianin Mariusz Szlachta.
Śmierć kapłana, który przez 12 lat prowadził wspólnotę parafialną, pozostawia w sercach wiernych nie tylko smutek, ale i wdzięczność. W parafii pw. św. Marcina w Zadrożu, której proboszczem był śp. ks. Roman Patyk, pamięć o nim wciąż jest żywa. Jednym z jej wyrazów stał się utwór muzyczny stworzony przez parafianina – Mariusza Szlachtę. To osobiste świadectwo wiary, przywiązania i szacunku wobec kapłana, który jak mówią wierni „miał serce Boga”.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Żyjemy w epoce światłowodu, e-dzienników i wirtualnych klas. A jednak mapa Polski wciąż dzieli dzieci na tych z „centrum” i tych z „peryferii”. Badania pokazują, że uczeń ze wsi ma nawet dziesięciokrotnie mniejsze szanse na dostanie się do prestiżowego liceum niż jego rówieśnik z dużego miasta – nawet przy podobnych wynikach egzaminu. Widać więc, że w edukacji nadal rządzi geografia. I to nie tylko ta z atlasu.
Kilka dni temu czytaliśmy o „geografii możliwości”. To określenie trafia w sedno. Analizy obejmujące lata 2019–2021 pokazują jasno: młodzi ludzie, którzy uczęszczali do szkół podstawowych w dużych miastach (powyżej 100 tys. mieszkańców), mają od siedmiu do nawet dziesięciu razy większe szanse na kontynuowanie nauki w prestiżowym liceum niż ich rówieśnicy ze szkół wiejskich – i to przy porównywalnych wynikach egzaminu ósmoklasisty.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
